Onepass
ONEPASS | Dit is een speciaal artikel

Chris Froome: fietsend doelwit

SPORT EEN-TWEETJE

Froome
Door: Redactie Panorama
Content: ANP

Ha De Vos,

Een paar weken geleden schreef ik op deze plek dat als Froome de Tour zou rijden, de lol er bij voorbaat af zou zijn. Het feit dat de UCI hem uitgerekend een week voor de start vrijsprak van dopinggebruik (zonder heldere motivatie), is pure klassenjustitie. Elke andere renner was op basis van de gemeten waardes geschorst geweest. Froome niet. Die won na zijn positieve test doodleuk de Giro en mag nu op jacht naar zijn vijfde Tourzege. Je merkt, ik ben geen fan van die zouteloze sperzieboon. Maar toch moet ik op die vorige column enigszins terugkomen. De deelname van Froome voegt stiekem toch wel een spannend ingrediënt toe aan deze editie van de Tour de France. Er is namelijk geen volk ter wereld dat de Brit hartgrondiger haat dan de Fransozen, die hem de komende weken, dag in dag uit, met honderdduizenden tegelijk langs de kant van de weg staan op te wachten. En er is letterlijk niets dat hen tegenhoudt, want dat is ‘het mooie’ van wielrennen, dat is zo lekker toegankelijk. In de Tour van 2015, toen zijn ploeg Sky in Franse media werd beschuldigd van het gebruik van verboden ketonen, kreeg Froome van een toeschouwer al eens een beker urine over zich heen gegooid. Moet je je voorstellen: een beker lauwe pis in je bek terwijl je bezig bent een topprestatie te leveren. De ultieme belediging. Maar pis doet geen pijn. Een honkbalknuppel wel. Dat ondervond Yoann Offredo vorig jaar nog. Tijdens een trainingsrit werd hij door een wildvreemde zomaar van zijn fiets geknuppeld. Hij hield er een gebroken neus aan over. Een collega-renner, de 18-jarige belofte Clément Delcros, trof het nog slechter. Hij werd drie maanden geleden vanuit een passerende auto met een pistool in zijn schouder geschoten. Wat mij dan weer sterk deed denken aan de Tour de France van 2009, waarin Raborenner Oscar Freire in een afdaling opeens een scherpe pijn in zijn bovenbeen voelde. Een paar minuten later pulkte de ploegarts een loden kogeltje uit het dijbeen van de Spanjaard. Afkomstig uit een luchtbuks, zo bleek later. Het zijn stuk voor stuk incidenten op Franse bodem. Ik bedoel maar: je kunt van hem vinden wat je wilt, maar hij heeft wel ballen, die Froome. Ik zou in elk geval niet opstappen. Jij wel?

Ha die Davidse,

Om met cabaretier Theo Maassen te spreken: ik denk dat er niemand is die Chris Froome de pis lauw maakt. Zelfs niet wanneer ze het in zijn gezicht smijten. Zoals we de voorbije maanden hebben kunnen zien, is Froome simpelweg onaantastbaar. Op de fiets, maar zeker ook ernaast. Het meest recente voorbeeld is bekend: hij is na de achttiende etappe van de laatste Ronde van Spanje bij een dopingtest betrapt op een te hoge dosis salbutamol. Salbutamol is een middel ter verzachting van een astma-aanval, doordat het de luchtwegen verwijdt waardoor een gebruiker meer zuurstof kan opnemen. Ideaal voor iemand in ademnood, maar ook voor duursporters. Meer lucht betekent immers meer energie en dus betere prestaties. Ook topatleten kunnen astma hebben. Mark Spitz, de zwemmer die in 1972 het recordaantal van zeven gouden medailles tijdens de Olympische Spelen won. Astma. Paul Scholes, oud-voetballer van Manchester United en Engeland. Astma. En ook Miguel Indurain, vijfvoudig winnaar van de Ronde van Frankrijk heeft astma. Sporters met deze aandoening kunnen dit aangeven bij de sportbond en een medisch attest of vrijstelling voor hun puffertje krijgen. Froome heeft zo’n vrijstelling, waardoor hij tot 1000 nanogram salbutamol in zijn lijf mag hebben. Maar hij is betrapt met 2000 nanogram, het dubbele dus. Medisch attest of niet, dat is te veel. In 2009 werd Alessandro Petacchi – ook een wielrenner met astma én in het bezit van een vrijstelling – voor een jaar geschorst nadat bij hem 1300 nanogram salbutamol in zijn urine werd aangetroffen. Er geldt anno nu wel wat marge, tot 1600 nanogram kan een sporter er in sommige gevallen alsnog met een waarschuwing mee weg komen. Maar ook daar zat Froome dus ruim boven. EN TOCH KOMT HIJ ER GEWOON MEE WEG! Ik ken de reputatie van Franse wielerfans richting dopingzondaars – mits het geen Franse renners betreft. En ik ben dan ook blij dat ze hem net zo ‘hartelijk’ hebben ontvangen als ze ooit deden met die andere betrapte oud-winnaar Lance Armstrong. Leg Froome het vuur maar na aan de schenen. Maar dan nog wint hij waarschijnlijk fluitend de Tour. Je hoeft immers helemaal geen ballen te hebben om de Ronde van Frankrijk te winnen, Armstrong kon dat prima met slechts één exemplaar. Nee, je moet nog altijd de juiste mensen binnen de corrupte UCI kennen. Dan ben je net als Armstrong voorheen en Froome nu in de wielersport onaantastbaar. Helaas.

Houdoe!

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws en mooie acties? Schrijf je dan nu in!
Onepass +

Dit is een OnePass artikel

Lees de artikelen van je favoriete magazines, waar je ook bent.

Meer over OnePass