@media (max-width: 679px){#fig-61a899d227233 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61a899d227233 img{#fig-61a899d227233 img.lazyloading{width: 624px;height: 468px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 680px){#fig-61a899d227233 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61a899d227233 img{#fig-61a899d227233 img.lazyloading{width: 980px;height: 735px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1000px){#fig-61a899d227233 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61a899d227233 img{#fig-61a899d227233 img.lazyloading{width: 1290px;height: 726px;}}@media (min-width: 1001px) and (max-width: 1440px){#fig-61a899d227233 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61a899d227233 img{#fig-61a899d227233 img.lazyloading{width: 1400px;height: 788px;}}@media (min-width: 1441px){#fig-61a899d227233 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61a899d227233 img{#fig-61a899d227233 img.lazyloading{width: 1900px;height: 814px;}}18 redenen om je vertrouwen in de politiek op te geven

18 redenen om je vertrouwen in de politiek op te geven

Ach ja, de kloof tussen politiek en burger. Het vertrouwen van de Nederlander in de politiek keldert harder dan ooit tevoren. Zes op de tien Nederlanders zien de Haagse kaasstolp niet meer zitten en 15 procent is helemaal afgehaakt. En daar zijn -spijtig genoeg- heel goede redenen voor...

1. Kamerdebatten zijn één groot ritueel

Wij begrijpen allang niet meer waartoe Kamerdebatten überhaupt dienen. Het uitventen van het eigen, vooraf ingestudeerde gelijk, meer is het niet. Hebt u ooit een politicus tijdens zo’n debat zijn of haar mening horen bijstellen? Zo van: “U heeft mij overtuigd. Bij nader inzien ben ik het toch met u eens.” Nooit.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_top_article');

Iedere politicus herhaalt tot vervelens toe het standpunt van de eigen partij, desnoods tegen beter weten in. Altijd met de hakken in het zand.

Rijst de vraag: waarom dan nog urenlang of zelfs tot diep in de nacht debatteren? Kamerdebatten zijn hooguit nuttig om die ander vliegen af te vangen.

Of om te scoren met een van tevoren bedachte oneliner, zodat je die de volgende dag ter zelfpromotie op YouTube kunt plaatsen. Kamerdebatten zijn er enkel voor de bühne. Het is één groot ritueel.

2. Kamerleden volgen altijd de eigen partijlijn

We hebben 150 van die knakkers, maar waarom eigenlijk?

Tweede Kamerleden stemmen namelijk zo goed als nooit tegen de eigen partijlijn in. In 99,998 procent van alle gevallen ( ja, dat is onderzocht) stemmen ze braaf volgens het eigen fractiestandpunt. Hier geldt de partijdictatuur, want wie persoonlijk en in eer en geweten zijn of haar stem uitbrengt, die kan bij de eerstvolgende verkiezingen rekenen op een onverkiesbare plaats of op verwijdering van de verkiezingslijst. Politiek is in ons land dus voor 99,998 procent partijpolitiek. Dus wat doen ze daar dan met zijn allen, die 150 Kamerleden met hun wachtgeld, hun jaarsalaris van 117.000 euro, verblijfkostenvergoeding tot 24.000 euro netto en alle andere geneugten? Wie het weet, mag het zeggen.

3. De baantjes-carrousel

Ons kent ons. Loyale politici die de eigen partij trouw zijn en niet afwijken van partijstandpunten, draaien mee in de baantjescarrousel. Keer op keer komen in dit old boys network dezelfde gezichten voorbij. Of het nu gaat om burgemeestersposten, mooie posities in Europa of de opvolging van een afgetreden minister of staatssecretaris. Altijd maar weer de usual suspects. En allemaal lijken ze elkaar de bal toe te spelen.

Uit onderzoek blijkt dat het hierbij vooral gaat om ‘klassieke’ partijen als het CDA, de VVD en de PvdA. Voormalig SP-Kamerlid Ronald van Raak schrijft in een column: “Ik heb me er al veel langer over verbaasd hoe je in Den Haag op verschillende posities steeds weer dezelfde gezichten ziet. Van ambtenaar, naar Kamerlid, naar minister. Maar ook van journalist, naar voorlichter, naar lobbyist. Het is allemaal hetzelfde soort mensen, met dezelfde soort ideeën en opvattingen.”

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_middle_article');

4. Kamervragen zijn helemaal een lachertje

De beantwoording van één Kamervraag kost (ja, ook dat is ooit uitgezocht) 3750 euro. Elk jaar stellen Kamerleden er zo’n drieduizend. Niet omdat ze écht iets willen weten, maar als ‘persmomentje’. Zo komt het overgrote deel van alle Kamervragen gewoon uit de krant. Een Tweede Kamerlid leest iets in De Telegraaf en tikt vervolgens zijn Kamervragen. Om daar dan trots over te twitteren. Zo van: kijk mij toch eens goed bezig zijn!

Waar Kamervragen dan over gaan? Nou, bijvoorbeeld over (we verzinnen dit niet) het uitzendtijdstip van Sesamstraat, ronde vissenkommen of het tv-spelletje Lingo. Totale kosten op jaarbasis: meer dan 10 miljoen euro.

5. Uw stem maakt het verschil niet

Uw stem kan het verschil maken, wordt altijd gezegd. Nou, vergeet het maar. Uw stem is ongeveer 1/65.000ste Kamerzetel waard. Tenminste, als u geluk heeft. Want stemt u op een kleine partij die uiteindelijk niet in de Kamer komt, dan gaat uw stem alsnog, via een ‘restzetel’, naar een van de grote partijen. En dat is in de meeste gevallen een partij die precies het omgekeerde voorstaat van wat u wilt. Eentje waarop u nóóit zou stemmen. Dus hoezo ‘het verschil maken’? Het tegendeel is waar.

6. Een blanco stem is niets waard

Sommige kiezers stemmen blanco bij Tweede Kamerverkiezingen.

Ze kruisen expres geen enkel vakje aan op hun stembiljet. Zo geven ze aan dat geen enkele partij hun stem waard is. Toch heeft een blanco geen enkele invloed op de zetelverdeling. Is dat niet raar?

Een blanco stem is toch ook een stem? Stel, 10 procent van alle stemgerechtigden stemt blanco, waarom worden dan niet vijftien van de 150 Kamerzetels geschrapt? Die zouden gewoon leeg moeten blijven. Blanco. Dát zou pas echt democratie zijn. Scheelt ook nog eens een hoop wachtgeld!

Benieuwd naar de rest van het artikel? Lees het in de nieuwste Panorama of bekijk het op Blendle.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_bottom_article');

Laatste nieuws