Door: Y.M. Osterloh Fotografie:
Misdaad
3

Bij de politierechter: een jong en enthousiast beest

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoal...

Bij de politierechter komen elke dag zaken langs die niet wereldschokkend zijn, maar vaak wel herkenbaar. Zoals deze zaak.

Jeroen (36) uit Rijssen is een hondenliefhebber. Hij heeft er drie. Van welk ras de beesten precies zijn, wordt tijdens zijn rechtszaak niet duidelijk. Het enige dat de rechter erover zegt is dit: “Laten we eerlijk zijn, het zijn geen lieve, kleine poedeltjes.” Dat zou ook geen gezicht zijn; een lief poedeltje naast een potige kerel met een kaal-geschoren kop en tatoeages op zijn handen. Jeroen lijkt meer een man voor het grotere werk. Maar ook grote honden kunnen lief zijn. Die van Jeroen bijten nooit, zegt hij.

Lees uit deze serie ook: de hoerenzoon

Zijn hond wordt mishandeld

Samen met een vriendin laat hij ’s avonds zijn honden uit in een park in Rijssen. De dieren lopen los. Dat mag daar. Een van hen dwaalt al snuffelend af naar een bankje met wat hangjeugd. Jeroen kent dat soort volk wel. Dat zit daar maar een beetje doelloos te blowen en te zuipen. Hij bemoeit zich er niet mee. Gewoon negeren en doorlopen. Maar dan opeens hoort hij een angstig, piepend geluid. Zijn hond! Ze mishandelen zijn hond! Hij rent naar het bankje om het beest te ontzetten maar als hij de halsband beetpakt, probeert een van de hangjongeren ook hem te slaan. Met zijn vrije hand kan hij de klap nog net afweren. Een dag later staat de politie bij hem voor de deur. Vanwege de mishandeling van een 14-jarig meisje.

Lees uit deze serie ook: ''Ik heb iets bij mijn ballen''

“Hoe wist u zo zeker dat uw hond mishandeld werd?” vraagt de rechter.
“Mijn hond gaat niet zomaar piepen.”
“Volgens het slachtoffer en haar twee vriendinnen die ook op het bankje zaten, was uw hond agressief. Hij sprong tegen hen op.”
“Die hond is niet agressief. Het is gewoon een jong en enthousiast beest.”
“Het meisje heeft veel pijn gehad van de klap die u haar gaf,” zegt de rechter.
“Ik heb niemand geslagen. Met geweld los je niks op, zeg ik altijd.”
“De twee vriendinnen van het slacht-offer hebben de klap ook gezien. Zelfs uw eigen vriendin zegt dat ze u heeft zien slaan.”
“Het was geen klap. Het was afweren.”
“Volgens de drie meisjes zei u er nog bij: De volgende keer sla ik harder.”
“Onzin. Ik sla geen mensen.”
“Hoe kan het dan dat ze zo’n pijn had?”
“Dat kan niet. Als je niet geslagen wordt, heb je ook geen pijn. Makkelijk zat.”

Lees uit deze serie ook: ''Hij vindt alles een verwijt''

De officier eist een werkstraf van dertig uur. Jeroen kan een veroordeling er slecht bij hebben. Hij heeft al genoeg problemen. Hij is gescheiden, hij heeft torenhoge schulden en er wordt beslag gelegd op zijn loon. De komende drie jaar moeten hij en zijn drie honden het zien te rooien met 40 euro per week. “Kan ik niet gewoon iets voorwaardelijks krijgen?” probeert hij bij de rechter. En dat kan. Hij krijgt een boete van 500 euro. De helft voorwaardelijk. Dus 250 euro. “Ja, doe dan maar liever werkstraf!” zegt Jeroen.

Lees uit deze serie ook: het probleem Rinus

“We staan hier niet op de markt, meneer.”

Lees het in Panorama

Dit was een aflevering van 'De politierechter' uit de oude doos, geschreven door onze verslaggever Jochem Davidse. Benieuwd naar de aflevering van deze week? Lees 'm in ons magazine op Blendle of bestel een papieren versie.

Illustratie: Aloys Oosterwijk