SPORTCOLUMN: Wat is jouw favoriete toernooi? En denk je dat het huidige WK die gaat overtreffen?

THOMAS BRAUN: Op Twitter (X) werd de vraag gesteld: hoeveel WK’s heb je gezien? Ik kwam tot 13 en dat voelde als een hele prestatie, maar het gaf feitelijk gewoon aan dat ik een ouwe lul ben. Ook werd gevraagd welk WK het mooiste was. Ik hoefde geen seconde na te denken: dat van 1982, in Spanje. Maar toen deed Oranje helemaal niet mee, hoor ik je denken. Nee, dat klopt. En dus waren we voor België, dat in de openingswedstrijd mocht figureren tegen regerend wereldkampioen Argentinië, mét een 21-jarige Maradona.

Nou, de Duivels pakten gewoon de hoofdrol en door een goal van Erwin Vandenbergh werd het 1-0 voor de Rode Duivels. Een veldje verderop speelde Norman Whiteside met Noord-Ierland tegen Frankrijk en met zijn 17 jaar, 1 maand en 10 dagen is hij nog altijd de jongste WK-deelnemer ooit. Intussen stalen de Goddelijke Kanaries de show: Brazilië speelde onvervalst sambavoetbal met balkunstenaars als Eder, Zico, Socrates en Falcao. Wat een magnifiek elftal dat de ene na de andere tegenstander van het veld danste.

Dat geweldige Brazilië speelde op 5 juni tegen Italië, voor een plek in de halve finale. De graatmagere Paolo Rossi, net terug van een schorsing van twee jaar na een omkoopschandaal, scoorde drie keer en de Kanaries vlogen uit het toernooi. Iets eerder was er het Schandaal van Sevilla: West-Duitsland en Oostenrijk gooiden het in de laatste groepswedstrijd op een akkoordje waardoor Algerije, dat eerder sensationeel van de Duitsers had gewonnen, naar huis kon.

Ik zie nog die Algerijnen met papieren peseta’s in hun hand schreeuwen op de tribune dat ze hun geld terug wilden. Maradona zat toen al thuis, want die had uit frustratie door alle schoppen die hij kreeg, de Braziliaan João Batista in de buik getrapt. Rood voor Diego en Argentinië ook naar huis. Maar het absolute hoogte- en dieptepunt was de halve finale tussen Frankrijk en West-Duitsland. Bij een stand van 1-1 werd de Fransman Battiston schandalig getorpedeerd door de Duitse keeper Toni Schumacher.

Een tand eruit, een gebroken kaak en Battiston was ook nog eens buiten westen. ‘Onze’ Charles Corver gaf gewoon een achterbal. De Fransen kwamen in de verlenging met 3-1 voor, maar Karl-Heinz Rummenigge en Klaus Fischer trokken de boel toch weer in evenwicht. Duitsland nam de strafschoppen beter en moest in de finale Italië trotseren. De Azzuri wonnen, onder meer door een goal van Marco Tardelli, die tijdens het juichen nogal scheel uit zijn ogen keek. Wát een WK. En, wat is jouw favoriete toernooi? En denk je dat het huidige WK die gaat overtreffen?

MICHA JACOBS: Dank voor deze geschiedenisles, ouwe lul, maar zo gaan die dingen. Aangezien je onlangs je 60ste verjaardag vierde (van harte nog!) moet je in 1982 een jaar of 16 zijn geweest, een vormende leeftijd. Waarschijnlijk spatten de hormonale puistjes op je gezicht uit elkaar van geilheid en haalde je, heel plat gezegd, nog weleens een zoute vinger bij een meisje in het fietsenhok, is het niet? Geen idee naar welke muziek je in die tijd luisterde, maar die vind je ook nog steeds beter dan wat er tegenwoordig wordt gemaakt, toch? Wat zich in je puberteit in je brein nestelt gaat er nooit meer uit en wordt op ouwelullenleeftijd alleen maar geromantiseerd, ook het voetbal. Hoort er allemaal bij.

Pubers van nu zullen over 40 jaar ook zeggen dat het WK van 2026 het mooiste is dat ze ooit zagen. “Ik heb de oude Messi en Ronaldo nog gezien, en Mbappé en Yamal toen ie nog een beugel had,” en ga zo maar door. Ik hoop dat ze ook zullen zeggen: “Weet je nog, Nederland-Frankrijk, met die ongelooflijke omhaal van Malen in de kruising? Toen was ik 16 en voor het eerst knetterlam! De eerste helft waren we kansloos, maar daarna rolden we die Fransen als een croissantje op!” Ongeveer zoals wij nu praten over Nederland-Spanje (5-1) op dat WK in Brazilië. Allemaal perspectief, meneer!

Natuurlijk geldt voor mij hetzelfde. Zo zal ik het WK van 1998 nooit meer vergeten, want ik was 18 en ook zo geil als boter. Ik wil niet zeggen dat ik klaarkwam na dat doelpunt van Bergkamp tegen Argentinië, maar ik was wel blij dat Nederland in de halve finale van Brazilië verloor. Het meisje waar ik smoorverliefd op was nodigde mij namelijk uit om de finale bij haar thuis te kijken. Zij gaf helemaal niks om voetbal, en ze was bovendien alleen thuis, dus het was gewoon een verkapte uitnodiging voor andere zaken. Die ik vriendelijk had moeten afslaan als Nederland wél de finale had gehaald, dat begrijp je wel. Afijn, niet geneukt overigens, als je dat nu denkt. 

Zou overigens wel de ultieme ontmaagding zijn, voor het eerst neuken op het moment dat Nederland wereldkampioen wordt. Hebben wij nooit mogen meemaken, helaas, en de huidige generatie zal gezien de staat van het Nederlandse voetbal waarschijnlijk ook de hand aan zichzelf moeten leggen, net als de generatie daarna en die weer daarna. Maar ik ben nu al jaloers op de maagden die het wel ooit zal overkomen.