Onepass
ONEPASS | Dit is een speciaal artikel

Rob Geus: ‘Ik zou graag eens koken met Cristiano Ronaldo’

Na achttien jaar werd het contract van Rob Geus (47) niet verlengd bij SBS6, maar hij kijkt liever vooruit.

Geus
Door: Redactie Panorama

‘Ik hoor vaak: als Geus in dat restaurant zit, dan moet het wel goed zijn... maar dat is geen garantie’

Na achttien jaar werd het contract van Rob Geus (47) niet verlengd bij SBS6, maar hij kijkt liever vooruit. Hij richt zich op zijn restaurant en kookt voor RTV Rijnmond met voetballers. “Sommige spelers hebben nog nooit een aardappel in hun handen gehad. Staan ze te kijken hoe ze die moeten schillen.”  

Na achttien jaar is je contract bij SBS niet verlengd, ben je de klap inmiddels te boven?

“Voor mij was het geen klap, hoor.”

Nee?

“Nee. Ik had het al een beetje zien aankomen. En weet je, in het voetbal heb je dat soms ook, dat een trainer een andere keuze maakt. Daar heeft een speler zich maar naar te schikken. Zo zie ik het ook. Ik denk dat de media het meer hebben opgeblazen dan dat ik er zelf mee heb gezeten.”

De Telegraaf reageerde in een filmpje en een artikel ongekend fel op je vertrek. Je ‘ontslag’ is je eigen schuld omdat het programma Rambam aantoonde dat je certificaten verkocht, je tv-carrière is als een nachtkaars uitgegaan, en je hebt zelf het AD gebeld om even te profiteren van de mediastorm rond het vertrek van Piet Paulusma. Waar komt dat vandaan?

“Ik heb geen idee, maar volgens mij loopt bij De Telegraaf inderdaad iemand rond die mij niet zo aardig vindt. Ze moeten alleen wel hun huiswerk goed doen voor ze iets schrijven, want check het maar bij het AD, zij hebben mij gebeld. Denk je dat ik daar zelf op zit te wachten? Sterker nog: vlak voordat zij belden, zei ik tegen mijn vrouw: Het blijft lekker rustig. Ik was al twee maanden uit dienst en niemand besteedde er aandacht aan. Maar die AD-journalist heeft gewoon goed zijn werk gedaan en dat ligt natuurlijk gevoelig bij De Telegraaf. Die journalist is na de ophef rond Paulusma gaan bellen naar mensen die ook lang bij SBS werkten. Dan kun je eromheen draaien, maar dat heeft helemaal geen zin. Zo is het nieuws naar buiten gekomen en toen ging het los. Maar de berichtgeving in De Telegraaf zegt meer over hen dan over Rob Geus.”

Raakt het je als mensen zo over je praten of schrijven?

“Ik heb er vooral moeite mee dat het niet klopt. Dat er geen wederhoor is. Maar dat is de vrijheid van meningsuiting in Nederland, daar moet je mee dealen. Moet je ook niet over klagen, als je bekend bent, weet je dat er over je geschreven wordt. De een vindt jou aardig, de ander niet.”

En nu? Je verveelt je niet?

“Nee joh! Ik heb hier een grote onderneming (De Wensboom in Barendrecht, red.). Een restaurant waarin we werken met bijzondere mensen. Dat is topsport in het kwadraat. Daarnaast heb ik een schoonmaaklijn bij een grote supermarktketen en kook ik voor RTV Rijnmond met voetballers. Ik ben ondernemer hè, ik zit nooit stil.” Met wat voor mensen werk je precies in De Wensboom?

“We zijn een volledig leerwerkbedrijf. Mensen die in Nederland – onterecht – geen kans krijgen, runnen deze tent, onder goede begeleiding. Het is een grote mix van mensen. Met reuma, zware autisten. Op woensdagmiddag komt een dame die voor 90 procent blind is taarten bakken. Hebben we een speciale werkbank voor gerealiseerd. Ze maakt taarten waar iedere bakker iets van kan leren. Als ze dan weer de deur uit loopt met haar wandelstok realiseer je je dat we hier iets bijzonders doen. Een doof meisje geeft leiding aan de keuken. Dan denk je: hoe kan dat? Maar dat werkt juist heel goed. De mensen met een ander ziektebeeld kunnen daar heel goed mee omgaan. Samen met een compagnon ben ik eigenaar. Vorig jaar zijn we begonnen, hebben we 35 mensen aangenomen, maar we hadden driehonderd sollicitanten. Dan weet je gelijk hoe hoog de nood is, alleen al in deze kleine gemeente. Het is echt heel sociaal. Je helpt mensen aan een baan, maar dat niet alleen, hun thuissituatie verandert ook compleet. Dat heb ik me nooit gerealiseerd, dat je hele gezinnen helpt.”

Hoe word je eigenlijk van een hygiëne-expert televisiepersoonlijkheid?

“Ik ben gevraagd door De Smaakpolitie. Ik was souschef bij een bedrijf in Kralingen en kookte bij Lijn 4, een ochtendprogramma op RTL 4. Ik liep ook stage bij een foodcontroleur en dacht er serieus aan om de keuken vaarwel te zeggen. Op dat moment klopten ze bij dat bureau aan. Voor een nieuw programma zochten ze iemand met televisie-ervaring en zo kwamen ze bij mij. Maar ik heb me best lang afgevraagd of ik het wel moest doen.”  

Waarom?

“Het voelde alsof ik mijn collega’s moest bekritiseren. Ze bleven bellen en toen moest ik op een gegeven moment echt een keuze maken, anders zouden ze verder kijken. Ze begrepen er niks van dat ik ze liet wachten. Een buitenkans in een programma op primetime, wat wil je nog meer? Ik heb het uiteindelijk gedaan, was eerst een klein onderdeel van het programma en dat liep snel op.”

Bij RTL Late Night vertelde je nog dagelijks oproepen te krijgen van mensen om langs te komen in een keuken. Dat is overdreven, toch?

“Nee, dat is serieus waar. Ik moet er wel bij zeggen dat de ene mail sterker is dan de andere, maar iedere week zitten er twee bij waar je zo kunt draaien. We denken dat het goed gaat in de instellingen in Nederland, maar dat is helemaal niet zo. Dat gaat me nog steeds aan het hart en daar zou ik graag in willen duiken.”

Maar je mist nu een platform.

“Nog wel, ja. Maar ik bewaar de mails, je weet maar nooit.”

Voor RTV Rijnmond kook je nu met voetballers. Heb je dat zelf bedacht?

“Ik dronk een kop koffie met Martin van Geel van Feyenoord en hadden het over voeding in de club. Dat heeft me altijd geïnteresseerd. Ik ben ook dieetkok en voetbal is mijn hobby. Ik vroeg hoe Feyenoord daarmee omgaat. Nou, heel professioneel dus. Ik dacht: dat weet niemand, dat moet naar buiten. En hoe beleven voetballers dat? Ze zijn twee uur op de club en als ze wegrijden is het eerste wat ze zien die gele M. Hoe gaan ze daarmee om? Worden ze thuis begeleid? Misschien weet je wat ze voor een wedstrijd eten, maar niet erna. Daar was ik nieuwsgierig naar en zo is het idee voor het programma ontstaan.”

Voetballers zijn getraind om niks te zeggen. Hoe prik je daar doorheen?

“Je merkt dat als je aan het koken bent je er veel meer uit krijgt dan wanneer je gewoon tegenover elkaar zit. Ze zijn ontspannen, doen soms ook dingen die ze nog nooit hebben gedaan. Dat is ook spannend, maar de jongens vinden het fantastisch. Ze worden helemaal gek van die vragen van journalisten. Dat is iedere week hetzelfde. Na een wedstrijd staan ze met tien man op een rijtje en acht daarvan stellen precies dezelfde vragen. Dit is heel anders.”

Sjaak Polak vertelde dat zijn moeder vroeg is overleden en zijn vader het gezin in de steek liet. Hoe krijg je dat voor elkaar?

Worden de vooroordelen over voetballers voor jou bevestigd of juist niet? Adil Auassar (Sparta, ex-Feyenoord) vertelde tien jaar op zichzelf te hebben gewoond en kookte bij jou voor het eerst...

“Ja, bizar. De meeste spelers zijn wel een beetje verwend en dat zie je terug in de keuken. Zonder namen te noemen: sommigen hebben nog nooit een aardappel in hun handen gehad. Staan ze te kijken hoe ze die moeten schillen. Leuk muziekje eronder en je bent er al. Het moet een mix zijn van humor en inhoud. Vorig jaar had je de ophef over het broodje kroket van Michiel Kramer. Heeft iedereen een mening over, maar ik vroeg bewust aan Sven van Beek (toen ploeggenoot bij Feyenoord, red.) wat hij ervan vond. Want je weet helemaal niet hoe voetballers dat soort dingen beleven. En het blijkt dat wij die dingen veel zwaarder zien dan die jongens zelf. Tuurlijk zeggen ze: het is niet slim dat hij een kroket eet in de rust, maar ze zeggen nog net niet: na de wedstrijd had ie ’m wel kunnen pakken. Snap je wat ik bedoel? Dan heb ik al wat ik wil bereiken en zo ga ik dat vragenuurtje in.”

Wat me opvalt: aan het eind show je het gerecht, maar je neemt geen hap. Durf je niet?

“Ik heb nooit veel trek als ik in de keuken heb gestaan. Heb ik altijd al gehad. Maar als de camera uitstaat, proef ik altijd wel even. En er zijn spelers bij die het hele potje opeten, hoor. Het zijn ook leuke gerechten. Ik vraag vooraf aan de speler wat ie lekker vindt en uiteindelijk gaan we de recepten bundelen in boekvorm. De opbrengt gaat naar een goed doel, Make-A-Wish. We willen het programma nog breder trekken. De volgende stap is dat ik naar Stefan de Vrij in Milaan vlieg om in zijn keuken Italiaans te koken. Of bij Wesley Sneijder in Qatar. Mijn voordeel is dat al die gasten mijn programma’s hebben gezien en het leuk vonden. Spelers moeten er onderling over gaan praten: het is leuk bij Geus, moet je echt een keer doen. Dit formatje kun je met iedereen draaien, ook met andere sporters of oud-voetballers. Roy Makaay, Dirk Kuijt. Robin van Persie staat ook hoog op mijn lijstje.”

Wie staat er helemaal bovenaan?

“Cristiano Ronaldo. Daar zou ik heel graag een keer mee koken. Ik heb enorm respect voor die jongen. Natuurlijk als voetballer, maar ik denk dat er buiten het voetbal niemand zo met zijn sport bezig is als hij. Als jij bij je zwembad een hometrainer hebt staan om je spieren een extra opdonder te geven, moet hij ook enorm gedisciplineerd omgaan met voeding. Lijkt me heel interessant om eens in te duiken. Er zijn genoeg documentaires gemaakt over hoe hij zichzelf fit houdt, maar dat stukje voeding is iets wat we niet weten. Die jongen moet vast vier weegschaaltjes in zijn keuken hebben staan, dat kan niet anders. Ik hoop dat ik het ooit voor elkaar krijg. En wie weet, ik sluit niet uit dat het lukt. Lekker Portugees koken. Vissie, heerlijk man. Dat moet een mooi verhaal opleveren en daar gaat iedereen dan over praten. Niet dat ik bij hem in de keuken sta, maar hoe hij met zijn voeding bezig is. Ik hoop dat andere voetballers daar dan iets mee doen, met zijn boodschap. Want daar hoeven we geen groot onderzoek voor te doen: als jij gedisciplineerd met je lichaam en voeding omgaat, werkt dat prestatie verhogend. Er zijn genoeg voetballers te noemen die met de juiste begeleiding meer uit hun carrière konden halen. Theo Janssen bijvoorbeeld. Topvoetballer, een dirigent! Legde de ballen overal neer, scorend vermogen, techniek. Dan zegt hij zelf dat het hem dan te serieus werd, maar hij had een talent, man. Prachtige gozer ook. Als kijker had ik hem graag bij een grote club gezien. Ik ben heel benieuwd wat er nog meer had ingezeten, als hij er acht of negen kilo vanaf had getraind.”

Durf jij, na alle smerigheid die je hebt gezien, nog wel uit eten te gaan?

“Zeker wel. Tuurlijk. Ik hoor vaak: als Geus in dat restaurant zit, dan moet het wel goed zijn, maar dat is geen garantie. Je moet werk en privé wel gescheiden houden. Ik ga alleen niet bij iedere Chinees om de hoek naar binnen. Ik selecteer wel. Maar als ik onverwachts trek heb onderweg en er is maar één restaurantje, ga ik er toch zitten.”

Zonder eerst uitgebreid te googelen?

“Natuurlijk. Komt misschien ook door de programma’s die ik heb gemaakt. Ik weet dat de horeca best in orde is. Zeker als je het vergelijkt met het buitenland en daar mogen we ook best trots op zijn. Het leuke aan Nederland is dat er onwijs veel diversiteit is, je kunt echt van alles eten. Ik was laatst in de Witte de Withstraat in Rotterdam. Als je kijkt wat daar is gebeurd qua ontwikkeling van de horeca: word ik heel vrolijk van. Je kunt er Spaans eten, Portugees, Surinaams. Dat is toch fantastisch? Tien jaar geleden had je heel veel eetcafeetjes met allemaal hetzelfde menuutje. Schnitzeltje, frietje. Moet je nu eens kijken, man! Een heel mooie ontwikkeling en ik vind het gaaf dat er verschillende culturen samenkomen. Je moet af en toe ook uit eten en iets nieuws proeven, dat houdt het spannend. Het hoeft tegenwoordig niet veel te kosten.”

Keer je nog terug op de landelijke televisie?

“Er speelt van alles aan de zijlijn, ik weet niet wat er allemaal gebeurt. Als ik iets leuk vind, ga ik er vol voor. Neem De Wensboom. Er staat een jongen achter de bar van wie het de droom was ooit een bar te runnen. Als je hem vorig jaar zag binnenkomen... Toch aangenomen en nu draait ie ’m in zijn eentje. Dat vind ik het mooie: het maximale uit iemand halen. Bij die voetballers probeer ik er in een uurtje koken ook het maximale uit te trekken. En de boodschap meegeven dat ze nu thuis misschien ook eens koken. Bij De Smaakpolitie en Red Mijn Vakantie! wilde ik de ondernemers ook iets bijbrengen. Dat loopt synchroon met alles wat ik doe.”

Over Rob Geus

Rob Geus (Rotterdam, 1971) maakte voor SBS6 bijna 150 afleveringen van De Smaakpolitie. Hij controleerde de hygiëne en veiligheid in horecabedrijven en werd bekend met zijn oneliners: ‘Man man man’ en ‘Hier word ik niet vrolijk van’. Daarnaast maakte hij – samen met Alberto Stegeman – het programma Red Mijn Vakantie! Begin dit jaar werd bekend dat SBS het contract van Geus niet verlengde. Naast zijn televisiewerk is hij mede-eigenaar van De Wensboom, een restaurant waar mensen werken met een afstand tot de arbeidsmarkt. Sinds februari kookt hij voor RTV Rijnmond met voetballers. Het item in Studio Rijnmond duurt nu nog vijf minuten. Geus: “We moeten veel leuk materiaal wegsnijden en doordat het best een succes is, zijn we aan het kijken om er volgend seizoen een langer programma van te maken. Ik vind het ook erg leuk om te doen. Het is trouwens niet zo dat ik van SBS6 naar Rijnmond ben gestapt, dit stond al in de planning.”

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws en mooie acties? Schrijf je dan nu in!
Onepass +

Dit is een OnePass artikel

Lees de artikelen van je favoriete magazines, waar je ook bent.

Meer over OnePass