Door: Redactie Panorama
Misdaad
3

Bij de politierechter: ‘Ik ben een mens’ – huiselijk geweld

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoal...

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

Hij kon het gewoon niet laten. Eerlijk gezegd zat hij zich al weken te verbijten. Hij liep naar de telefoon, reikte met zijn hand naar de hoorn en bedacht zich dan. Het kon gewoon niet. Waar was hij mee bezig? Dan ging hij maar weer op de bank zitten. Boven, in de slaapkamer, lag zijn vrouw op bed. Ze lag weer eens te bellen. Eindeloos te bellen. Met haar moeder of haar zus. Altijd haar moeder of haar zus. Waar ging dat over? Waar kon je avonden aan één stuk zo lang over ouwehoeren?

Natuurlijk had hij ernaar gevraagd, maar daar werd hij niets wijzer van. Het was altijd ‘oh, niks hoor’ of ‘gewoon, even bijkletsen’. Die avond was het weer zover. Zij was boven aan het bellen, hij zat beneden op de bank. Hij liep naar de telefoon. Maar dit keer pakte hij de hoorn en zette het ding aan zijn oor. Zijn vrouw had niets in de gaten. Die ratelde gewoon door. Over hoe haar man niet deugde. Over hoe hij te veel dronk en gokte. Over zijn interesse in andere vrouwen. Over hoe hij zijn taken thuis verwaarloosde. Over wat voor een egoïstische klootzak hij eigenlijk was… 

Lees uit deze serie ook: een fluitje van 99280 cent

Blinde woede

In dertien jaar huwelijk had hij haar nooit horen klagen. Nu ineens deugde er niets meer van hem. Hij dronk nauwelijks. Gokken deed hij helemaal niet. En interesse in andere vrouwen? Waar haalde ze die onzin vandaan? Hij had wel een halfuur meegeluisterd. Toen hield hij het niet meer. Hij vloog naar boven. In blinde woede. Hij sloeg haar en sleurde haar aan de haren uit bed. Het valse kreng. De telefoon smeet hij kapot tegen de muur. Toen hij weer naar beneden stormde en onderweg was naar de voordeur sloeg hij het koffiezetapparaat van het aanrecht. De knal waarmee hij de voordeur achter zich dichtsmeet deed het glas barsten. Het interesseerde hem niets. Hij was er klaar mee.

“Ik maak hier toch uit op dat u misschien wat opvliegend bent,” concludeert de officier.

“Helemaal niet. Ik ben een mens. Hoe zou u zelf zijn?”

Ze zijn nog altijd samen. Zijn vrouw is niet bij de zitting aanwezig, maar ze schreef wel een brief aan het Openbaar Ministerie met het verzoek om haar man niet te vervolgen. Ze heeft hem vergeven. Bovendien begrijpt ze het wel. Het was van haar kant ook niet netjes geweest. Maar daar heeft het OM geen boodschap aan. De man moet zijn handen thuishouden, hoe woest hij ook is. En ook de rechter vindt dat. De 38-jarige Arnhemmer krijgt een werkstraf van veertig uur plus een voorwaardelijke celstraf van een week. En het advies om voortaan op een andere, meer beschaafde manier te communiceren met zijn vrouw. Als een mens, zeg maar.

Lees uit deze serie ook: Is ie het of is ie het niet? – woninginbraak

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle of bestel een papieren versie.

Illustratie: Aloys Oosterwijk 

Word nu abonnee van Panorama!

JA, IK WORD NU ABONNEE!

Gerelateerd nieuws