Week van Toen: Dat waren nog eens concerten in de Kuip! (1985)

Er is altijd wel een dronken oom op een verjaardag, misschien ben je het zelf wel, die te pas en te onpas roept dat vroeger alles beter was: de gezelligheid op straat, de kroeg, de prijzen in de supermarkt, het voetbal, ja, zélfs de muziek. En met een beetje pech somt hij dan ook nog eens op wie hij allemaal heeft zien optreden: The Rolling Stones in de Kuip, Prince in de Galgenwaard, Nirvana in Paradiso, ‘je weet wel, toen er nog échte muziek werd gemaakt.’

In dat rijtje wordt ook standaard Bruce Springsteen in de Kuip genoemd, die in de late lente van 1985 Rotterdam aandeed voor twee van de meest legendarische concerten die ooit in Nederland hebben plaatsgevonden. Dat verzinnen we overigens niet zelf, dat hebben we iemand met drie dubbele tongen tot in den treure horen zeggen.

Nu was de Kuip sowieso een legendarische plek om een concert te geven – naast de Stones en Springsteen stonden daar onder anderen ook Michael Jackson, Bob Dylan, David Bowie, Tina Turner, Simon & Garfunkel, Dire Straits en, vooruit, Marco Borsato – maar denk je aan de Kuip, dan denk je naast Feyenoord toch ook echt aan The Boss. Het was juni en Springsteen trad op in het kader van zijn Born In The USA-tour die een jaar eerder in Amerika al was begonnen.

Springsteen in 1985: ‘Het schijnt bij onze moderne samenleving te horen dat iedereen maar wat aanrotzooit, naar eigen goeddunken’

Die gelijknamige plaat gaat over morele waarden, zei Springsteen, op dat moment 35. De plaat hiervoor, Nebraska, ging nog, zoals hij zelf zei, “over hoe wij die waarden zijn kwijtgeraakt, één voor één. Hoe we langzamerhand in een maatschappij verzeild zijn geraakt waarin mensen zich steeds geïsoleerder gaan voelen, omdat ze niets meer hebben om zich aan vast te houden. Ze voelen zich niet meer thuis in hun eigen land, met hun eigen regering. Ze voelen zich zelfs niet meer thuis in hun eigen gezin. Het schijnt bij onze moderne samenleving te horen dat iedereen maar wat aanrotzooit, naar eigen goeddunken. Daarvan zie je elke dag voorbeelden in de nieuwsflitsen op tv. Op Born In The USA probeer ik duidelijk te maken dat we moeten proberen iets van die verloren waarden terug te vinden. Laten we onze families weer opzoeken en laten we ons vaderland ’t weer waard maken om lief te hebben.” Spoel de tijd 41 jaar vooruit en hij zou waarschijnlijk hetzelfde zeggen over de huidige tijd.

Grappig detail van toen is wel dat de toenmalige Amerikaanse president Ronald Reagan, een Republikein, Springsteen loofde als ‘een artiest naar zijn hart en een voorbeeld voor heel jong Amerika’, terwijl Springsteen toen al en nog steeds een uitgesproken Democraat is, in 1985 nog actief deelnam aan antikernwapendemonstraties en Born In The USA juist schreef als aanklacht tegen de manier waarop Amerika omging met Vietnam-veteranen en de maatschappelijke en industriële crises in die tijd. Dat met name Republikeinen als Reagan, maar later ook presidenten als George W. Bush en nu ook Donald Trump het zagen als een patriottistisch lied en een toonbeeld van conservatieve vaderlandsliefde, is Springsteen nog altijd een doorn in het oog. Maar dat zal je oom je ongetwijfeld vertellen na een paar pilsjes.