Onepass
ONEPASS | Dit is een speciaal artikel

Peter Beense: ‘Straks barst de bom in Amsterdam’

Als nachtburgemeester van Nederland heeft Peter Beense (55) een mening over hoe het nachtleven leuker kan worden.

Amsterdam
Door: Redactie Panorama

Volkszanger en nachtburgemeester van Nederland Peter Beense

Als nachtburgemeester van Nederland heeft Peter Beense (55) een mening over hoe het nachtleven leuker kan worden. Jongeren moeten minder snuiven, buurtbewoners minder zeiken en Amsterdam-burgemeester Femke Halsema moet helemaal haar mond houden. “Als je nu over het Rembrandtplein loopt, heb je meer last van de tram dan van de muziek.”

Een nachtburgemeester die geen alcohol drinkt, wat is dat nou?

“Ik heb twee keer in m’n leven alcohol gedronken, toen ik 17 of 18 jaar was. Eén keer bessenjenever 7-up en één keer Pisang Ambon jus d’orange. Beide keren ben ik zo ziek geworden dat ik daarna nooit meer gedronken heb. Ik was er gelijk klaar mee.”

Vind je het zelf ook niet een beetje gek dat je dan toch nachtburgemeester bent geworden?

“Hoezo? Ik heb geen alcohol nodig om gezellig te zijn. Ieder jaar kiest de horeca een nieuwe nachtburgemeester uit de meest geboekte artiesten van Nederland die veel voor het nachtleven hebben betekend. Ik heb natuurlijk een streepje voor omdat ik 27 jaar een café op het Rembrandtplein heb gehad. Wat dat betreft had ik eerlijk gezegd wel verwacht dat ik het al eerder zou zijn geweest. Ik was al een paar keer genomineerd, maar nu ben ik het eindelijk geworden.”

Is het een functie waarvoor je daadwerkelijk wat moet doen of is het meer een eretitel?

“Het is meer een eretitel. Een jaar lang staat m’n naam op de ketting, die ik volgend jaar weer aan iemand anders moet geven. Het schijnt dat je er gratis drinken mee kunt bestellen, dus dat ga ik maar eens proberen, haha.”

Maar je drinkt niet.

“Nee, maar gratis water is ook mooi meegenomen.”

Hoe kijk jij naar het nachtleven?

“Ik kan me niet vinden in een deel van de jeugd van tegenwoordig. Hun mentaliteit is anders dan die van de jeugd van vroeger. Ze hebben geen respect meer voor je. Ze komen niet voor de gezelligheid, maar om herrie te schoppen. Ze zijn agressief. Ik heb er geen problemen mee als ze alcohol drinken en lazarus worden, maar wel als ze ook een snuifje en een pilletje nemen. Dan draai je door. Dat soort mensen kun je beter niet binnen hebben, want daar krijg je gesodemieter van.”

Vroeger was er toch ook wel gesodemieter?

“Jawel, natuurlijk wel. Toen ik mijn café nog had, gebeurden er de gekste dingen. Ik heb weleens meegemaakt dat klanten aan de lampen gingen hangen of zelfs een keer in de wasbak gingen zitten schijten. Maar het ging er wel anders aan toe dan nu.”

Geldt dat alleen voor Amsterdam, of voor het hele land?

“Voor meerdere gemeenten. Misschien lullig gezegd, maar in het zuiden is de mentaliteit nog wel anders. Het is alsof ze daar… Tja, hoe zal ik het zeggen?”

Achterlopen?

“Nee, niet achterlopen, maar ze hebben wel een mentaliteit die wij hier in Amsterdam niet meer hebben. Een mentaliteit uit een tijd die mij meer aanspreekt. Hier is iedereen gestrest. In het zuiden zijn ze gemoedelijker. Al heb je daar ook probleemkinderen natuurlijk. Die heb je overal.”

Heb je er nooit spijt van gekregen dat je je kroeg vier jaar geleden hebt verkocht?

“Ik heb er 27 jaar met plezier gewerkt, maar voor mij was het mooi geweest. Vroeger was het Rembrandtplein vooral een uitgaansgebied voor de ouderen, vanwege de Amsterdamse kroegjes waarin livemuziek werd gespeeld. Het Leidseplein was voor de jeugd, die liever naar discotheken ging. Maar inmiddels zijn bijna alle Amsterdamse kroegjes verdwenen. Het zijn allemaal restaurants geworden, pizzeria’s, grandcafés... Daarmee is ook een bepaald publiek verdwenen. Als je nu over het Rembrandtplein loopt, heb je meer last van de tram dan van de muziek. Ook zoiets: met de auto kun je er niet meer komen. Parkeren is een drama en die parkeertarieven gaan helemaal nergens over. Nee, ik heb er een prachtige tijd gehad, maar voor mij geen horeca meer in die buurt.”

Stel dat jij het als nachtmeester daadwerkelijk voor het zeggen zou hebben, wat zou je dan veranderen?

“Genoeg. We moeten met z’n allen toleranter worden. Als er nu iemand op het Rembrandtplein komt wonen, is het eerste wat hij doet de politie bellen om te zeggen dat hij geluidsoverlast heeft. Het is hetzelfde verhaal als die mensen die naast Schiphol gaan wonen en klagen dat ze een vliegtuig horen. Tegen horecazaken die al vijftig jaar bestaan, wordt gezegd dat ze hun muziek zachter moeten zetten of dat ze anders hun deuren moeten sluiten. Ik vind dat de omgekeerde wereld. Als je geen geluidsoverlast wilt, moet je niet boven een horecapand gaan wonen.”

Bestaan zulke mensen echt?

“Ik heb het bij mij in de zaak zelf meegemaakt. Een buurvrouwtje op tweehoog. Die woonde er al toen ik de zaak overnam. De vorige eigenaar draaide ook muziek, maar toen ik erin kwam, kreeg ze er opeens last van. In het begin deed ik nog aardig tegen haar: ik zette de muziek zachter en zei dat ze me altijd mocht bellen als ze er last van had. Belt ze op een gegeven moment toch naar de politie. Dus ik zeg: Waarom doe je dat nou? Omdat ze geen zin in gezeur had. Toen heb ik gezegd dat ik haar financieel bij wilde staan als ze ging verhuizen. Maar ze bleef maar zeiken, dat mens. Maandenlang. Op een gegeven moment komt ze naar me toe en zegt ze: Ik ga verhuizen. Nou, te gek. Helemaal top. Maar op de dag dat de verhuiswagen voor de deur staat, loopt ze mijn zaak binnen: We moeten nog wat afhandelen. Ik zeg: Wat afhandelen? Kwam ze om een financiële bijdrage zeuren. Die kreeg je alleen als je zou kappen met zeiken, zei ik. Kwaad dat ze werd.”

En toen kwam er iemand voor terug die minder liep te zeiken?

“Nou, toen heb ik het pand naar mezelf toegetrokken. Ik heb er mensen in gezet die ik heb laten tekenen dat ze niet mochten klagen. Anders gingen ze eruit.”

Wat zou je nog meer willen veranderen?

“Als je een zaak met een terras hebt, worden er door de gemeenten van die pennen in de grond geslagen. Dat is de grens waar je terras binnen moet blijven. Maar als er een klant zijn stoel verschuift en onbewust buiten die pen gaat zitten, krijg je een bekeuring. Want jij moet daar op letten. Dat kan ik niet uitstaan. Als ik langs die buitenlandse winkels loop, zie ik altijd wel dat zij hun hele hebben en houden op de stoep uit mogen stallen. Dan denk ik: krijg lekker de… Je hebt er een woord voor, maar laat ik het maar niet zeggen. Ik kan me echt kwaad maken over een heleboel dingen die in Amsterdam gebeuren.”

Je vindt dat horecaondernemers zich aan een hoop pietluttigheden moeten houden?

“Geen pietluttigheden. Er wordt met twee maten gemeten! Ik vind het ook belachelijk hoe wij omgaan met mensen die hun hele leven hebben gewerkt. Die Halsema zet zich in voor het lot van 5000 uitgeprocedeerde asielzoekers. Laat haar eerst eens voor onze eigen mensen zorgen. Weet je wat ik ook schandalig vind? Wat er sinds de komst van Uber met onze taxichauffeurs gebeurt! Of wat te denken van die buitenlandse arbeiders? Die stoppen na een half jaar met werken om vervolgens hun leven lang een uitkering te krijgen. Zitten ze in Den Haag te slapen of zo? Laat ze daar ook eens naar de Belastingdienst kijken. Wat daar allemaal niet misgaat… Maar als wij één keer vergeten een paar euro naar de Belastingdienst over te maken, krijgen we meteen boete op boete op boete.”

 

Volg je de politiek?

“Ik houd de politiek wel in de gaten, ja.”

Zou het iets voor jou zijn, een functie in de politiek?

“Nee, dat is niks voor mij. Ik zou me alleen maar kwaad maken. Ik ben niet onderlegd genoeg om dit soort dingen te regelen. Daar zijn andere mensen beter in. Ik ken genoeg geschikte Amsterdammers met het hart op de goede plek die zich voor Amsterdam in willen zetten. Maar nu zitten er mensen op belangrijke stoelen die ze lekker in een hutje op de hei moeten zetten.”

Je bedoelt Femke Halsema?

“Bijvoorbeeld. Halsema denkt veel te groen. Veel Amsterdammers zijn het helemaal niet met haar eens. Nog één of twee jaar, let maar op. Dan barst de bom. Dan staan de Gele Hesjes hier ook massaal op straat. En dat is maar goed ook.”

 

Hoe is Halsema voor het nachtleven?

“Daar komt ze niet goed uit. Ze wil de binnenstad autovrij maken. Terwijl ik juist vind dat er meer parkeergarages moeten komen, bijvoorbeeld onder het Rembrandtplein. Dan is het in ieder geval bereikbaar. Niet iedereen vindt het erg om parkeergeld te moeten betalen, maar wel als je alsnog twintig kilometer moet lopen. Het lijkt wel of er analfabeten op het stadshuis zitten. Ik ben zelf geen loper, dat geef ik eerlijk toe, dus ik zou het sowieso fijn vinden als je er kunt parkeren. Nu moet je met de nachtbus terug. Nou, ga jij lekker met je vrouwtje in de nachtbus zitten? Dat werkt toch niet? Ben je lekker met je vrouwtje uit geweest, zit je op de terugweg met een zooitje ongeregeld om je heen. Wat er allemaal in die nachtbussen gebeurt…”

 

Jij hebt wel makkelijk praten als je de politiek niet in gaat.

“Nee, dat vind ik niet. Je mag best je mening geven. Misschien dat de politiek het dan opvangt. Ze moeten maar eens naar ons luisteren.”

Je zei net dat jij geen loper bent. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar volgens mij heb je het liever niet over je gewicht. 

“Dat hoeft wat mij betreft niet per se, nee.”

Frustreert het je dat het in interviews altijd over je gewicht gaat? Ik bedoel: je bent zanger, het zou over je muziek moeten gaan.

Ik ben me terdege van bewust dat ik te zwaar ben. Daar kan ik niet omheen. Alleen heb ik moeite met de vooroordelen die de meeste mensen hebben over hoe ik leef en wat ik eet. Mijn eetpatroon is niet anders dan dat van anderen. Iedereen vindt patat lekker, ik ook, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik het voor het laatst op heb. Ik heb van alles geprobeerd om iets aan mijn gewicht te doen. Ik ben drie, vier keer geopereerd, maar ik ben nog steeds te zwaar. Ik zou het liever anders zien, maar het is nu eenmaal zo. Jammer dan.”

Mensen moeten je me maar nemen zoals je bent?

“Precies. Ik laat me vaak genoeg controleren. Ik heb geen suikerziekte, geen hoge bloeddruk en geen hoog cholesterol. Een paar jaar geleden heb ik meegedaan aan een tv-programma waarin ik me heb laten testen hoe gezond ik ben. Wat denk je? Kerngezond. Wat dat betreft vind ik het jammer dat zelfs de ziektekostenverzekering bevooroordeeld is. Ik moet een hoge verzekeringspremie betalen omdat ik te zwaar ben. Terwijl ik zo duizend mensen kan opnoemen die broodmager zijn, maar stukken ongezonder leven dan ik. En zij hoeven geen hogere premie te betalen.”

Wat vind je het hoogtepunt van je carrière?

“Mijn hoogtepunt? Jeetje, wat een vraag. Daar moet ik even over nadenken. Mijn dochter. Mijn dochter is mijn hoogtepunt.”

Maar meer van je privéleven toch?

“Toen ik begon met zingen, was ik al fan van André Hazes. Dat ben ik altijd gebleven. Ik heb op zijn afscheid in de Arena gezongen. Het was een dieptepunt dat ik het moest doen, maar een hoogtepunt dat ik het mocht doen. Daarnaast ben ik natuurlijk trots op mijn concerten in de Heineken Music Hall en in Carré.”

Heb je het maximale uit je carrière gehaald?

“Ik ben een type: doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Als je ver in de muziek wilt komen, moet je het achter de ellebogen hebben. Daar ben ik het type niet voor. Ik vind het prima om een interview te geven, maar ik heb jou niet zelf gebeld. Er zijn artiesten die dat wel doen. Ze benaderen de pers met iedere scheet die ze laten. Als ik dat ook had gedaan, was ik misschien verder gekomen.”

 

Over Peter Beense

De laatste single van Peter Beense heet Waarom heb je nooit gezegd en gaat over alzheimer. De opbrengst van de single gaat naar Alzheimer Nederland. “Mijn schoonmoeder heeft Alzheimer gehad en bij mijn moeder begon het ook op te komen. Ze zijn allebei overleden. Mijn vrouw zorgde dag en nacht voor haar moeder. Dat was niet makkelijk. Alzheimer is een verschrikkelijke ziekte. Mijn schoonmoeder was zichzelf niet meer en bejegende mijn vrouw met van alles en nog wat. De aftakeling is moeilijk om te zien en ik maak me weleens druk of mijn vrouw en ik het ook niet zullen krijgen. Een jaar geleden heb ik het nummer opgenomen en al die tijd heb ik het op de plank laten liggen, omdat mijn publiek in principe niet zit te wachten op een gevoelig nummer. Ik word vooral geboekt als feestartiest. Maar ik heb het nu toch uitgebracht, omdat ik vind dat buitenstaanders meer begrip voor alzheimerpatiënten moeten opbrengen. Ze worden weleens als lastig gezien, terwijl ze er zelf niets aan kunnen doen.”

Met dank aan Café Nol, Westerstraat 109 in Amsterdam (www.cafenol.amsterdam).

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws en mooie acties? Schrijf je dan nu in!
Onepass +

Dit is een OnePass artikel

Lees de artikelen van je favoriete magazines, waar je ook bent.

Meer over OnePass