MISDAADCOLUMN: Wat bezielt iemand een plastic ligstoel te claimen en dit als een onwrikbaar recht te beschouwen?

We kennen allemaal de taferelen. Een menigte hotelgasten heeft de wekker gezet en verzamelt zich bij het hek naar het zwembad. Daar is de hotelmedewerker al om de poort naar een dagje bakken te openen. Voor mij oogt het als de poort naar de hel. Want ik kijk er altijd met verbijstering naar. Hoe volwassen mensen met een stapel handdoeken onder de arm half struikelend op een rij bedjes afstormen om deze te ‘reserveren’.

Na deze inspanning snel terug naar de kamer voor een extra uurtje slaap of naar de ontbijtzaal. Want de ongeschreven regel is dat de bedjes voor de rest van de dag bezet zijn. Wie de wekker niet heeft gezet, moet het maar uitzoeken. Mijn eerste gedachte bij zulke beelden is om de handdoeken weg te halen en ergens op een hoop te gooien. Of in het water, nog leuker. Maar er breken om minder vechtpartijen uit. Gelukkig hoef ik daar niet over na te denken, want ik zit nog liever twee weken in een migrantenhotel ergens in Oost-Slovenië dan in zo’n all-inclusive oord. Is er dan helemaal niets te ondernemen tegen de handdoekenterreur? Jawel hoor.

Maar eerst dit: dat er om minder vechtpartijen uitbreken, verzin ik niet zelf. Een 76-jarige Duitser was zo razend toen hij na een baantje zwemmen zijn stoel bezet vond, dat hij de ingepikte ligstoel met vrouw en al omvergooide. Ze had zijn plek ingenomen zodat ze naast haar moeder kon zitten, zo verklaarde ze na het handgemeen. De stoel ernaast was precies hetzelfde, maar blijkbaar niet goed genoeg.

Wat bezielt iemand om de wekker te zetten, een plastic ligstoel te claimen en dit als een onwrikbaar recht te beschouwen?

Inmiddels draait het soms zelfs uit op een juridische kwestie. Vorig jaar stapte een Duitse toerist naar de rechter na een vakantie met zijn gezin op het Griekse eiland Kos. De man zei dat hij elke dag twintig minuten kwijt was aan het zoeken naar een ligstoel en dat zelfs om zes uur ’s ochtends opstaan niet hielp. Voor de kinderen zat er niets anders op dan hun handdoekje op het hete beton uit te spreiden. De Duitser klaagde de reisorganisatie aan omdat die het verbod op handdoeken-reserveren niet handhaafde. De rechter gaf hem nog gelijk ook: een vakantieganger mag verwachten dat de faciliteiten van een resort ook daadwerkelijk bruikbaar zijn, zo oordeelde hij. De man kreeg meer dan 900 euro schadevergoeding.

Sommige hotels pakken het wél doortastend aan. In Spanje verwijderen toezichthouders handdoeken die te vroeg zijn neergelegd, soms worden er zelfs boetes uitgedeeld. Een hotel op Tenerife ruimt voor tienen alle onbeheerde handdoeken op; beelden daarvan vonden hun weg op TikTok. Daar kijk ik toch met meer genoegen naar dan naar de vroege beddenjacht. Toch blijft handhaving lastig: confrontaties met gasten dragen nu eenmaal niet bij aan een ontspannen vakantiesfeer.

Als misdaadjournalist probeer ik me altijd te verdiepen in de psyche van een mens. In de drijfveren achter crimineel of onaangepast gedrag. Soms lukt dat. Bij iemand die de bank oplicht. Bij een vader die met geweld voor zijn kinderen opkomt. Bij een arme sloeber die met een brood onder zijn jas de winkel uitloopt. Allemaal niet goed te praten, maar wel te beredeneren. Maar de psyche van de handdoekenjager ontgaat me volledig. Wat bezielt iemand om de wekker te zetten, alleen om een plastic ligstoel te claimen en dit nog als een onwrikbaar recht te beschouwen ook? Is het hebzucht? Een diepgewortelde behoefte aan controle? Of gewoon proletengedrag, dat we ook zien in files, de Efteling en andere plekken waar het recht van de sterkste geldt?

Ik weet het niet. En dat is best ongewoon voor me. Na ruim 30 jaar misdaadjournalistiek ben ik veel gewend. Er zijn maar weinig mensen die me nog kunnen verbazen. Maar de handdoekenjager slaagt daar prima in.