Week van Toen: Ja, zo’n reisje langs de Krim, Krim, Krim! (2001)

Al plannen voor de zomervakantie? Vroeger konden we je nog weleens een tip geven, zeker toen wij van Panorama regelmatig een snoepreisje mochten maken op kosten van een verkeersbureau, in ruil uiteraard voor een ronkend stukje over hoe fantastisch het op die plek was.

Zo kwamen we op de gekste plekken, in Europa en ver daarbuiten, ook precies 25 jaar geleden toen we door een Oekraïense vliegtuigmaatschappij en een Utrechts reisbureau werden uitgenodigd om eens een kijkje te nemen op de Krim, je weet wel: dat Oekraïense schiereiland dat sinds 2014 door Rusland is geannexeerd vanwege de aanwezigheid van de Russische vloot en de bloeddorst van Vladimir Poetin. Kun je nu maar beter niet komen, denken we. Veel minder vertier dan toen waarschijnlijk. 

In 2001 was het nog ‘gewoon’ een voor ons onbekende vakantiebestemming die ‘niet onderdeed voor landen als Malta, Cyprus en delen van Italië’. Dat waren zéker niet onze woorden, maar begrijpelijkerwijs die van onze gastvrouw. Hoe dan ook: een gegeven paard keek je toen al niet in de bek, dus met twee man sterk – verslaggever en fotograaf – stortten we ons op wat in die tijd de ‘Russische Rivièra’ werd genoemd, ook al lag en ligt de Krim nog steeds in Oekraïne. 

Waarom Nederlanders 25 jaar geleden naar de Krim gingen, was volgens onze gids een open deur: ‘Voor de vrouwen!’

Tien jaar eerder, na het uiteenvallen van de toenmalige Sovjet-Unie, werd de Krim deel van het onafhankelijke Oekraïne waardoor er mondjesmaat buitenlandse toeristen naar steden als Simferopol en vooral Jalta trokken (omdat daar het paleis stond waar in 1945 de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt, de Britse leider Winston Churchill en Sovjet-leider Jozef Stalin beslisten over de toekomst van Europa nadat nazi-Duitsland zou zijn verslagen). Daarvóór, toen het nog bij de Sovjet-Unie hoorde, kwamen er voornamelijk Russische partijbonzen, hun maîtresses en ‘modelarbeiders’ die beloond werden met een familie-uitje naar de Zwarte Zee. 

In 2001, in inmiddels democratische en vrije tijden, kwam ook het buitenlandse toerisme langzaam op gang. Zo wilde er nog weleens een verdwaalde Nederlander op de Krim belanden, zei onze gids van toen. Vooral Nederlanders wielrenners hadden het er volgens haar prima naar haar zin, maar dat had niks met de fietspaden te maken. “Ze komen hier vooral voor de vrouwen,” zei ze terwijl ze die open deur zonder schroom intrapte. Nou, dat wilden we weleens zien.

Openluchtdisco Baloe was de plek waar we de proef op de som namen, zij het na een uren durende wijnproeverij die onze heupen danig had versoepeld en een overvloed aan bravoure in onze lijven had gepompt. Na een paar minuten hadden we al genoeg gezien: totaal geen verschil met een willekeurige costa-disco in die tijd, maar... de dames bleken inderdaad knapper. En over het schiereiland waren we, tot genoegen van onze gastvrouw, al net zo enthousiast: “Adembenemend mooi, weer eens wat anders dan die eeuwige Costa Brava of Kreta en lekker weinig toeristen.” En goeie wijn, dat ook, al zal het nog wel even duren voordat we die daar weer eens kunnen nuttigen. Misschien wel nooit.