Door: Redactie Panorama
Misdaad
4

De jonge jaren van Dino S.

Hij groeit op in Purmerend. Een schat van een jochie, volgens oud-buurtbewoners. Maar tijdens zijn latere tienerjaren ra...

Hij groeit op in Purmerend. Een schat van een jochie, volgens oud-buurtbewoners. Maar tijdens zijn latere tienerjaren raakt Dino S. regelmatig verzeild in flinke knokpartijen en krijgt hij een reputatie als portier op de plaatselijke Koemarkt. Tot hij op 28-jarige leeftijd betrokken raakt bij een dodelijke mishandeling en definitief de zware misdaad inglijdt. Onlangs kreeg hij levenslang.

Alie Smit staat eind jaren vijftig achter de bar van de Cotton Club, het roemruchte café op de Amsterdamse Nieuwmarkt dat wordt gefrequenteerd door buurtbewoners en donkere mannen, vooral zwarte Amerikanen en Surinamers.

Een van die regelmatige bezoekers is Albrecht S., die als lasser bij de scheepswerf ADM aan het IJ werkt. Hij komt vaak een kaartje leggen in het illustere café. Albrecht speelt ook als spits in het eerste elftal van Real Sranang, de voetbalclub die voortgekomen is uit het caféteam De Cotton Boys. Alie, die dan al een kind heeft van een Amerikaan, wordt verliefd op de jonge, onberispelijk geklede Surinamer en raakt zwanger van hem. Het stel gaat in de Keizersstraat wonen, om de hoek van de Cotton Club. Daar wordt Dino op 7 december 1960 geboren.

In het begin van de jaren zestig verhuizen Alie en haar man naar Purmerend, de overloopgemeente waar in die tijd steeds meer Amsterdammers naar toe trekken. Er is daar meer ruimte en groen en de huizen zijn er wat groter. De verhuizing is vooral het initiatief van Dino’s vader, die een meer geregeld gezinsleven voor ogen heeft, wat verder weg ook van de Cotton Club, waar Alie nog steeds achter de tap staat. Het jonge gezin betrekt een hagelnieuwe eengezinswoning in de Rijnstraat, in de Rivierenbuurt van Purmerend. Elke straat heeft zo zijn specifieke bewoners. In de Maasstraat bijvoorbeeld, wonen vooral medewerkers van de Shell. Arbeiders van de NDSM huren vooral een woning in de Lekstraat. Die huren zijn overigens schappelijk: zo’n veertien gulden per maand.

Voor de jonge, opgroeiende Dino is het vanaf de Rijnstraat zo’n tien minuutjes lopen naar de Dopschool aan het Cavaljéplein. De lagere school, ook al nieuw, is gevestigd in een laag houten gebouw. Op het schoolplein staat een betonnen beeld van twee jongens die aan het bokje springen zijn. Volgens de plaatselijke krant is dat dan het enige standbeeld dat in Purmerend te vinden is. Het schoolplein zelf wordt omzoomd door jonge aanplant. Kleine, iele boompjes. Aan de overkant ligt een flink plantsoen. Alles ademt de sfeer van nieuw, aangeharkt en ruim; de belofte van een onbezorgde toekomst.

Dino is een gemiddelde leerling, die het goed met de andere kinderen kan vinden. Hij doet mee met schoolvoetbaltoernooien, is actief op de schooltuintjes en schrijft zo nu en dan een stukje in de schoolkrant. Bewoners uit de Rivierenbuurt herinneren zich Dino unaniem als een schat van een jochie, voorkomend, stil en beleefd. Nooit wat mee aan de hand. Een ideaal jongetje. Als peuter had hij veel last gehad van astma en eczeem, maar daar is hij als kind snel overheen gegroeid. Na de lagere school gaat Dino naar de openbare mavo.

De plattelandsschool verandert in die tijd in rap tempo. Niet alleen neemt het leerlingenaantal explosief toe, ook zijn het vooral de kinderen van voormalige

Amsterdammers die naar de mavo gaan. De school wordt daardoor minder gemoedelijk. De oudercommissie stelt dat kinderen uit ‘onvolledige gezinnen’ zich provocerend opstellen op school. Dat geldt niet voor Dino. Zijn ouders zijn nog steeds bij elkaar en het gezin is een warm nest. Naast Dino zijn er nog twee kinderen, een jonger broertje en zusje, Orminda. Zijn halfzusje Marion woont bij opa en oma in Amsterdam.

Op de mavo is Dino nog steeds de rustige, stille jongen. Volgens een oud-klasgenoot maakt hij deel uit van een groepje met een bepaalde reputatie, maar blijft hij altijd op de achtergrond. “Dino was een aardige jongen. Rustig. Prettig in de omgang. Maar tegelijkertijd ook wat ondoorgrondelijk,” aldus de oud-klasgenoot.

In 1978 behaalt Dino zijn mavo-diploma. Engels is zijn beste vak. Zijn cijfer voor Handelskennis, een 6, voorspelt niet dat hij zich later als een gewiekst handelaar zal manifesteren. De diploma-uitreiking, die plaatsvindt nadat de examenkandidaten een reisje naar Engeland hebben gemaakt, is een ‘feestelijke aangelegenheid met koud buffet en een draaiorgel’ zo schrijft De Nieuwe Noord-Hollandse Courant. 

Dit is slechts een voorstukje uit het blad. Wil je meer weten over het leven van Dino S.? Lees het hele verhaal van Timo van der Eng in de nieuwe Panorama, die hier is te bestellen. Je kunt natuurlijk ook het artikel lezen op Blende.

Word nu abonnee van Panorama!

JA, IK WORD NU ABONNEE!

Gerelateerd nieuws