@media (max-width: 679px){#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24cd82 img{#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{width: 624px;height: 468px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 680px){#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24cd82 img{#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{width: 980px;height: 735px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1000px){#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24cd82 img{#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{width: 1290px;height: 726px;}}@media (min-width: 1001px) and (max-width: 1440px){#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24cd82 img{#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{width: 1400px;height: 788px;}}@media (min-width: 1441px){#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24cd82 img{#fig-62c2a1d24cd82 img.lazyloading{width: 1900px;height: 814px;}}Danielle wordt de zwaarst getatoeëerde vrouw van Nederland

Danielle wordt de zwaarst getatoeëerde vrouw van Nederland

Het begon met een kleine, onschuldige ‘tribal’ boven haar billen. Nu, tien jaar later, is ze een wandelend kunstwerk dat zelfs haar oogleden heeft laten tatoeëren door haar partner Even. Samen met hem runt ze een tattoo-shop in Breda en werkt de inkt-queen van Brabant hard aan haar ambitie: extremer, ruiger, groter. “Mijn liefde voor inkt is snel uit de hand gelopen.”

Het begon zo onschuldig. Een dag voor haar achttiende verjaardag mocht de rebelse Danielle Stephania eindelijk die allereerste, felbegeerde tatoeage laten zetten. Het werd een ordinaire tramp stamp. Op haar onderrug uiteraard. “Zo eentje die elk meisje van 17 zo graag wil,” lacht Danielle, nu tien jaar later.

“En daar een jaar later net zo’n dikke spijt van krijgt.”

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_top_article');

Van die foute primeur boven Danielles achterwerk is weinig over. Niet omdat zij het ding weg liet laseren. Nee, die kleine tribal is verzwolgen door een tattootsunami die zijn weerga niet kent. Danielle is een wandelend kunstwerk en hard op weg om haar ultieme doel waar te maken: de meest getatoeëerde vrouw van Nederland worden.

@media (max-width: 680px){#fig-62c2a1d24d5ee img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d5ee img{#fig-62c2a1d24d5ee img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-62c2a1d24d5ee img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d5ee img{#fig-62c2a1d24d5ee img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-62c2a1d24d5ee img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d5ee img{#fig-62c2a1d24d5ee img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}

Veruit het grootste deel van haar afgetrainde lijf liet Danielle beschilderen door haar vriend en tatoeageartiest Even. Tijdens hun eerste kennismaking, enkele jaren terug op de Tattoo Conventie in Amsterdam, tatoeëerde Even de billen van zijn nieuwe vlam. “Hoeveel mannen kunnen dat zeggen?” grijnst de Scandinavische inktmeester. “En ik won er nog een prijs met ook!” Danielle was uit fascinatie naar die bijeenkomst gekomen. Met de gerenommeerde artiest uit Denemarken had ze direct een klik. “Door Even is mijn liefde voor inkt snel uit de hand gelopen,” vertelt ze, liggend op de ‘pijnbank’ in hun tattoo-studio. Vanuit hun zaak in hartje Breda bedient het excentrieke duo tattoominnend Brabant. Op deze dinsdagochtend blijft het rustig, dus grijpt Danielle haar kans. Haar levensgrote buiktatoeage – een spin met een doodshoofd als kop, omringd door sierlijke slierten en letters, is immers nog aan de afwerking toe. “We moeten nog schaduwen en wat spinnenwebben aanbrengen. Dan is ie helemaal klaar. Hier is Even negen uur mee bezig geweest. Vind je ’m mooi?”

@media (max-width: 680px){#fig-62c2a1d24d768 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d768 img{#fig-62c2a1d24d768 img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-62c2a1d24d768 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d768 img{#fig-62c2a1d24d768 img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-62c2a1d24d768 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d768 img{#fig-62c2a1d24d768 img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}

‘NA MIJN EERSTE TATTOO WAS IK NIET MEER TE STOPPEN. HET VOELDE METEEN VERSLAVEND LEKKER. TOEN DE NAALD NOG IN MIJN LICHAAM ZAT, MAAKTE IK AL MIJN TWEEDE AFSPRAAK’

Kakkers als ouders

“Na mijn eerste tattoo was ik al niet meer te stoppen,” blikt de jonge moeder terug. “Het voelde meteen verslavend lekker. Toen de naald nog in mijn lichaam zat, maakte ik al mijn tweede afspraak.” Na die tramp stamp volgden haar armen. Die raakten al snel helemaal vol.

“Op één arm wilde ik mijn rebelse kant laten zien en op de ander de versie van mijzelf die mijn ouders voor ogen hadden.” Op het eerste gezicht lijken Danielles armen identiek: twee vol getatoeëerde ledematen, maar een stapje dichterbij maakt het verschil goed zichtbaar. Haar rechterarm staat vol van de pistolen, skeletten en haakse, puntige letters. Op haar linker liet ze vooral vrouwelijke gezichten en bloemachtige vormpjes optekenen. Die tegenstellingen staan symbool voor de tweestrijd waar Danielle al sinds klein meisje mee kampt, legt ze uit. “Ik ben opgevoed in een heel net en materialistisch gezin. Mijn ouders zijn kakkers. Hardwerkende mensen met een goedlopend bedrijf, veel dure spullen en een groot huis. Ik ben altijd anders geweest. Een tasje van Gucci deed mij toen geen ene reet en nu nog steeds niet. Dat vinden mijn ouders heel lastig, tot op de dag van vandaag. Ik heb me altijd al afgezet tegen hun manier van leven.

Waar mijn ouders altijd voor vreesden, is juist gebeurd. Hun dochter is een heel opvallende verschijning. Dat kon echt niet waar ik opgroeide. Tattoos waren echt not done. Ik werd naar school gestuurd als net meisje. Daar kleedde ik mij om, zodat ik alsnog in zwarte kleding kon rondlopen. Voordat mijn ouders mij weer ophaalden, trok ik weer ‘hun’ kleding aan. Ik voelde mij vaak ongelukkig als kind. Die eerste tattoo voelde als een bevrijding. Mijn ouders wisten er niets van. Totdat mijn moeder ’m ontdekte. Wat heb jij daar nou? vroeg ze. Ze schrok zich rot.”

Gaandeweg werden de tatoeages van Danielle extremer, ruiger en groter. “Ik hou van extreem en van choqueren. Twee jaar geleden liet ik de binnenkant van mijn oogleden tatoeëren. Ik liep er een paar dagen bij alsof iemand mij twee blauwe ogen had geslagen”. Voordat zij in de tattoo-wereld belandde, runde Danielle jarenlang haar eigen sekswinkel. “Daar maakte ik de gekste dingen mee. Mannen die in het gangpad lagen te masturberen. De winkel heb ik gesloten toen ik kinderen kreeg.

Ik vond het voor hen te heftig.”

@media (max-width: 680px){#fig-62c2a1d24d99f img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d99f img{#fig-62c2a1d24d99f img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-62c2a1d24d99f img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d99f img{#fig-62c2a1d24d99f img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-62c2a1d24d99f img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24d99f img{#fig-62c2a1d24d99f img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}

Inmiddels schommelt het contact tussen Danielle en haar ouders al jaren rond het vriespunt. “Ik zie en spreek ze niet meer. Zij willen geen contact meer met mij. Als ik ze weer zou willen zien, moet ik aan allerlei eisen voldoen. Mijn haar moet weer ‘normaal’, mijn tattoos moeten allemaal verwijderd en al mijn piercings moeten eruit. Ik vond het lange tijd heel moeilijk, maar ik heb de situatie inmiddels geaccepteerd. Ik hoef hen niet meer te zien. Zij accepteren mij niet zoals ik ben. Dat is hun probleem. Voor mijn kinderen vind ik het wel heel erg. Die missen nu hun opa en oma.” Voor Even ligt dat anders: “Mijn moeder is juist een tattoo-freak geworden door mij. Ik heb haar armen volledig getatoeëerd. Mijn vader moet er dan weer niks van weten.” Ook los van haar ouders betaalt Danielle de hoofdprijs voor haar droom. “De ouders op de school van mijn kinderen zijn bang voor mij. Hun kinderen mogen niet met mijn kinderen spelen. Als ik een winkel binnenloop, komt de beveiliger altijd direct achter mij aan. Alsof ik iets kom stelen. Ik zou een crimineel of een junk zijn. Belachelijk.”

Op dit moment wandelt een oudere dame langs de winkel. Met verbazing in haar ogen kijkt zij door de ramen, naar Danielle die getatoeëerd wordt. Ze schrikt en wandelt in versnelde pas door.

@media (max-width: 680px){#fig-62c2a1d24daca img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24daca img{#fig-62c2a1d24daca img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-62c2a1d24daca img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24daca img{#fig-62c2a1d24daca img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-62c2a1d24daca img.lazyloading{background: #eee;}#fig-62c2a1d24daca img{#fig-62c2a1d24daca img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}
De nieuwe Panorama ligt nu in de winkel en is hier te bestellen.

“Zo gaat het bijna altijd en overal. Ook hier op straat, in Breda. Mensen kijken met een schuine blik naar me, ik hoor ze fluisteren. Een paar weken geleden vlogen we naar Midden-Amerika. Bij de Mexicaanse douane werd ik er weer eens tussenuit geplukt. Kijk hoe ik eruit zie! Ik ben toch de laatste die je zou uitkiezen om drugs voor je te smokkelen? Maar goed, het verbaast mij ook niet meer. Maar in die landen blijft het niet alleen bij fouilleren. Ik moest al mijn kleding uittrekken, voorover bukken en enkele keren hoesten. Ze wilden mij helemaal van binnen inspecteren. Onmenselijk gewoon. Op dat moment maak ik er geen probleem van, maar dat soort dingen doen echt pijn. Maar ja, ik zal wel moeten meewerken, anders heb je nog grotere problemen. Het is gewoon zonde dat tatoeages nog altijd zwaar geassocieerd worden met criminaliteit, motorbendes en rappers.”

Benieuwd naar de rest van het artikel? Lees het in de nieuwste Panorama of bekijk het op Blendle.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_bottom_article');

Laatste nieuws