Week van Toen: Een vluggertje is zo gepiept! (1996)

Knalt je testosterongehalte ook tegen het plafond nu de dagen steeds langer worden, de rokjes steeds korter en het flirtgedrag steeds heviger? Neem dan een lovehotel met je nieuwste verovering, je weet wel, zo’n hotel waar je een kamer per uur kunt boeken. Als je er in Nederland eentje kunt vinden, tenminste. In landen in Zuid-Amerika en Azië vind je ze op bijna elke straathoek (het begrip lovehotel schijnt ook afgeleid te zijn van Hotel Love in het Japanse Osaka dat in 1968 het eerste hotel-per-uur in zijn soort was, maar dat terzijde), maar bij ons is het nog altijd goed zoeken. 

Precies dertig jaar geleden deden we al een groot veldonderzoek, noem het gerust bedonderzoek, naar plekken waar je even snel een vluggertje kon maken. Uiteraard offerde onze grootste vrouwenmagneet van de redactie, wijlen Fred de Brouwer, zich zonder morren op om samen met Christina, in het dagelijks leven ouderenverzorgster, maar voor deze gelegenheid uitgedost als prostituée, voor een uurtje het bed in te duiken. Zij testten tien hotels en nergens werden ze geweigerd. Wat heet, sommige hotels hadden zelfs een speciaal tarief, zoals het Golden Tulip-hotel (Jan Tabak) in Bussum. De luxe kamer van 340 gulden kostte maar de helft als je die maar even wilde gebruiken, maar officieel mocht het niet, zei de manager: “Prostitutie is bij ons formeel verboden, maar hoe kan ik dat zien?”

Nou, dat zou met Christina niet al te moeilijk moeten zijn die haar rol met verve speelde, iets te opzichtig haar borsten en billen liet zien en ook nét iets te hard hijgde in het oor van Fred toen ze nog aan de receptie stonden. 

‘Na een kwartier ordinair geflikflooi en drie Safari-jus laat de barkeeper van het Amstel ons fijntjes weten dat er tóch enkele suites vacant zijn’

In het Ibis-hotel op Schiphol waren ze ook wel gewend aan one hour stands. 40 gulden haalden ze van de prijs af als je maar een uur bleef, wat ruimschoots genoeg was voor Fred en Christina. In het Bilderberg-hotel Résidence Vinkeveen ging het zowaar nog makkelijker. “Een kamer voor een uur? Jazeker, dat kan,” zei de receptioniste. En ja, zij hadden een speciaal dagtarief ‘waar erg veel gebruik van wordt gemaakt’. De recensie van Fred: “Een aanrader voor iedereen die van een buitenechtelijk wip een speciaal evenement wil maken. Wel zelf condooms meenemen.” 

Het chique Amstel Hotel in Amsterdam spande duidelijk de kroon. Nee, natúúrlijk verhuurden zij niks voor een uurtje, wat dáchten wij wel niet, maar dat bleek slechts voor de bühne. Fred: “Na een kwartier ordinair geflikflooi en drie Safari-jus laat de barkeeper van het Amstel ons fijntjes weten dat er tóch enkele suites vacant zijn.” Sterker nog, de receptiemedewerker vond het bij nader inzien ‘ook echt iets voor Fred en Christina’ die hen prompt een suite van meer dan 4000 gulden probeerde aan te smeren. Dat was zelfs hen iets te gortig, ook de suites van 1650, 1450 en 1000 gulden. Uiteindelijk gingen ze akkoord met de ‘kleinste’ kamer van 650 gulden die volgens Fred nog altijd ‘een knots’ was. Zijn eindoordeel: “Als u uw minnares wilt imponeren, ga dan naar het Amstel!” Dus: doe er je voordeel mee!