Entertainment

Week van Toen: Onbescheidenheid siert de mens (1998)

Elke week poetsen we een pareltje op uit het rijke archief van Panorama (anno 1913). Deze week, uit editie 12, 1998:  ‘Ik had alles in me om totaal te mislukken’

Micha Jacobs
Week van Toen
Ivo Niehe
Ivo Niehe in Panorama 12, 1998.

Ivo Niehe, het zal je misschien verbazen, maakt nog steeds tv. Daar zien we over het algemeen niks van, omdat zijn programma Ivo op zondag op zondagochtend om 11.00 uur wordt uitgezonden en we ons dan óf nog een keer omdraaien of op een voetbalveld staan, maar goed: er zijn dus mensen die dat wel kijken. En er zijn dus ook gasten die zich ervoor lenen om samen met Ivo ‘dat zondagochtendgevoel’ op te wekken. Meestal niet van een categorie waar je graag je nest voor uit komt, maar er zijn uitzonderingen. Zoals Matthijs van Nieuwkerk een paar weken geleden. 

Je zou zeggen: grote naam, iedereen wil weten wanneer Matthijs weer terug op televisie komt, als hij dat zelf al wil, dus Ivo kondigt zo’n gast groots aan. Zou je denken, maar nee. Geen ronkende aankondiging en zelfs geen fragmenten ervan bij RTL Boulevard of Shownieuws. Want, zo kregen zij te horen, Ivo wilde niet dat de beelden werden verspreid. Gek? Volgens Telegraaf-journalist Jordi Versteegden in Shownieuws niet: “Misschien is Ivo wel bang. Ik bedoel: we lachen hier vaak om zijn stijl.”

De stijl van Ivo, da’s inderdaad een dingetje. Voor zijn TV Show en TV Show op reis was er geen wereldster die niet bij hem aanschoof in de studio of waar hij niet welkom was in huis, maar dat had dus alles met zijn stijl te maken: net zo lang aaien en likken totdat er geen haartje meer op zit. Want als er geen haartje meer op zit, kun je er ook niet tegenin strijken: een beproefde techniek die hij zelf waarschijnlijk als ‘een ongekend succes’ zal beschouwen.

Niehe: ‘Ik vroeg aan Janet Jackson of het waar was dat haar broers haar bh volstopten met sokken’

28 jaar geleden, tijdens zijn hoogtijdagen, wisten we hém te strikken voor een zeldzaam interview. Want, zo zei hij tegen onze Johnny Lion, na ons interview zou hij zeker vijf jaar zijn mond houden over zichzelf. Daar kwam natuurlijk weinig van terecht, zo onbescheiden was hij wel, maar toch liet hij ook een kant van zichzelf zien die we toen nog niet kenden. Zijn sarcastische kant, zeg maar. Dat hij niet te bang was om Janet Jackson te vragen of het waar was dat haar broers vroegen sokken in haar bh stopten om ‘het’ wat te laten lijken. Vond zij niet leuk, maar Ivo wel: “Een beetje sarcasme mag toch wel? Moet ik dan kleurloos wezen? Er is niets erger dan dat.” En dat terwijl hij al decennialang bekendstaat als misschien wel de meest kleurloze man op tv, maar wél met het allerbeste telefoonboekje. 

Panorama nr. 12, 1998.

Schrijver Gerard Reve zou hem weleens een ‘plastic apenlul’ hebben genoemd, wat Ivo ten stelligste ontkende: “Toen ik hem ernaar vroeg, zei hij: Onzin. Ten eerste heb ik respect voor je en ten tweede gebruik ik het woord ‘lul’ nooit, want daar heb ik alternatieve benamingen voor.” Maar, zo zou de openlijk homoseksuele Reve eraan toe hebben gevoegd: “Ik zie je wel als een buitenkansje.”

Niehe wordt eind mei tachtig. Van stoppen is vooralsnog geen sprake: daar vindt hij zichzelf waarschijnlijk ook nog te goed voor.