SPORTCOLUMN: Lionel Messi is inderdaad de beste voetballer aller tijden

EDWIN STRUIS: Liefst zes WK-eindrondes gingen er overheen, maar eindelijk ben ik eruit: Lionel Messi is inderdaad de beste voetballer aller tijden. Tot en met het vorige WK bleef ik overtuigd Maradoniaan, ook al omdat Messi in de kwartfinale tegen Nederland zich gedroeg als een verwend kind en ik in de overtuiging verkeerde dat het zijn laatste optreden op het wereldtoneel zou zijn, ook gezien zijn gevorderde leeftijd. 

Maar zie, ik tik dit stukje op de dag van zijn 39ste (!) verjaardag, anderhalve dag na het breken van alwéér een record: de meeste goals op een WK-eindronde. Na het missen van een penalty zouden minder illustere soortgenoten geen bal meer fatsoenlijk raken, maar Messi(as) richtte zich op en schoot alsnog twee ballen feilloos langs de Oostenrijkse keeper. De oprechte blijdschap daarna deed me ook goed. Geen arrogant gedoe zoals je van Cristiano Ronaldo zou verwachten, maar bijna kinderlijk plezier die Messi in die lange, succesvolle loopbaan blijkbaar nooit kwijtgeraakt is. Een hele prestatie in een wereld vol klatergoud, ijdeltuiterij en verlokkingen. 

Zelf koester ik het moment dat ik oog in oog met hem kwam te staan in een hotel in Barcelona. Het toen nog ongetatoeëerde wonderkind presenteerde een nieuwe voetbalschoen en de fine fleur van de internationale wereldpers mocht er getuige van zijn. Omdat mijn beste vriend namens Adidas de persconferentie in goede banen mocht leiden, kreeg zowaar die morsige persmuskiet uit Nederland de microfoon in handen, waarna ik hem twee vragen mocht stellen. Of Messi fan was van het Nederlands elftal (zijn nieuwe schoen was namelijk in het oranje gespoten) en welke Oranjespeler zijn favoriet was (Arjen Robben). Op een bovenverdieping was ik later ook getuige van een wat intiemere setting waarbij ik een praatje maakte met Messi’s vader Jorge, en toch ook maar op de foto ging met de voetbalvirtuoos. 

En nu, zo’n vijftien jaar later, staat Messi nog steeds aan de top, nog immer gedreven en oké, opzichtig geholpen door hogerhand. Tegen Nederland in de kwartfinale in Qatar had hij een (tweede) gele kaart moeten hebben en in het eerste duel op dit WK een rode na een charge op een Algerijn, maar de arbiters hebben in het geval Messi iets ontwikkeld, waar ik ook last van heb: een zwak. Want ja, na Pelé, Cruijff en Maradona is hij nu de beste aller tijden. Ik koester de keren dat ik hem live zag voetballen in het shirt van Barcelona en het Argentijnse elftal, ik koester het hotelkiekje. Messi is de GOAT!

MICHA JACOBS: De grootste aller tijden is ook maar relatief, hè: Maradona was slechts 1,65 meter, Messi 1,70 en Pelé 1,73, dus Cruijff stak daar met 1,78 meter met kop en schouders... nou ja, met een micropenislengte verschil bovenuit. Flauw? Misschien, maar dat zijn al die onzinnige vergelijkingen ook. Over wie de grootste is, bestaat overigens geen enkele discussie: dat is Pavel Podkolzin. Wie? Pavel Podkolzin, een voormalig Russische basketballer van 2,26 meter die in de NBA nog voor de Dallas Mavericks speelde, maar vorig jaar, op 40-jarige leeftijd, opeens zijn debuut als voetballer maakte namens het nietige Amkal Moskou. Als hij nou een beetje kan koppen, wil ik hem er best bij hebben voor de laatste vijf minuten, maar goed: wij hebben Weghorst al. 

Messi kan best aardig voetballen, dat zie ik ook wel, maar ik heb nooit écht van hem kunnen houden, merk ik. Niet buiten het veld in ieder geval. De criteria die ik hanteer zijn dezelfde als bij een vrouw: kun je met iemand lachen en kun je er een drankje mee drinken? Bij Messi is dat twee keer een nee, vermoed ik, terwijl dat bij Maradona en Cruijff ongetwijfeld twee keer een ja zou zijn geweest. Ook met iemand als Haaland, om maar een letterlijke grootheid te noemen, is er minimaal één ja bij, net als bij Mbappé en zélfs Cristiano Ronaldo. Geen introverte types zoals Messi, dat zal het wel zijn. Dat introverte maakt Messi voor een deel natuurlijk geniaal op het veld, maar ook iemand die ik mij nooit zal herinneren van een kwinkslag, grap of legendarisch interview, al is zijn ‘Que miras, bobo?’ (‘Wat kijk je, mafkees?’) tegen Weghorst na die wedstrijd in Qatar inmiddels cult geworden in Argentinië en ver daarbuiten. 

Tijdens dit WK zit ik weer naar een voetbalgod op leeftijd te kijken die inderdaad misschien de beste aller tijden is, maar ik vraag me tegelijkertijd af hoe goed hij zou zijn zonder zes persoonsbeveiligers om hem heen op het veld. Dat zie je ook nu weer: zonder straatvechters als De Paul, Fernandez, Romero, Molina en al die andere bottenbrekers aan zijn zijde vraag ik mij ten zeerste af of hij überhaupt nog zou voetballen of dat hij niet allang naar zijn voetbalpensioen was geschopt. Om vervolgens nooit meer terug in de schijnwerpers te verschijnen, want ja, dat introverte. Totdat de sjeik van Saoedi-Arabië hem verleidt om ambassadeur van het WK in 2034 te worden, want daar is Messi natuurlijk niet te groot voor. Cristiano Ronaldo ook niet.