@media (max-width: 679px){#fig-614a126637293 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a126637293 img{#fig-614a126637293 img.lazyloading{width: 624px;height: 468px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 680px){#fig-614a126637293 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a126637293 img{#fig-614a126637293 img.lazyloading{width: 980px;height: 735px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1000px){#fig-614a126637293 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a126637293 img{#fig-614a126637293 img.lazyloading{width: 1290px;height: 726px;}}@media (min-width: 1001px) and (max-width: 1440px){#fig-614a126637293 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a126637293 img{#fig-614a126637293 img.lazyloading{width: 1400px;height: 788px;}}@media (min-width: 1441px){#fig-614a126637293 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a126637293 img{#fig-614a126637293 img.lazyloading{width: 1900px;height: 814px;}}Hoe drugskartels het Colombiaanse voetbal terroriseerden

Hoe drugskartels het Colombiaanse voetbal terroriseerden

Decennialang wisten Colombiaanse drugskartels hun geld wit te wassen in het nationale clubvoetbal. In welke mate beïnvloedden ze daarmee de voetbalwereld? Hoe konden ze dit doen en welke gevolgen had dit? In een tweedelige serie blikt Panorama terug op het narco-voetbal in Colombia. Deze week deel 1, waarin we inzoomen op Pablo Escobar en zijn Medellin-kartel.

Ik zei: What the f**k is er aan de hand? Word ik gearresteerd?!” Het zijn de woorden van Diego Armando Maradona wanneer hij in 1991 voor La Catedral staat, een immens feestpaleis vermomd als gevangenis, verstopt in de bergen onder de rook van Medellin. Pablo Escobar bouwde de levensgrote villa om zijn gevangenisstraf uit te zitten op Colombiaanse grond om zo een uitlevering naar de Verenigde Staten te voorkomen. De drugsbaron nodigt doorlopend prominente voetballers uit om hem te vermaken, zijn idolen te ontmoeten en weddenschappen af te sluiten. Vandaag is het de beurt aan de gevallen Argentijnse ster. Pluisje zit dat jaar een schorsing uit van vijftien maanden vanwege cocaïnegebruik. Even daarvoor is hij slaafs in Argentinië op het vliegtuig naar Medellin gestapt. Hij heeft geen flauw benul wie hem uitgenodigd heeft. Zaakwaarnemer Guillermo Coppola liet alleen weten dat een belangrijke man in Colombia graag wilde dat Diego hem bezocht en dat de vergoeding hoog zou zijn.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_top_article');

Mooiste meisjes

Met een vertrokken gezicht staat Maradona met zijn weekendtas voor de ‘gevangenis’, waar hij zoveel militairen ziet staan dat zijn gedachten teruggaan naar de Falklandoorlog. “Mijn begeleiders zeiden: Diego, dit is het huis van El Patron. Ik las geen krant en keek geen televisie, dus ik had geen idee wie hij was,” memoreert hij vol ongeloof. Eenmaal binnen stelt Escobar Maradona gerust. “We ontmoetten elkaar in zijn kantoor. Hij zei dat hij van mijn spel hield en dat hij zich met mij identificeerde, omdat ik net als hij – ondanks de armoede in mijn jeugd – succes had. We voetbalden op zijn terrein en iedereen genoot. Later die avond hadden we een feestje met de mooiste meisjes die ik ooit in mijn leven heb gezien. En dat in een gevangenis! Ik kon het niet geloven. De volgende ochtend betaalde hij en namen we afscheid.” Niets menselijks was Escobar vreemd. Zoals voor zovelen is voetbal een ontsnapping aan de dagelijkse sleur. Zelfs voor iemand als Pablo Escobar.

“Pablo heeft altijd van voetbal gehouden. Zijn eerste schoenen waren voetbalschoenen en hij stierf in voetbalschoenen,” aldus Escobars zus Luz María in de documentaire The Two Escobars. Hoewel dat laatste feitelijk niet waar is –Escobar sterft uiteindelijk troosteloos op een dak in Medellin op zijn blote voeten – zegt deze uitspraak veel over de liefde van Escobar voor de bal. Als jong ventje voetbalt hij als rechtsbenige linksbuiten in de arme barrios van Medellin. Langs de zijlijn snijdt hij, veelal tevergeefs, naar binnen richting de goal. Escobar komt techniek en behendigheid tekort om een acceptabel niveau te halen. Buiten dat: hij kijkt liever, ziet het spel als een uitlaatklep.

Filantroop

Voordat het Medellin-kartel zich eind jaren zeventig mengt in het Colombiaanse clubvoetbal, stelt de nationale competitie weinig voor. Op een gouden periode tussen 1949 en 1954 na worstelt het koffieland lange tijd met het oprichten van een professionele competitie.

@media (max-width: 680px){#fig-614a126637ec9 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a126637ec9 img{#fig-614a126637ec9 img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-614a126637ec9 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a126637ec9 img{#fig-614a126637ec9 img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-614a126637ec9 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-614a126637ec9 img{#fig-614a126637ec9 img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}
Diego mocht op audiëntie.

Ook internationaal stelt het al jarenlang teleur. Op de erelijst pronkt alleen een WK-deelname in 1962. Toeval of niet: het verval van het voetbal valt na dat WK samen met de stijgende drugsproductie in het land. Eerst vooral cannabis, later cocaïne. Eind jaren zestig neemt Escobar de cannabis-lijnen dankbaar over voor het smokkelen van cocaïne, dan een veelgevraagde drug in de Verenigde Staten. Als een soort filantroop investeert Escobar een groot deel van zijn vermogen in de arme bevolking.

Naast huizen bouwt hij veel voetbalvelden in de barrios van Medellin. Hij schenkt voetbalattributen én lichtmasten, zodat de bevolking ook in de avond kan spelen.

Mede dankzij de geldinjecties van Escobar ontstaat er in de stad een basis voor jeugdvoetbal met enig niveau. Hij organiseert toernooien, schudt er handen en deelt handtekeningen uit alsof zijn komst een staatsbezoek betreft. Na afloop houdt hij steevast – onder luid gejuich – gepassioneerde toespraken op de middenstip. Veel talenten krijgen op de veldjes een kans om te voetballen en zich te onderscheiden, zoals Colombiaans international Chico Serna, die zijn eerste bal op de sloppenwijkvelden van Medellin trapt. Maar ook de latere keeper van het nationale elftal René Higuita, beroemd om zijn schorpioenkick tijdens een vriendschappelijke interland tegen Engeland op Wembley, vangt zijn eerste ballen op de trapveldjes van Escobar. Door zijn gulheid groeit zijn populariteit; voetbal wordt voor Escobar een middel om meer macht te werven.

Benieuwd naar de rest van het artikel? Lees het in de nieuwst Panorama of bekijk het op Blendle.

doDisplay('div-gpt-ad-PanoramaNL_in-content_bottom_article');

Laatste nieuws