'Eigenlijk is Angela de Jong helemaal niet sexy, nooit uitdagend ook, maar...'

Normaal gesproken trekt Angela de Jong van leer als er iets aan de hand is met bekende Nederlanders die vooral de tv als podium hebben, nu was ze zelf onderwerp van gesprek. De tv-columniste, dit jaar 50 geworden, is namelijk gevraagd door de Playboy. Ze kwam zelf met deze scoop in de AD Media Podcast, die wordt gepresenteerd door Manuel Venderbos en waarin naast Angela ook de mediaverslaggevers Gudo Tienhooven, Dennis Jansen en Mark den Blanken hun zegje mogen doen.

“Ik ben gevraagd voor de Playboy,” zei Angela niet zonder trots, om er meteen aan toe te voegen: “Ik weet alleen niet of ik het ga doen.” Dat laatste vond Gudo Tienhooven dan weer een teleurstelling. “Maar je gaat niet nog even je borsten laten zien ook?” vroeg hij hoopvol. Angela, met een directe blik: “Zou je er blij van worden? Zou je er voor betalen?”

Guido schoot in de verdediging door te zeggen: “Kijk, Mark zou te beschroomd zijn om zo’n vraag te stellen.” Gespreksleider Venderbos liet zich niet om de tuin leiden: “Ik heb het antwoord nog niet gehoord; zou je er blij van worden en zou je er voor betalen?” Tienhooven: “Ja daar wil ik in dit geval zeker wel voor betalen.” Venderbos: “En word je er ook blij van?” Tienhooven: “Nou, ik ben daar wel nieuwsgierig naar, zeker. Ja, een BN’er die je dan bloot mag zien, dat vind ik wel heel spannend.”

Mij lijkt het ook heel spannend. Eigenlijk is Angela de Jong helemaal niet sexy, nooit uitdagend ook, maar juist een vrouw die niet met haar sexappeal te koop loopt kan heel opwindend zijn als ze haar kleren uitdoet. Zo was het toch ook bij Viola Holt. Ja, doet Dyantha Brooks het, zij van Shownieuws, dan ga ik ook kijken, maar ik weet wel ongeveer wat ik dan kan verwachten. Bij Angela totaal niet. Maar nu komt de anticlimax: “Ik vond het wel leuk om te zeggen: ik ben gevraagd voor de Playboy. Maar het is voor een interview...”

O ja, die staan er ook in. 

Oordeel: ★★★☆☆

Op het terras met Ilja

Ik zat van de week op een terras in Laren, met een vriendin. Er kwam een man aangelopen die er nogal opvallend uitzag. Keurig in maatpak, prachtige stropdas om en dito overhemd aan, mooie, opvallende Italiaanse schoenen, alsof ie onderweg was naar de rode loper van Montreux. Boven de haute couture enorm lange haren, grijs. De haren hielden pas halverwege zijn stropdas op.

Katja had het warm en graaide twee ijsklontjes uit haar glas, trok het boordje van haar shirt naar beneden en koelde haar okels, waardoor alles zichtbaar werd…

Ik kende die man, ik wist het zeker. Mijn vriendin kwam terug van de wc in Het Bonte Paard (dat egenlijk Te Bonte Paard heet, maar dat verhaal moet ik even parkeren) en ik fluisterde: “Achter me, een BN’er.” Ze keek heel voorzichtig om. “Ja,” zei ze. “Dat is die schrijver.” “Klopt” zei ik, “Ilja Leonard Pfeijffer. En ik moest meteen denken aan zijn boek: De filosofie van de heuvel over zijn fietstocht van Leiden naar Rome.

Op pagina 5 staat de zin: “Wij gaan gewoon een stukje fietsen, daar is weinig bijzonders aan.” Dat citaat haalde mijn overleden vriend Mark altijd aan, als we weer eens over de Dolemieten of Pyreneeën fietsten en dat heel bijzonder vonden. Ik zei tegen mijn vriendin: “Zal ik dat even zeggen tegen hem? Vindt ie vast leuk om te horen.”

Ze keek me aan alsof ik net had verteld dat het in Nederland nooit regent. “Doe niet zo raar! Daar zit die man toch helemaal niet op te wachten!?” Toen heb ik maar een selfie gemakt. Van mijn schouder. Net erboven zie je die haren, die snor, dat pak en die stropdas. Ik zat op hetzefde terras als Ilja Leonard Pfeijffer. Leuk, maar daar is weinig bijzonders aan.

Oordeel: ★★☆☆☆

Topless is taboe

Mijn oog viel op een kop op een krantensite: ‘Katja Schuurman: Ik mag niet meer topless op het strand liggen, heeft mijn dochter beslist’. Het stuk ging over een nieuwe comedyserie over een all-inclusive hotel aan de Spaanse kust (All In), met daarin een luidruchtige Katja Schuurman. In het stuk, dat was overgenomen van Veronica Superguide, wordt gevraagd wat ze van topless vindt.

“Ik kom uit de jaren 70,” aldus de vrouw die in 1975 is geboren. “Mijn moeder lag altijd topless op het strand. Dat was normaal. Ik vind het heerlijk, maar doe het niet vaak. Vooral omdat mijn dochter het stom vindt en heeft besloten dat het niet meer mag.”

Ik moest aan twee borsten-momenten denken die ik had met Katja. De eerste was in het Design-hotel in Amsterdam. We zaten in de lobby van het hotel en Katja had een of ander peperduur drankje besteld met ijs erin. Ze had het nogal warm en graaide, terwijl ik pal tegenover haar zat aan een nogal klein tafeltje, twee ijsklontjes uit haar glas, trok het boordje van haar T-shirt naar beneden en koelde haar okels waardoor ik vrij uitzicht had op haar borsten.

En ik had later een interview met haar en de manager had gezegd: “Geen vragen over haar borsten.” Gehaaid als ik soms ben vroeg ik aan Katja waarom ik niets over haar borsten mocht vragen (het was niet in me opgekomen om een tietenvraag te gaan stellen, maar nu natuulijk wel) en ze haalde haar schouders op en vertelde honderduit over haar ‘inplantaten’ en dat dit ‘de beste beslissing’ uit haar leven was.

Ik heb de manager gevraagd of ik dit mocht plaatsen, want afspraak is afspraak, maar dit was toch een mooie passage in het interview. Hij ging akkoord. En zij ook. Katja is niet zo moeilijk. 

Oordeel: ★★★★☆