SPORTCOLUMN: Hè hè, het WK zit er bijna op, en wat was het een verzoeking

EDWIN STRUIS: Hè hè, het WK zit er bijna op, en wat was het een verzoeking. Want ja, wat een ergernis riep dit toernooi op en dan heb ik het niet alleen over het angsthazenvoetbal van Oranje tegen Marokko. Voor mij vat de term ‘hydration break’ alle ellende wel een beetje samen. Dat je bij temperaturen van rond de 40 graden even een drinkpauze inlast, is alleen maar menselijk, maar toen het ook gebeurde in Toronto bij 18 graden (“Gaan ze nu een warme choco drinken?” gaf iemand als commentaar) wist ik voldoende: dit is alleen maar bedoeld om ons weer een commercial break door de strot te duwen, anders verander je de dynamiek van het voetbal niet van 2 x 45 minuten naar 4 x 22,5 minuut, waarbij we tot overmaat van ramp dus een extra portie van die vreselijke grappenmaker namens Prijsvrij kregen voorgeschoteld. 

De reclames hielden overigens gelijke tred met het niveau van het gebodene, dankzij de keus van de FIFA om het WK te besmetten met inferieur voetbal. Leuk hoor Curaçao, Jordanië en Noord-Haïti op je eindtoernooi, maar op deze manier behandel je een WK als Olympische Spelen: deelnemen is belangrijker dan winnen, als een soort ode aan de breedtesport. Zo bleef het voetbal tot ver in de achtste finales (Zwitserland-Colombia) van een abominabel niveau. 

Omdat ze dat zelf ook wel doorhadden, werden we ter afleiding van het ondermaatse door de regisseurs constant vergast op beelden van supporters, ook als het spel buiten beeld gewoon verderging. Dus daar kwam weer die Egyptenaar voorbij met een faraomasker op of die Noor met die vikinghelm. En was het nou echt nodig om al die Amerikaanse B-acteurs en -rappers in beeld te brengen, ook tot wanhoop van de commentators die werkelijk niemand herkenden. 

Maar toen moest het grootste dieptepunt nog komen: de schaamteloosheid waarmee de schorsing van een Amerikaanse voetballer werd opgeschort. Corruptie open en bloot: geheel in lijn met de mores die Trump en zijn jaknikkers erop nahouden. Wat heerlijk dat VS-België vervolgens in 1-4 eindigde, compleet met kneuzig Trump-dansje van onze zuiderburen.

Kortom: snel vergeten dit gedrocht en het WK niet meer als een vierjaarlijkse viering zien van de mooiste sport op aarde, maar een door commerciële belangen verpest instituut, waar we vroeger veel plezier aan beleefd hebben. Laten we het als echte liefhebber zoeken op andere niveaus. Daar waar Infantino en zijn hielenlikkers de sfeer nog niet verpest hebben. Wanneer begint de eredivisie trouwens? Ik kijk er zowaar naar uit. 

MICHA JACOBS: Het mooie aan een WK voetbal, zeker aan dit WK, is dat er ook weer een einde aan komt. Het was een beetje veel hè, zowel van het goede (Kaapverdië, Noorwegen) als van het slechte (Trump en Infantino). Ik had mij nog zó voorgenomen om die laatste twee namen nooit meer te noemen, maar het is als een wortelkanaalbehandeling als je vergaat van de kiespijn: je ontkomt er niet aan. Een Somalische topscheidsrechter die van Trump Amerika niet in mocht, de schandalige behandeling van de Iraniërs, het seponeren van die Amerikaanse rode kaart na een belletje van Trump aan Infantino: ik hoop echt dat ze die wereldbeker inmiddels zo vaak bij elkaar naar binnen hebben gedouwd dat ze voortaan kunnen pissen en schijten door hetzelfde gat. 

En ja, we wisten ver vóór het WK al hoe smerig het allemaal was, met z’n f*ckin’ FIFA Peace Prize, maar ergens was ik nog zo naïef om te denken dat ik dat allemaal zou kunnen wegstoppen, dat de voetbalvreugde het zou winnen van alle randzaken. Maar dat was onmogelijk, helaas.

Ergens vraag ik me af hoe het geweest zou zijn als Oranje zondag in de finale had gestaan. Had ik dan hetzelfde gezegd? Waarschijnlijk niet. Ook ik draag blijkbaar het gezwel van de huidige tijd met me mee: als je eenmaal in een bubbel zit, een voetbalbubbel, een anti-azc-bubbel, een ‘ik hang een regenboogvlag om mijn nek en ik ga op de A12 liggen’-bubbel, dan verlies je alle realiteit uit het oog en geldt alleen jouw eigen realiteit, hoe klein en beperkt die ook is. Terwijl ook zoiets banaals als de voetbalwereld zoveel groter is dan je eigen leeuw op de borst. Het is maar goed dat Oranje er al zo vroeg uit lag, dat opende gelukkig weer mijn ogen. 

Ergens had ik de mazzel dat ik het hele WK, op de finale na, in Australië zat, ver weg van alle negativiteit waarmee vooral ook het Nederlandse voetbal is besmet. In Sydney werd alleen maar gevierd en genoten, supporters uit alle WK-landen door elkaar, zonder gescheld, rellen of andere onzin. Een speldenprikje werd altijd gevolgd door een knipoog plus een biertje om de slechte smaak weg te spoelen als je verloren had. Maar niemand verloor, iedereen won omdat er vooral veel schoonheid school in die Australische bubbel, win or lose. Ik pleit dus, ondanks dat verschrikkelijke tijdverschil, voor een WK voetbal down under, ook al is dat een utopie zolang dat land niet corrupt is tot op het bot. Anders valt er voor Infantino weinig te halen.