SPORTCOLUMN: Ik heb een nieuwe hobby: voetbalsupporters spotten in Sydney

MICHA JACOBS: Ik heb een nieuwe hobby: voetbalsupporters spotten in Sydney. Vooral ’s ochtends kun je je lol op. Kijk gewoon naar wie er slaapdronken over straat zwalkt en je weet precies wie er die nacht heeft gespeeld. Door het idiote tijdsverschil (acht uur met Nederland en vijftien uur met Dallas, Houston en Kansas City waar Oranje tegen Tunesië speelt) begint hier alles pas ver na middernacht: twee WK-wedstrijden in de Australische nacht, eentje in de ochtend en eentje rond lunchtijd, dus met een beetje mazzel ben je net wakker als je land speelt. Met een beetje pech moet je vroeg, heel vroeg, je nest uit.

Zo heb ik al een Mexicaanse supporter om 07.30 uur tegen een boom zien lopen en een Colombiaan in slaap zien vallen voor het zebrapad, net als die Franse jongen en dat meisje die ik zojuist tijdens mijn dagelijkse ochtendrondje naar koffie zag snakken met hun ogen op halfzeven.

Ik was tot nu toe twee keer de lul. Nederland-Japan begon voor mij om 06.00 uur en Nederland-Zweden zelfs om 03.00 uur, dus ik wil niemand in Nederland horen janken dat die wedstrijd tegen Tunesië (aanstaande vrijdag 01.00 uur) zo godsgruwelijk laat begint. Ik zou het een weelde vinden met de kroegen vol en een half vat bier in mijn mik. Toch was mijn grootste uitdaging niet de wekker, maar de plek waar ik ging kijken. Of beter gezegd: of er een plek in Sydney was waar Nederlandse supporters samenkwamen. Die was er, een veredeld casinohotel dat speciaal voor Oranjeklanten in alle vroegte openging. Met de slaap in mijn ogen bestelde ik er een Uber naartoe, niet wetend of mijn vriendin en ik daar als enigen zouden staan of dat het uit zijn voegen zou barsten van Oranjegekte. 

De straten van Sydney waren leeg en donker. Toen we er bijna waren, zagen we toch iets geruststellends: twee in het oranje geklede jongemannen, eentje zelfs met oranje vlag, die in gestrekte draf naar het oranjegebruis gingen. Het had iets surrealistisch, oranje dat aan de andere kant van de wereld de enige kleur was die de vroege ochtend kleurde. Binnen stroomde het in rap tempo vol met Nederlanders en een verdwaalde Australiër die in Sydney woonden en werkten en na de wedstrijd nog naar kantoor moesten. Omdat zij waarschijnlijk niet met een kegel op hun werk konden verschijnen, was ik de enige die de tap liet stromen, want als je geen verplichtingen hebt, kent drinken natuurlijk geen starttijd. Vrijdagochtend ontbijt ik dus met Tunesië: haal je dat potje ook of lig je dan al te tukken?

EDWIN STRUIS: Ik ben blij dat jij nog wat landgenoten om je heen had verzameld rondom interlands van Oranje, tijdens Nederland-Japan wist ik me in hartje Denver (denk aan onpersoonlijk plein tussen een paar shopping- en eet-malls) omringd door een groot contingent rijzende zon-aanbidders die de 2-2 in de slotfase zo hartstochtelijk bejubelden dat ik even harakiri overwoog. Maar uiteindelijk had ik er vrede mee, het statische, risicoloze spel waarmee Koeman zijn team opzadelt, verdiende ook niet beter. 

Wat er op de overige velden gebeurt, zal me voorlopig even chorizo zijn. Ik stam nog uit een tijd dat WK-wedstrijden 2 x drie kwartier duurden in plaats van 4 x 22,5 minuut met twee hydration, pardon commercial breaks, die de NOS aangrijpt om nog meer irritante reclames over ons uit te storten. Alsof het devaluatiegehalte van dit wanstaltige WK met 48 landen al niet hoog genoeg is. 

Beschouw het dus vooral als een zegen dat al die nietszeggende WK-potjes op de meest krankzinnige tijden worden uitgezonden. Ik heb alweer de buik vol van al die lulverhalen over een Kaapverdiaanse keeper van veertig, de pastorale kwaliteiten van Cody Gakpo (raak liever eens een bal goed) en een assistent-bondscoach van Jordanië die nog in een IKEA-filiaal in Delft heeft gewerkt en binnenkort (28 juni, 04.00 uur) binnen hielenlikafstand van Lionel Messi komt te staan. En wist je trouwens al dat Japanse fans altijd de tribune schoonmaken na de wedstrijd en dat The Tartan Army al het bier in Boston heeft opgedronken? 

Ik begrijp dat jij je als tijdelijke ‘import-Aussi’ verheugt op een potje tegen Paraguay (26 juni, 04.00 uur), maar voor mij is die continue brij van wedstrijden samen te vatten onder één noemer: toernooivulling. Leuk hoor dat Messi zijn WK-doelpuntenarsenaal mag aanvullen tot recordhoogte, maar als tegenstander Algerije een keeper had opgesteld in plaats van een vogelverschrikker was ’m dat natuurlijk nooit gelukt. Om maar aan te geven hoe het niveau van dit ooit zo aansprekende toernooi verder is afgegleden. 

Afijn, ik schakel wel in als de do-or-die-fase aanbreekt, als de Curaçaos en Irakken van deze wereld weer terug in hun holen zijn gekropen. Het is dan wel te hopen dat het Nederlands elftal tweede wordt in de groep, dan blijven ze in het vervolg op vrij christelijke tijden spelen. Mochten ze onverhoopt eerste worden dan doemt in de nacht van komende maandag op dinsdag om 03.00 uur het eerste knock-outduel (tegen Brazilië of Marokko?) op. Hopelijk zorgt mijn jetlag dan voor soulaas.