Onepass
ONEPASS | Dit is een speciaal artikel

Golden Earring-drummer Cesar Zuiderwijk (longread)

Cesar Zuiderwijk (70) is al bijna vijftig jaar de drummer van Golden Earring, de grootste band van het land die van geen ophouden weet. Daarnaast is hij druk met het project 2000 drummers aan zee.

Golden Earring
Door: Redactie Panorama
Fotografie: CLEMENS RIKKEN

Op 9 september moet het strand van Scheveningen veranderen in één groot drumparadijs. “Iedere avond hetzelfde spelen: ik moet er niet aan denken.”

Je gaat op 9 september met tweeduizend drummers tegelijk spelen op het strand van Scheveningen. Dat is nogal een ambitieus plan…

“Het is een idee waar ik al heel lang mee rondliep. Het is begonnen in 1992 toen we 1000 drummers aan de Maas hebben gedaan in Rotterdam. Nu is het tijd om het met tweeduizend drummers te proberen. Vanwege Feest Aan Zee, de viering van tweehonderd jaar badplaats Scheveningen, en Live on the Beach – die donderdag spelen we op het strand met Golden Earring, een dag later komt Anouk – is de infrastructuur er al. Dat komt mooi uit, hoeven we alleen de bühne te laten staan. Zoiets is nog nooit gebeurd, dus ik ben benieuwd of het werkt. Maar daar heb ik alle vertrouwen in.”

Er komen lukraak tweeduizend drummers met hun instrument naar Scheveningen?

“Nee, je moet je sowieso van tevoren aanmelden en we delen de wereld in vieren, naar de vier werelddelen met hun eigen slagwerk. Het noorden, Europa en Noord-Amerika, heeft het moderne slagwerk, vooral de drumstellen en snaartrommels. Het oosten (Azië) heeft de Japanse trommels en toms, het zuiden (Zuid-Amerika) de samba-invloeden met vooral loopdrummers en het westen (Afrika) de djembé-spelers. We spelen Four Horizons. Om het logistiek redelijk te houden hebben we ervoor gekozen een paar honderd drumstellen te gebruiken.”

Kun je wel aan tweeduizend drummers komen?

“Die zijn er al bijna! Gister was ik nog bij een Japanse trommelgroep in België. Die zijn mensen wezen werven en komen met een man of zeventig. Zo komen er veel meer groepen, echt fantastisch. We gaan het zeker halen.”

Waarom wil je het zo graag?

“Het is niet zozeer dat ik het graag wil, er leeft gewoon iets onder drummers. Wij zijn toch ander volk dan de meeste andere muzikanten. Vergelijk het maar met een keeper. Drummers kunnen niet valsspelen, het is altijd één tegen drie of vier… Daarom voel je je verbonden en zul je veel vaker speciale drumdagen en evenementen zien dan voor andere muzikanten. De DrumDriedaagse in augustus, het Drumworld Festival in september, Herfstfest in oktober en zo kan ik nog wel even doorgaan. Gewoon om lekker met elkaar te spelen. Zet maar een paar honderd gitaristen bij elkaar, dat wordt oorlog. En dan hebben we het niet eens over zangers, haha! Dat vind ik het leukste: al die mensen bij elkaar brengen. Ik denk dat ik het daarvoor doe. Echt niet ter meerdere glorie van mezelf. Er moet iemand het voortouw nemen, dat ben ik dan maar. Het kan altijd misgaan, maar als het straks lekker weer is, weet je niet wat je meemaakt met al die drummers bij elkaar.”

In het promotiefilmpje val je achterover in het zand. Is dat symbolisch bedoeld, dat je doorgaat met drummen tot je erbij neervalt?

“Haha, ik heb geen idee! Er zijn behoorlijk wat goede oude drummers. John Engels is 83 en speelt nog als een jonge hond. Als je zo oud kan worden… Zou fantastisch zijn. Niemand kan in de toekomst kijken. Ik ben net zeventig geworden, maar daar sta je gewoon niet bij stil. Míts je succes hebt, want het moet natuurlijk geen armoe worden. In steeds kleinere zalen staan en eindigen waar je nooit hebt willen zijn. Hebben we met de Earring helemaal geen last van. Vind ik nog steeds een van de leukste dingen om te doen, dus waarom niet? Maar sterven op de kruk, je weet het niet. Heb ik een rijmpje voor je:

Sterven op de kruk

Is het mooiste wat er is

Vind ik

Als ik maar niet in een drumstick

Maar even afkloppen, hè. Ik hoop dat we in goede gezondheid lekker lang door blijven gaan. Zolang de mensen blijven komen en van ons genieten. We hebben een repertoire waar je eigenlijk niet onderuit kunt. Als we iets nieuws spelen zeggen mensen: Ken ik niet, wat doe je nou, joh? Die willen de bekende nummers horen en dat doen we dan vol overgave. Dat is ook prima.”

Ik kan me ook voorstellen dat jullie na al die jaren eens wat anders willen spelen dan Radar Love en When the Lady Smiles.

“Radar Love is een van de leukste nummers om te spelen, dus waarom zouden we het niet spelen?”

Ik noemde maar twee voorbeelden, maar zo kan ik er nog twintig noemen…

“Ik begrijp het, maar ten eerste hebben die songs zich bewezen, en ten tweede kennen de mensen het en vinden ze het leuk om mee te doen. Dan krijg je enthousiast publiek. Daarnaast spelen we iedere avond anders. We behoren niet tot de groepen die met click track spelen en waar werkelijk alles is gepland. Zeker de grote shows van de Beyoncé’s – met alle respect – zijn helemaal voorgeprogrammeerd. Dat is iedere avond hetzelfde. Elk pasje, elk kledingstukje, elk nummer. Moet ook wel bij zulke shows. Als George Kooymans bij ons een solo doet, kan ie kort zijn, maar krijgt hij de geest, gaat ie minutenlang door. Hij gaat zijn gang maar. Ik moet er niet aan denken dat we in ons oor krijgen: eind solo twee, drie, vier en dat de schijnwerpers dan weer naar Barry Hay gaan. Zou ik niet tegen kunnen. Wij zijn gewoon vier jongens die de bühne opstappen en lekker gaan spelen. Dat maakt het ook zo leuk.”

Is dat jullie geheim? Je zou na bijna een halve eeuw ook kunnen denken: nou weet ik het wel met die gasten.

“Dat is hetzelfde als na dertig jaar huwelijk tegen je vrouw zeggen: We zijn wel heel gelukkig, schat. Maar ik wil wat anders, dus zullen we er maar een end aan maken? We zijn gewoon met elkaar vergroeid, als een soort broers. Misschien hebben we elkaar zelfs wel een beetje opgevoed. We zien elkaar ook buiten het spelen om, gewoon omdat we leuk vinden met elkaar om te gaan. De eerste jaren speelden we elke dag en bleven we heel vaak bij George slapen. Werden we gewekt met een boterham en een omelet. Hij kookte ook altijd voor ons, echt te gek. Hoefde hij natuurlijk helemaal niet te doen. Zó gastvrij.”

Zeker voor een mannenband hebben jullie verrassend weinig ruzie. Er komt althans niks naar buiten…

“We zijn allemaal jongens van de straat. Van ongeveer dezelfde leeftijd, uit dezelfde buurt, zelfde arbeidersmilieu, zelfde scholing. In veel zijn we hetzelfde. Ik ben een kreeft en zit bij twee leeuwen. Dan zou je zeggen dat dat helemaal niet kan, maar dat is onzin. Het is gewoon geven en nemen. Dat zouden muzikanten en sporters vaker moeten doen. We laten elkaar volledig met rust. Zeggen nooit: die solo was te lang of zo. Of: zou je niet eens dit of dat? Gebeurt gewoon niet. Vooral vroeger waren er zo verschrikkelijk veel bandjes die door botsende ego’s uit elkaar gingen. Vond iemand zichzelf weer beter dan de rest van de band. Dat soort idioterie hebben wij nooit gehad. Er is ook nooit iemand de baas geweest.”

Merk je aan helemaal niks – wat gezien jullie leeftijd best logisch zou zijn – dat het minder wordt?

“Nee, ik denk juist dat we steeds leuker spelen. Het is net als met een oude voetballer. Die loopt misschien wat minder, maar weet wel precies wáár hij moet lopen. En vooral wat hij niet moet doen. Het inzicht wordt beter.”

De stem van Barry Hay houdt zich ook nog goed?

“Zeker. Stemmen worden altijd eerder oud dan de bespeler van een instrument, maar voorlopig mogen we niet klagen. Misschien dat een nummer af en toe wat minder hoog wordt gezongen dan vroeger, maar dan vraag je soms af waarom het ooit zo hoog is gezongen omdat het nu eigenlijk veel beter klinkt. Maar dat soort dingen doe je als je jong bent.”

Je hebt ooit eens gezegd dat een ander geheim waarom jullie het zo lang volhouden is dat jullie gezonder zijn gaan leven. Was het dan zo ongezond?

“Kijk, als je 22, 23 bent en in Amerika speelt, ben je zo drie maanden onderweg. Je speelt bijna elke dag. Komt aan met het vliegtuig, word je opgehaald in een limousine, naar een radiostation, soundchecken, spelen… En ’s avonds natuurlijk feest. Zeker in die tijd waren platenmaatschappijen heel belangrijk, die zorgden daar wel voor. We speelden met bekende bands als Santana en The Who en iedereen was er op die feestjes. Er waren genoeg poedertjes aanwezig, maar de volgende ochtend begon die hele riedel weer opnieuw. Drie maanden lang, elke dag. Dat houd je gewoon niet vol, tenzij je naar de zwaardere middelen grijpt. Maar dan gaat het natuurlijk al helemaal mis. We hebben altijd als energieke liveband bekendgestaan. Dat haal je niet uit verdovende middelen, dat zit in jezelf. We zagen om ons heen genoeg bands die naar de klote gingen, maar gelukkig stonden we er alle vier hetzelfde in. De grootste schande zou zijn als je een keer niet zou kunnen spelen. Kan gewoon niet.”

Het is al meer dan dertig jaar geleden, maar heb je echt een maand vastgezeten?

“Ja. Dat is inderdaad heel lang geleden, maar dat verhaal was heel anders dan dat het in de pers is gekomen. Dat komt door Henk van der Meijden, die toen voor De Telegraaf ’s nachts achter zijn schrijfmachine zat om allemaal onzin uit zijn duim te zuigen.”

Hoe zat het dan wel?

“Het was iets heel onschuldigs. Ik heb een pistooltje meegenomen uit Texas, waar je van alles kunt kopen. Was gewoon een collectors item en die hebben we gebruikt voor de clip van Twilight Zone. Eigenlijk had ik er meteen spijt van, dus heb ik het ver weggestopt op zolder. Maar toen werd er een paar keer achter elkaar bij me ingebroken. Er waren wat spullen weg, maar ik heb er nooit bij stilgestaan dat dat pistooltje ook weg was. Zo diep hebben ze dus in mijn huis gegraven. Die jongens zijn gepakt en zeiden: Dat komt bij Zuiderwijk vandaan. Ergens anders hadden ze luchtafweergeschut en munitie gestolen, zeiden ze dat dat ook van mij kwam. Haha, echt waar! Dat verhaal is toen zo opgeblazen, maar meer is het niet…”

Was dat niet heftig, een maand gevangenis?

“Dat was een heel lucratieve maand. Vlak daarvoor sprong ik van een monitor en zat er een scheur in mijn enkel. Normaal moet je overdag werken in de gevangenis, maar ik kon niet lopen, dus dat hoefde niet. Ik kwam binnen en gelijk werd er geroepen: Hé Cees, stokken maken voor je? Die werden een dag later gemaakt op de houtzagerij, dus ik heb in alle stilte een maand prima kunnen oefenen.”

De rock-’n-roll is inmiddels verdwenen?

“Niet als we spelen. Maar dat wordt altijd zwaar overdreven, joh. Nogmaals: je kunt jezelf niet slopen en goed blijven spelen. Zeker vroeger was het topsport. Bijna iedere dag spelen is gewoon heel vermoeiend.”

Maar het andere uiterste is om in Brabant te wonen met een moestuintje…

“Haha, ik heb vanmorgen nog een hele zak met augurken, tomaten, komkommers, pepers en paprika’s geplukt. Je denkt wat beter over het leven na, en biologische producten zijn gewoon veel gezonder. Dan heb je op een gegeven moment de grond om zo’n tuintje te beginnen en breng je er wat tijd door. Ik denk niet meer de hele dag aan drummen, maar het leven is nog best hectisch. Net ben ik nog bij een reddingsschip geweest om te vragen of ze kunnen varen met dertig drummers aan boord. Dan vind ik het daarnaast heel ontspannen om een beetje in de aarde te wroeten en de natuur te begrijpen. Weet jij hoe een aubergine groeit? En dat een peer omhoog groeit, in plaats van dat ie hangt? Wist ik ook niet, maar het is wel zo.”

Je hebt alles al meegemaakt, maar heb je, buiten dat 2000 drummers aan zee een succes wordt, verder nog iets te wensen in je verdere drumbestaan?

“Zo zijn we met de Earring nooit geweest. We hebben altijd ons hart gevolgd en dingen gemaakt die we op dat moment leuk vonden. Dat deden we vaak op een andere manier die gebruikelijk was en daar moet ik vooral Barry de credits voor geven. Een waanzinnig goede tekstschrijver en ook voor het artwork had hij heel goede ideeën. We waren altijd wel met extreme dingen bezig – de clip van Twilight Zone bijvoorbeeld – maar we hebben nooit bij elkaar gezeten en gezegd: als we nu dit investeren, dan komen we daar. We stippelden geen plan uit, we maakten een plaatje, nog een plaatje en voor je het weet ben je bekend en toer je samen met The Who. Zo is het balletje steeds maar blijven rollen. Lang geleden heb ik al zo’n moment gehad: vanaf nu heb ik niks meer te wensen. We speelden een paar dagen in Madison Square Garden in het voorprogramma van The Who. Dan moest je knokken tegen 25.000 man die The Who wilden zien. Er stonden mensen met kettingen te zwaaien en ze riepen: Fuck off, weet je wel? Maar na drie kwartier zagen we 25.000 aanstekertjes aan gaan. In die tijd was er niets beter dan Madison Square Garden, toen heb ik wel even een traantje gelaten. Ik dacht: al zal ik nooit meer iets bereiken, mij zul je niet meer horen. Ik zal nooit meer ontevreden zijn.”

Wie is Cesar Zuiderwijk?

Geboren: 18 juli 1948 (Den Haag)

Carrière: Zuiderwijk begint in zijn tienerjaren te drummen bij Haagse bandjes, voor hij in 1970 bij Golden Earring Sieb Warner opvolgt. De grootste Nederlandse band aller tijden behoeft natuurlijk geen introductie. “We doen nu nog vooral waar we zin in hebben. Er ligt een aanvraag voor twee dagen New York in een grote zaal, maar dan is er niemand die zegt: te gek, moeten we doen! Want alles bij elkaar hebben we daar misschien wel één of twee jaar gewoond. Tegenwoordig vinden we het belangrijk om thuis te kunnen slapen na een optreden.”

Zuiderwijk werd in zijn jeugd geïnspireerd door The Rolling Stones en The Beatles. “Ringo Starr was de reden dat ik ben gaan drummen. Ik heb hem laatst ontmoet bij het Bluesfestival in Grolloo. Ik zat te praten met Gregg Bissonette, zijn tweede drummer, die ken ik al heel lang. Die zal van tevoren vast iets hebben verteld over Golden Earring en Radar Love, en toen kwam ie langs. Hij zei: Are you that famous drummer from Radar Love? Pakte hij mijn onderarm, dus we hadden elkaar raar vast, dacht ik. Zei hij: No no no, I never shake a hand. You never know where it’s been. Haha! En toen liep ie weer door…”

Voor in de agenda: Zuiderwijk speelt donderdag 6 september met Golden Earring op het strand van Scheveningen. Op 9 september houdt hij daar de recordpoging met tweeduizend drummers.

Meer info: 2000drummersaanzee.nl

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws en mooie acties? Schrijf je dan nu in!
Onepass +

Dit is een OnePass artikel

Lees de artikelen van je favoriete magazines, waar je ook bent.

Meer over OnePass