In de nieuwste editie van haar eigen blaadje, de LINDA., doet de presentatrice een boekje open over haar onderhoudscontract. En dat gaat verder dan een simpel crèmepje. Meerdere keren per jaar wordt de coupe in de verf gezet, twee keer per jaar gaan de spuiten erin voor 'huidverbeterend spul' en zelfs de voeten worden meerdere keren per jaar gepolijst bij de pedicure.
Maar het echte sloop- en graafwerk zit in de grotere ingrepen. Onlangs gaf ze al toe een neklift te hebben ondergaan om de boel weer strak te trekken.
Het prijskaartje van dit alles? Dat durft ze niet hardop te zeggen, maar: "Daar had ik, als ik het de afgelopen dertig jaar allemaal gespaard had, denk ik makkelijk een leuke flat ergens van kunnen kopen."
Onzekerheid
Waarom zou je in vredesnaam voor de waarde van een gemiddeld flatje aan je laten knutselen? Volgens Linda komt het voort uit pure onzekerheid die al in haar jeugd begon: "Ik heb mezelf nooit bijzonder mooi gevonden en was van kinds af aan onzeker over mijn uiterlijk."
Hoewel ze soms wenst dat ze het geld aan 'iets zinvollers' had besteed, is ze elke ochtend weer blij als ze in de spiegel kijkt. De permanente wallen zijn weggewerkt en "elke keer als ik mijn haar moet opsteken, ben ik blij dat ik geen flaporen meer heb."
Spijt? Welnee
Ondanks de bakken met kritiek die ze over zich heen krijgt ("Toen ik laatst vertelde over mijn neklift kreeg ik toch een potje commentaar..."), blijft Linda trouw aan zichzelf. Want ach, als je geld zat hebt, kun je het maar beter in je eigen gevel steken. Een flat ergens in Nederland kun je immers niet meenemen naar de studio, een strakgetrokken nek wel.