SPORTCOLUMN: Volwassen kerels in voetbalshirts hebben iets treurigs

MICHA JACOBS: Net als iedereen ben ik verslaafd aan sociale media en zie ik op een dag meer stomme filmpjes dan me lief is. Eigenlijk is het een wonder dat ik deze stukjes altijd op tijd bij je inlever, want ik slijt hele ochtenden aan de grootste onzin die je online kan tegenkomen. Net nog zat ik tien minuten lang gebiologeerd te kijken naar hoe een mandril, je weet wel, zo’n exotische aap, zijn eigen gekleurde reet zat te likken. 

Maar ik zag bijvoorbeeld ook hoe Ron Jans geheel op z’n niet-Ron Jans geïrriteerd is over het feit dat het woord keukenrol hem al elf jaar achtervolgt. Ik had het blijkbaar gemist, maar toen hij elf jaar geleden als trainer van PEC Zwolle een filmpje opnam voor de voedselbank en hij een boodschappenlijstje opsomde, kwam het woord keukenrol blijkbaar zo grappig uit zijn strot dat het viral ging, mede door de razend populaire youtubers van Bankzitters. Jans wordt er nu nog steeds op aangesproken, zei hij in een podcast over FC Utrecht, maar leuk vindt ie het niet meer, integendeel. En juist dat vindt iedereen nu weer grappig, mijzelf incluis. Als ik PSV was geweest, waarbij FC Utrecht zaterdagavond op bezoek gaat, dan had ik die hele gastenkleedkamer tot aan het plafond volgezet met keukenrollen, maar dat terzijde.

Geen idee waarom, maar ik bleef ook hangen bij een clipje uit een datingprogramma waarin een volkse dame met luchtbedden van lippen uit een rij van tien jongens er eentje moest wegstemmen, nog vóór ze hun mond hadden opengetrokken, dus puur op basis van uiterlijk. Ze koos voor een jongen met een Ajax-shirt aan, want haar hele familie was voor Feyenoord, zei ze met een plat Rijnmonds accent. Een allicht te billijken reden, al zou ik iemand die te pas en te onpas in een voetbalshirt loopt sowieso links laten liggen. 

Ik weet niet wat het is, en misschien heb ik wel een associatie met Engelse tokkies op vakantie, maar volwassen kerels in voetbalshirts hebben iets treurigs. Niet op wedstrijddagen uiteraard, maar wel op een willekeurige doordeweekse dag in de supermarkt. Of in een datingshow, nog erger. Als je écht niet aan de vrouw wil, moet je vooral dat veel te strakke synthetische ding over je pens trekken, dan weet je tenminste zeker dat je geen seks krijgt. Gelukkig doet de KNVB er ook alles aan om het nieuwe WK-shirt niet verkocht te krijgen, want daar vragen ze maar liefst 159 euro voor. Doe jij er al boodschappen in?

EDWIN STRUIS: Qua rondlopen in een voetbalshirt beperkte ik me altijd tot het strikt noodzakelijke: enkel binnen de krijtlijnen. Ik zag namelijk te veel voorbeelden van primaten (over aarslikkende mandrils gesproken) die zich er ook in het dagelijks leven mee vertoonden. Dat waren nou niet bepaald de individuen waarmee je een band zou willen opbouwen. Man, man, ik heb er wat voorbij zien komen, met name in het Verenigd Koninkrijk. Zelfs vliegend dwars door een raam, zoals een keer in Manchester. Nietsvermoedend liep ik er over straat toen een unidentified flying object vlak voor m’n voeten belandde, met glasscherven en al. Tja, wat doe je dan? Ik stapte keurig over het gebutste lichaam heen en vervolgde mijn weg. Je nergens mee bemoeien is in zulke gevallen het adagium, want anders krijg je zelf klappen.

Over dergelijke free fights gesproken: op diezelfde verslavende sociale media waar jij over rept, krijg ik vaak van dat soort voetbalgevechten voorgeschoteld. Ik heb er waarschijnlijk naar eentje te lang gekeken en krijg nu, zoals het algoritme het voorschrijft, continu van die filmpjes aangeboden. En soms, ik moet het bekennen, klik ik ze nog aan ook. Het is te aanlokkelijk om dat soort gedegenereerden vanaf een veilige afstand te mogen begluren. Gehuld in voetbalshirts, getatoeëerd tot op hun endeldarm, en zich opstellend alsof ze de reïncarnatie van Chuck Norris zijn in plaats van dronken, zwalkende fans met overgewicht in de vorm van wit lillend vlees. Vrouwspersonen op naaldhakken en gehuld in mouwloze kledij (ondanks de vrieskou) met daaronder ingenomen minirokjes die de weelde amper kunnen dragen, staan er vaak krijsend omheen. Ook zij zijn op modegebied niet verder gekomen dan de plaatselijke Seaman.

Maar zo’n vormloos kledingstuk is altijd nog te prefereren boven de ‘haute voetbalcouture’ die de KNVB en Nike ons proberen aan te smeren en waar we inderdaad 159 euro voor neer moeten tellen. Dan zijn we de ‘trotse’ eigenaar van een shirt waarmee het Nederlands elftal straks de kwartfinale haalt op het WK en dan weer beschaamd afdruipt, zoals te doen gebruikelijk. Want vergeet even de ronkende verheerlijking (hoogwaardige, ademende materialen, speciale technologieën, blablabla); zo’n bedrag vragen voor een shirt waarvan de kostprijs hooguit een paar tientjes (want Made in Cambodja) bedraagt en door kinderhandjes aan elkaar wordt genaaid, is je reinste geldklopperij. Op deze manier staat de leeuw niet in ‘het felste Oranjeshirt ooit’ (dixit KNVB), maar wel in z’n meest fletse hempie.