Week van Toen: De scoringsdrift van Romário (1995)

De Philips Sport Vereniging is voor de derde keer op rij kampioen van Nederland (iedereen met een gloeilampje in zijn hart: gefeliciteerd) en dat allemaal zonder interne relletjes, intriges of uitgesproken supersterren binnen en buiten het veld. Best saai ja, dus we grijpen met alle liefde terug naar een tijd waarin er tóch iets van rock-’n-roll en sterrengedrag in Eindhoven te bespeuren was. Allemaal te danken aan Romário de Souza Faria uiteraard.

In 1995 schreef Leo Verheul, jarenlang ook een van onze verslaggevers, het boek De voetbalzonen van Spanje dat onder anderen over Romário ging die in 1993 van PSV naar Barcelona verkaste. Zijn Eindhovense periode kwam ook uitgebreid aan bod, en dan vooral zijn dadendrang buiten het veld waar hij als een ‘eigentijdse Casanova maar met zijn ogen hoefde te rollen om het laatste beetje weerstand bij zijn ‘slachtoffers’ te slechten’. Verheul in zijn boek: “Ik heb Romário eens gevraagd of hij er thuis geen problemen mee kreeg dat het een publiek geheim was geworden dat hij aan de lopende band vreemdging. Hij legde mij uit dat het begrip trouw in Brazilië iets ruimer wordt opgevat en dat het daar juist als een teken van kracht wordt uitgelegd als een man een echte jager blijkt.”

Dat uitte zich ook na elke training van PSV, wist Verheul. Na de ochtendtraining op de Herdgang werd er altijd gezamenlijk geluncht, maar Romário schoof daar volgens hem zelden bij aan: “Romário droogde zich al af onder de douche en terwijl de banden van zijn auto piepten, stelde trainer Guus Hiddink steeds tevreden vast dat Romário veel pit had en dat hij nog nooit zo’n ‘geilneef’ had gezien.”

Guus Hiddink stelde tevreden vast dat hij nog nooit zo’n ‘geilneef’ als Romário had gezien  

Als Verheul samen met hem ergens ging eten, zag hij de scoringsdrift van de kleine Braziliaan met eigen ogen: “Toen ik afrekende aan de bar stopte een meisje hem snel een briefje in zijn hand. Routineus knikte hij dat het wel goed kwam. Het was een wonderschoon meisje van een jaar of 18, maar toen ik hem complimenteerde met zijn nieuwe verovering, sliste hij: Veelsjte oud. Romário houdt van jonge meisjes.”

Kon het nog gekker dan dat? Bij Romário altijd. Zo vertelde Verheul het verhaal van een verslaggever van het Eindhovens Dagblad die ooit door Romário van zijn hotelbed zou zijn gelicht. Breedlachend stond hij voor de deur met twee schoonheden, beiden een kop groter dan hij. Of die verslaggever niet bij Romário’s kamergenoot Gheorghe Popescu kon gaan liggen zodat de Braziliaan alle ruimte had om zich te vermaken met die twee dames. En dat Mart van den Heuvel, toen nog de verzorger van PSV die ervoor verantwoordelijk was dat Romário elke ochtend op tijd wakker was, hem daar de volgende ochtend ‘als een aangeschoten doffer’ uitgeteld op dat hotelbed zag liggen.

In Barcelona ging het er niet anders aan toe, zo erg zelfs dat de supporters er niet rouwig om waren dat Romário in 1995 weer terug naar Brazilië ging. Verheul: “Als hij een fractie van zijn scoringsdrang in het gewone leven ook op het voetbalveld had gehad, waren de supporters in Eindhoven en Barcelona heel wat triester geweest over zijn vertrek.” Alsof hij op het veld al niet genoeg scoorde!