MISDAADCOLUMN: Na 25 jaar krijgt dit meisje van 16 jaar oud haar naam terug

Na bijna 40 jaar misdaadjournalistiek ben ik best wat gewend. Maar er zijn zaken die me, ook na al die jaren, nog steeds een knoop in de maag bezorgen. Zoals die van een meisje van 16, doodgeslagen, in een bedlaken gerold en met een parasolvoet aan haar benen in de rivier gegooid.

Frankfurt, de zomer van 2001. Op de middag van 31 juli vinden voorbijgangers haar lichaam drijvend in de Main, bij Nied. Niemand weet wie ze is. En niemand lijkt haar te missen. De recherche haalt alles uit de kast. Er wordt een gezichtsreconstructie gemaakt, oproepen worden gedaan in Duitsland en daarbuiten. Maar de identiteit blijft onbekend. Het meisje wordt uiteindelijk begraven op het kerkhof Heiligenstock in Frankfurt, op kosten van de rechercheurs zelf. Want ze moeten er niet aan denken dat ze zonder ceremonie ten grave wordt gedragen.

De bevindingen van de forensisch pathologen maken de zaak nog grimmiger. Het meisje draagt de sporen van een leven vol geweld. Haar hele lichaam zit vol littekens van sigarettenpeuken. Het linkeroor vertoont kraakbeenwoekering, het gevolg van talloze harde slagen. Verder: geheelde botbreuken en oude brandwonden. Dit is geen meisje dat een enkele keer is mishandeld. Haar dood was het eindpunt van een leven vol leed.

Dankzij Identify Me heeft ze nu een naam. 25 jaar nadat iemand haar in de rivier gooide en dacht dat het verhaal daarmee uit was

De dader zal de krantenberichten hebben gevolgd, de oproepen. En daarna, tot zijn opluchting, de stilte. En de gedachte: hier kom ik goed mee weg. 25 jaar leek dat ook zo te zijn. Tot de wetenschap hem inhaalde. Op 12 mei van dit jaar wordt een 67-jarige Duits staatsburger van Pakistaanse afkomst gearresteerd, op verdenking van de moord op zijn eigen dochter. Zijn naam is niet vrijgegeven. Die van zijn dochter wel, voor het eerst: Diana. Een nogal westerse naam voor een meisje met Pakistaanse roots. 

Het officiële motief is nog niet vastgesteld, maar de combinatie van feiten – vader, dochter, leeftijd, herkomst, de aard van het geweld – wijst in de berichtgeving één richting op: eergerelateerd geweld. De doorbraak kwam er dankzij Identify Me, een Nederlands initiatief dat inmiddels zijn vruchten afwerpt. De campagne, opgezet door de Nederlandse politie samen met Interpol en vijf andere Europese landen, geeft onbekende dode vrouwen een gezicht. Het meisje van de Main is de zesde identificatie uit een campagne van 47 gevallen. Zes; dat klinkt weinig, en in absolute zin is dat het ook. Maar achter elk van die zes zit een zaak die jarenlang muurvast zat. Ook een vrouw, die in 2004 werd gevonden in Wassenaar, heeft inmiddels haar naam terug.

Nederland kent zijn eigen Diana’s. Het Heulmeisje, gevonden in 1976 bij parkeerplaats De Heul langs de A12 bij Maarsbergen; een meisje van 13, 14 jaar misschien, vermoedelijk Duits, al 50 jaar onbekend. Of het meisje van Teteringen, gevonden op eerste kerstdag 1990 in een bos bij Breda, gewikkeld in dekens en tapijt, gemarteld en vermoord. Leeftijd, herkomst, naam: onbekend. En het kofferlijk uit Schiedam: in oktober 2005 dreef een rode koffer in de Thorbeckesingel. Erin het lichaam van een jonge vrouw, gewikkeld in dekbedovertrekken. Wie ze was, weet tot op de dag van vandaag niemand.

Allemaal zaken die jarenlang muurvast zitten. Doden die pas een naam krijgen als iemand die zich iets herinnert, iets heeft gezien, die al die tijd zijn mond heeft gehouden. Identify Me bewijst dat je die hoop niet moet opgeven. Één tip of DNA-match kan een cold case openbreken. Het heeft in Frankfurt gewerkt. Het kan in Maarsbergen werken. In Teteringen. In Schiedam. De Duitse hoofdofficier Dominik Mies zei het droog en zonder opsmuk: “We konden het meisje uit de Main eindelijk een naam geven. Het meisje heette Diana.” 25 jaar nadat iemand haar in de rivier gooide en dacht dat het verhaal daarmee uit was.