Door: Y.M. Osterloh
Humor
6

JD kijkt TV: Boer Zoekt Vrouw, deel 4

Verslaggever Jochem Davidse is een van de laatste 'lineaire tv-kijkers'. Dat wil zeggen: elke avond raadpleegt hij zijn...

Verslaggever Jochem Davidse is een van de laatste 'lineaire tv-kijkers'. Dat wil zeggen: elke avond raadpleegt hij zijn papieren tv-gids en kijkt hij naar programma's die daadwerkelijk op dat moment worden uitgezonden. Deze week keek hij voor de vierde keer op rij naar Boer Zoekt Vrouw.

Alberdien zat met Sandra aan de ontbijttafel. Alberdien leefde dus nog, concludeerde ik opgelucht. De laatste keer dat ze levend gesignaleerd werd, hapte de kleine knuffelkont nog amechtig naar lucht terwijl ze haar hoofd probeerde te bevrijden uit de klamme reuzenoksel van boer Olke.

Olke was deze ochtend een man met een missie. Omdat het keuzemoment naderde had hij zich die ochtend stellig voorgenomen er niet langer omheen te draaien. Hij wilde weten wat een keuze voor Sandra of Alberdien concreet voor gevolgen zou hebben. Hij ging het ze bij het ontbijt recht op de vrouw af vragen, zo was het plan. No more mister nice guy.

Daar ging hij: “Nou ja, ik vind het dus hartstikke leuk, zo samen aan het ontbijt met jullie, maar ik denk ook aan volgende week. Dan zit ik hier weer alleen. Dus ik vraag maar gewoon een vraag, aan beiden, van eh, nou ja, als het slaagt en lukt, hoelang denken jullie d'r dan over te doen om weer terug naar Texas te komen, om zeg maar eh... Ik bedoel, ik wil geen twee jaar wachten, en ook geen jaar. Als de liefde d'r is, dan mag het van mij wel opschieten ook.”

Lees ook Jochems eerste BZV-avontuur

Romantiek volgens boer Olke: 'als de liefde d'r is, dan mag het van mij wel opschieten ook.' Ik hield van die man. Sandra reageerde als eerste. Mocht de keuze op haar vallen dan kon ze snel verhuizen, zei ze. Heel snel zelfs.

“Dat is vrij vlug,” concludeerde Olke tevreden.
“En jij?” vroeg hij aan Alberdien.
“Ik denk dat ik wel iets meer tijd nodig heb,” zei Alberdien. Dat schoot bij Olke verkeerd. Tijd nodig? Tijd nodig? Wat was dat voor een onzin?
“Heb je een opzegtermijn of zo, voor je werk of zo?” vroeg de praktisch ingestelde boer vertwijfeld. Maar zo bedoelde Alberdien het niet. Ze had vooral tijd nodig voor zichzelf.
“Ik wil het wel zeker weten, snap je, voordat ik thuis in Friesland overal een streep door zet en naar Amerika verhuis,” zei ze.
Olke wist niet wat hij hoorde. Met een open mond vol brood en kaas hing hij onderuitgezakt op zijn stoel. “Ik weet niet wat ik daarop moet zeggen,” zei hij. “Degene die straks overblijft, die moet emigreren, klaar,” brak hij de aanstaande romance in acht woorden af tot de kale feiten.

Nu waren Sandra en Alberdien met stomheid geslagen. Sandra roerde doelloos in haar thee. Alberdien schoof met een mes wat kruimels heen en weer over haar ontbijtbord. De stilte was zelfs voor Olkes begrippen een pijnlijke. Het ontbijttafelgesprek hing als een donderwolk boven de dag. Sandra had behoefte aan een wandeling met Olke. Ze maakte zich zorgen. Stel nou dat Olke straks voor haar zou kiezen, in hoeverre was dat dan uit liefde? Koos hij haar dan niet gewoon vanwege haar snelle beschikbaarheid? Dat wilde Sandra absoluut niet.

Lees ook Jochems tweede BZV-avontuur

“Ik ben een gevoelsmens,” zei ze terwijl ze zich op regenlaarzen een weg baande door de zuigende modder van Olke's erf.
“Ik ben ook een gevoelsmens,” zei Olke.

Dat misverstand was dus ook weer uit de lucht. Alberdien verwerkte het gesprek ondertussen op haar eigen manier. Gewapend met een enorme speenfles vol melk begaf ze zich naar de schattige kalfjes, die ze tijdens het voederen diep in de ogen keek. Daar sloeg de twijfel toe. Wat volgde waren wat surrealistische shots waarbij we Alberdien in een camouflageshirt, vanonder haar pluizige permanentje, filosofisch over de velden zagen turen. De speenfles nog altijd dreigend in de aanslag. Op de achtergrond klonk het onvermijdelijke getokkel.

“Er is wat gebeurd vanmorgen bij de kalfjes,” biechtte Alberdien die middag onder vier ogen (en die van bijna vier miljoen kijkers) aan Olke op, die heel even leek te vrezen dat ze haar perverse verlangens niet langer in bedwang had kunnen houden. Zo erg was het niet. Het was nog veel erger.

“Na het voederen ben ik gaan nadenken,” vervolgde Alberdien. “Ik denk dat het leven hier te hard voor mij is. Dat ik daarvoor te veel een dierenvriend ben.”
“Het leven is hard,” beaamde Olke. “Ik ben ook een dierenvriend, maar het is ook business. De stierkalfjes die gaan weg. Dat hoort er allemaal bij. Ik ben blij dat je dat gezien hebt.”

Lees ook Jochems derde BZV-avontuur

Wát Alberdien dan precies had gezien bleef voor de kijkers onduidelijk. Had ze de Mexicaanse boerenknechten van Olke per ongeluk betrapt bij het kalfjes knuppelen? Een rituele slachting? Een folkloristisch rib-eye-gevecht met aansluitende barbecue? We zouden het nooit weten. Feit was dat Alberdien iets gezien had waardoor ze sterk aan haar toekomst met Olke, en aan een leven op zijn Texaanse ranch, was gaan twijfelen.

“Hoe lief dat je ook bent,” zei Alberdien. “Want je bent gewoon een superkerel.”
“Nou, nou, dat weet ik niet, hoor,” nam Olke het compliment ongemakkelijk in ontvangst, maar erg aangedaan door haar plotselinge besluit leek hij niet. Hij ging het blije nieuws van Alberdiens vertrek meteen aan Sandra vertellen, de vrouw voor wie hij toch al van plan was te kiezen, zo vertelde hij de Friese dierenvriendin met het Whitesnake-kapsel nog even voordat die haar koffers pakte en afdroop. Daarna stormde Olke zijn huis binnen.

“Hé Sandra!” riep hij terwijl hij een van zijn kolenschoppen op haar schouder op en neer liet stuiteren en haar vertelde dat zijn keuze op haar was gevallen. Hij wachtte niet op een reactie. Alsof ze een willoos ding was, pakte hij haar hardhandig beet, trok haar naar zich toe en begroef zijn gezicht in haar hals. “Dit voelt goed,” bromde hij vanuit haar hals, waarna hij haar van zich afduwde, haar nog twee dikke pakkerds op beide wangen drukte en vroeg: “Zo, koffie dan maar?” Even later zaten de twee liefdeloze tortelduiven tegenover elkaar aan tafel. Als vanouds zwijgend. Hun blikken op de muur gericht. Alberdien was weg.

Lees ook: Yvon Jaspers gaat niet vreemd en wordt onderbetaald

“Ik ben er gewoon stil van,” zei Olke, alsof hij doorgaans de spraakzaamheid zelve was. Sandra was ook stil. Ik vermoed van angst. Pure angst.

Word nu abonnee van Panorama!

JA, IK WORD NU ABONNEE!

Gerelateerd nieuws