Ex-plofkraker Steven Kilian knipte enkelband door en dook onder: 'Vervoerd alsof ik Taghi was'

Het hele interview met Steven Kilian is te lezen in de nieuwste Panorama. Vanaf vandaag in de schappen of online te bestellen via Tijdschrift.land.

In 2018 hield justitie een grote klopjacht op een groep plofkrakers uit de regio Utrecht. De rechter bepaalde dat Steven Kilian 10 jaar de gevangenis in moest, maar de Utrechter had andere plannen.

Kilian had in afwachting van het proces een enkelband gekregen. Op de dag van de uitspraak knipte hij dat ding door en smeerde hij hem naar België. Het zou bijna een jaar duren voordat de politie hem in Friesland in de kraag wist te vatten.

Paranoïde in de bosjes

Zijn leven onder de radar was een periode van constante achterdocht. In gesprek met Panorama's Mike van Damme vertelt hij hoe het was om constant over je schouder te moeten kijken.

"In het begin was het echt erg. Als een omaatje van 80 me op straat twee keer aankeek, lag ik een paar straten verderop in de bosjes. Zo erg was het. Ik werd paranoïde. In de zomer zat ik met de gordijnen dicht binnen. Dat was inderdaad geen leven."

Bekijk ook

Ex-bokskampioen Steven Kilian zat 8 jaar vast voor het opblazen van geldautomaten | Panorama

Voor zijn opa en oma

Toch had hij een duidelijke reden om te vluchten. Kilian wist dat hem een lange gevangenisstraf te wachten stond en hij wilde nog tijd kunnen doorbrengen met zijn grootouders. Zijn oma was dementerend en zat op een gesloten afdeling, en ook de gezondheid van zijn opa ging hard achteruit.

"Ze zouden me niet meer kunnen opzoeken in de gevangenis, nu kon ik af en toe naar hen toe. Ik sta nog steeds achter die keuze."

Bekijk ook

Ex-plofkraker Steven Kilian overleefde aanval met kokende olie | Panorama

'Vervoerd als Taghi'

Hoewel hij zijn familie zo nog kon zien, zadelde hij hen ook op met veel stress. Zijn ouders moesten hun telefoons thuislaten en opletten of de recherche hen niet volgde. Toen Kilian uiteindelijk werd opgepakt, viel er dan ook een enorme last van zijn schouders. En het vluchten zelf leverde hem destijds juridisch niks extra's op: het was toen nog niet strafbaar.

Ondanks zijn vlucht kon hij geen waardig afscheid nemen van zijn grootouders. Voor de uitvaart van zijn overleden opa kreeg hij slechts vijf minuten verlof vanuit de bajes.

"Er ging acht man met me mee, in drie geblindeerde auto's. Ik werd vervoerd alsof ik Ridouan Taghi was. Ik had gehoopt dat ik achter in de zaal de uitvaart mocht volgen, maar dat mocht niet. Na de vijf minuten gingen we weer terug."