@media (max-width: 679px){#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39dcf62 img{#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{width: 624px;height: 468px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 680px){#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39dcf62 img{#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{width: 980px;height: 735px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1000px){#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39dcf62 img{#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{width: 1290px;height: 726px;}}@media (min-width: 1001px) and (max-width: 1440px){#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39dcf62 img{#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{width: 1400px;height: 788px;}}@media (min-width: 1441px){#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39dcf62 img{#fig-628a4a39dcf62 img.lazyloading{width: 1900px;height: 814px;}}Penoze Hugo Broers: 'Ik háát kroongetuigen en pedofielen'

Penoze Hugo Broers: 'Ik háát kroongetuigen en pedofielen'

Opgegroeid op de Wallen vocht, dealde en stak hij zich door het leven. Hij kende de codes van de onderwereld als geen ander. Zat in hetzelfde wereldje als Willem Holleeder, Cor van Hout, Klaas Bruinsma en Zwarte Joop de Vries. En hij bracht veertien jaar door in de gevangenis. Met bijnamen als ‘Robin Hood’ werd Hugo Broers wereldberoemd in Mokum. Nu heeft hij zijn levensverhaal op papier gezet. “Oude vrouwtjes worden overvallen en de tering in geslagen. Die gasten die dat doen zijn geen gangsters, dat zijn viespeuken.”

Hij wijst vanaf het terras van café De Zon naar de nog net zichtbare vlaggen van een viskraam op de Amsterdamse Nieuwmarkt. “Die visboer heeft een kraam voor me geregeld. Die komt hier voor de Waag te staan, tegenover het café. Prima geregeld,” zegt Hugo Broers lachend.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_top_article');

“Mooi kleedje erop, stapel boekies. Nee joh, die kraam stinkt niet naar vis, ik krijg een schone. Het wordt hartstikke druk. Iedereen komt. Dat past niet allemaal in het café, dus doen we het buiten.” Op 19 maart, tussen elf en vier uur zal Broers zijn biografie Penoze Hugo presenteren. Waar anders kan dat beter dan in hartje Amsterdam, tegenover zijn stamkroeg, in de wijk waar hij zelf opgroeide? Inmiddels woont hij in de Bijlmer, bij de Johan Cruijff Arena, maar hij komt nog elke dag in zijn oude buurt en hij kent er iedereen. Ook al is het pas elf uur ’s ochtends op een doordeweekse dag, Broers onderbreekt het gesprek op het terras enkele malen om een bekende gedag te zeggen. “Jij wilde nu afspreken, ’s avonds is het hier helemaal een bende,” grapt hij. “Leuk man.”

“Ik had deze hele buurt kunnen kopen met het geld dat ik heb verdiend,” zegt hij om zich heen kijkend. “Op mijn 19de was ik al miljonair, maar dat geld was zo weer op. Ik werd niet voor niets Robin Hood genoemd: ik deelde altijd alles. Als ik een kilo had, gaf ik de helft weg. Voor dat hosselen had ik een ploeg van negen man. Alles wat ik verdiende, ging dus door tienen. En we maakten meteen alles op. Dat was het mooiste van alles. Je moet niet alleen hosselen, maar er ook van genieten. We dachten toch dat we de volgende dag weer evenveel zouden verdienen, dat het altijd zo door zou gaan.”

Broers vertelt zijn persoonlijke verhaal alsof het een spannende serie betreft die hij de vorige avond heeft gezien. Of als een goed gangsterboek. Van het boodschappen doen voor prostituees op de Wallen op jonge leeftijd naar de eerste stappen in de drugshandel. Ripdeals, steekpartijen, bankovervallen en zelfs doodslag: er komt geen grimas op zijn gezicht terwijl hij zijn verhaal doet. Hij is een vrolijk mens, zegt hij, en zet elke dag op zijn Instagramaccount (penozehugobroers okedan100) ‘een vrolijke boodschap aan mooie mensen’.

Pijn heeft hij zeker gekend, erkent Broers, maar niet als het om zijn leven als penozefiguur gaat. “Ik was een heel lieve jongen. En een keiharde. Maar dat word je vanzelf als je elke dag door je vader wordt geslagen. Dan voel je geen pijn meer en ga je de verkeerde kant op. Maar ik pakte alleen foute mensen. Als ik een cadeautje moest geven ( jargon voor een rekening vereffenen, red.) voor een ander, ging ik eerst verifiëren of het echt om een teringlijer ging. Was het antwoord ja, dan gaf ik die gast een cadeautje. Oké dan. Maar als ik het er niet mee eens was, deed ik het niet. Ik ben altijd eigen baas geweest, heb voor niemand gewerkt.”

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_middle_article');

Half miljoen van Endstra

Er loopt een bekende voorbij en dus is Broers even afgeleid. “Hé Peter, de 19de heb ik hier een kraam met mijn penozeboek. Vlaggen erbij, dit en dat. Je moet ook komen. Hoe gaat het trouwens met je moeder?”

“Mooie mensen komen hier voorbij,” zegt hij als hij na het korte onderhoud met zijn gedachten weer bij het interview is. “Tja, ik doe die presentatie ook hier voor Martin. Hij was de uitbater van het café. Hij is vorig jaar overleden. Dat doet pijn. Ik vergeet een vriend niet, ook al zit ie in de hemel. Als de fotograaf zo komt, moet ie wel even een foto van mij met Martin maken. Zijn foto hangt boven de bar.” Broers tikt op zijn hart. Dat is groot, zegt hij. Er is ruimte voor heel wat mensen die hem ontvallen zijn. Vrouwen met wie hij dacht oud te worden, gabbers uit de buurt en uit de bajes die geliquideerd zijn. Onder wie topcriminelen als Klaas Bruinsma en Cor van Hout. Broers was hun bodyguard in de bajes, net als voor de tot levenslang veroordeelde Willem Holleeder. Zoals hij ook de beveiliging deed bij de uitvaart van Sam Klepper.

@media (max-width: 680px){#fig-628a4a39de11e img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39de11e img{#fig-628a4a39de11e img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-628a4a39de11e img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39de11e img{#fig-628a4a39de11e img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-628a4a39de11e img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39de11e img{#fig-628a4a39de11e img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}
Hugo Broers in ‘zijn’ café De Zon: “Ik pakte alleen foute mensen.”

“Cor van Hout was een heel lieve gozer,” zegt hij, weer met zijn hand op zijn borst slaand. “Hij zit ook in mijn hart. Ik leg vaak nog een bloemetje neer bij ’m. Dat ga ik binnenkort weer doen. Maar hij was geen echte penoze, kwam niet van de straat, zoals ik. Je kon hem zo onderuithalen, dus had hij iemand nodig die hem beschermde in de bajes.”

Ze komen allemaal voor in zijn boek. Zo ook de eveneens geliquideerde Willem Endstra, die Broers op een gegeven moment vroeg Willem Holleeder zo’n cadeautje te geven. Broers kon er een half miljoen gulden mee verdienen, maar hij bedankte. Holleeder was een goede gozer en, zo liet hij Endstra weten: “Gabbertjes maak je niet af. Ook niet voor veel geld.”

Zwangere vrouw

Broers heeft een vriend meegenomen naar de afspraak op de Nieuwmarkt en geint wat de man allemaal met de pen kan doen die op tafel ligt. Hij doet aan oosterse vechtsporten, zegt Broers en slaat zijn vriend hard op zijn schouder. Het is gezellig én bovenal veiliger om met z’n tweeën op te trekken. “Je weet nooit wie je tegenkomt. Als het boek uit is, gaan we samen het land door om te signeren.” Nee, bang dat hij zelf geliquideerd zou worden, is Broers nooit geweest. Je bent veilig zolang je je aan de codes houdt, stelt hij. Dus van vrouwen, kinderen en dieren afblijven. En niet iemand een cadeautje geven waar een kind bij is. En niemand verraden. “Dat hebben ze (de politie, red.) me vaak genoeg gevraagd. Kansloos. Of het moeilijk voor me was me aan de codes te houden? Nee joh, dat zit in me. Ik heb niets verkeerd gedaan, bemoei me niet met anderen. Dat is heel belangrijk.”

De waarde van sommige codes heeft hij zelf ook ondervonden door ze op jonge leeftijd te breken. Zo overviel hij drie keer een bank (‘banken en verzekeraars zijn de ergste criminelen’), waarbij het onvermijdelijk was dat hij vrouwen zou treffen als hij met zijn ‘ketser’, een afgezaagd hagelpistool, naar binnenliep. “Ik moest de manager hebben, voor het geld, meer niet. Nooit hebben we een zwangere vrouw op de grond laten liggen of de stok onder een gehandicapte vandaan getrapt. Maar die derde keer begonnen volwassen mensen te janken. Toen ben ik ermee gestopt en lekker verdergegaan met hosselen. Gasten die dan alsnog doorgaan, hebben schijt aan mensen. Dat heb ik niet. Ik hou van mensen.”

@media (max-width: 680px){#fig-628a4a39de2fd img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39de2fd img{#fig-628a4a39de2fd img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-628a4a39de2fd img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39de2fd img{#fig-628a4a39de2fd img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-628a4a39de2fd img.lazyloading{background: #eee;}#fig-628a4a39de2fd img{#fig-628a4a39de2fd img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}
De nieuwe Panorama ligt nu in de winkel en is hier te bestellen.

Op 17-jarige leeftijd overviel hij een vrouw thuis, in Amstelveen, zo vertelt hij in zijn biografie. Broers begint te lachen. “Joh, ik was nog jong. De vrouw wilde zelfs haar sieraden geven, maar ik wilde alleen geld. Ze heeft me daarna nog bij de tram afgezet. Ik ben achterin ingestapt en voorin er weer uit. Ik pakte mijn fiets terug naar Amsterdam en zag op een gegeven moment die tram stilstaan met politie eromheen. Ik zwaaide nog even. Maar ik heb die nacht niet geslapen. Ik had er echt spijt van. De volgende dag ben ik het geld terug gaan brengen. Was de politie net op bezoek, haha.”

Benieuwd naar de rest van het artikel? Lees het verder in de nieuwste Panorama of bekijk het op Blendle.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_bottom_article');

Laatste nieuws