SPORTCOLUMN: Ik verwacht dat Summerville tijdens de winterstop alweer genoeg heeft van die Saudi Pro League

EDWIN STRUIS: Het is weer de tijd van wheelen en dealen, de transferwindow staat weer wijd open. Waar ik me altijd het meest op verheug, zijn de zogenaamde kleine transfers die vaak niet eens de sportpagina’s halen, zoals van Julian Rijkhoff die Ajax verruilt voor, jawel, FC Andorra. Of neem het vreselijke relaas van oud-Ajacied Mitchell Dijks die nu is neergestreken bij de Spaanse tweededivisieclub CD Eldense na een hachelijk avontuur in Vietnam, waar hij zelfs in het ziekenhuis belandde nadat hij bij zijn club Nam Dinh FC waarschijnlijk kakkerlakken had gegeten. Daar had hij dus in de vorige zomer Fortuna Sittard voor verlaten...

En dan heb je uiteraard nog de transfers in de hogere regionen die je wenkbrauwen ook in de fronsstand zetten. Ik doe nu even een beroep op je voorstellingsvermogen, maar stel dat jij Crysencio Summerville was. Je bent 24 jaar, je hebt het afgelopen seizoen aardig gepresteerd in de Premier League bij West Ham United waarmee je selectie hebt afgedwongen voor het Nederlands elftal. Op het WK heb je jezelf flink in de kijker gespeeld met speeltijd in alle vier duels, waarin je goed was voor twee doelpunten en twee assists. Omdat West Ham is gedegradeerd, heb je een uitgelezen mogelijkheid om op te klimmen in de voetbalpiramide en dan kies je voor... Al-Hilal. Tuurlijk. Want, liet Summerville optekenen in de media: ‘Als Al-Hilal komt, ga je over alles twee keer nadenken.’

Ik liet deze zin even op me inwerken. Een club uit Saoedi-Arabië meldt zich voor een speler die nog niet eens op het toppunt van zijn kunnen is, want ‘pas’ 24 jaar, schudt even met een zak met zilverlingen, en ja hoor, je gaat meteen nadenken over een toekomst in een zandbak, ver weg van het topvoetbal. Ali Boussaboun, zelf ooit verleid door fantastische clubs uit de Verenigde Arabische Emiraten en Qatar, begreep hem wel. “Die jongen biedt zichzelf, zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen een zorgenvrije toekomst. Wat is daar in hemelsnaam mis mee?” zei hij in het Algemeen Dagblad. In hetzelfde artikel hemelde oud-trainer Aad de Mos de Saoedische Pro League op tot goddelijke hoogten. 

Ach ja, een drol verkopen als taartje is ook een vak. Ik verwacht dat Summerville tijdens de winterstop alweer schoon genoeg heeft van die schitterende Pro League, vol met volgevreten vedettes, waar geen hond naar komt kijken, in een land dat via sportswashing (WK 2034) z’n blazoen op wil poetsen dat vooralsnog nog steeds bestaat uit het onderdrukken van minderheden (tot de vrouw aan toe), het vermoorden van journalisten en het met draconische maatregelen indammen van elk spoortje van kritiek op het regime. Zou jij in zo’n land willen voetballen?

MICHA JACOBS: Ik zou overal wel willen voetballen, zelfs op de maan als dat kan, maar dat heeft meer te maken met het feit dat niemand mij wil hebben, met mijn twee linkervoeten. Ik zou nog in staat zijn om de bal over het doel te schieten als ie al half over de lijn is, dus elk niveau is te hoog gegrepen voor mij. Maar mocht er een Saoedi zo gek zijn om te denken: die jongen moeten we hebben, dan zeg ik waarschijnlijk geen nee. Puur om ook eens ergens op het veld te staan, uiteraard niet vanwege het geld.

Even een klein zijstapje aangaande Summerville. Ik moest van de week namelijk aan iets anders denken wat in feite op hetzelfde neerkomt. Toen mijn vriendin en ik een paar jaar geleden ons huis in Amsterdam te koop zetten, lag de brievenbus vol met kaartjes en brieven van geïnteresseerden. Ik kan me een briefje herinneren van een alleenstaande dame van in de dertig die even verderop in het ziekenhuis werkte, tot dan toe kansloos was op de huizenmarkt en op haar dertigste nog haar woning moest delen met een paar anderen. Ze smeekte ons bijna om ons huis aan haar te verkopen, ze bood ook ver boven de vraagprijs, dus ik was geneigd om het zo aan haar te geven. 

Ik zei nog tegen mijn vriendin dat die dame typisch iemand was die ik ons huis wel gunde, of het nu een lulverhaal van haar was of niet. Misschien was het gewoon een huisjesmelker die zich als verpleegster voordeed, weet jij veel. Maar goed, ze kreeg het dus niet: iemand bood maar liefst 20.000 euro meer. Waarmee ik maar wil zeggen: iedereen kan principes tot in de gloria hebben en elkaar iets gunnen, totdat je een bod krijgt dat je niet kunt weigeren. Dan tellen alleen de cijfers op je bankrekening.

Als je 24 bent, heb je de wereld, of in het geval van Summerville de voetbalwereld, aan je voeten. Maar de vraag is altijd: voor hoelang? Door te tekenen bij zo’n verschrikkelijke olieclub in een nog verschrikkelijker land hoeft hij die vraag nooit te beantwoorden. Want de wereld blijft voor altijd aan je voeten als je nooit meer geldzorgen hebt. De vraag is dus niet of ik in zo’n land wil voetballen, maar of ik vier jaar lang 17 miljoen euro per jaar wil verdienen. Om vervolgens op mijn 28ste te kunnen doen wat ik wil. Zo’n vraag kun je alleen maar met ja beantwoorden: met principes kom je ver in het leven, maar met een eigen vliegtuig nog verder.