Levenslang voor lokale 'Beauty Queen' Trinity Poague (18) na afgrijselijke daad

De campus van Georgia Southwestern State University, 14 januari 2024. Iets voor het middaguur zit Trinity Poague (18) alleen op haar studentenkamer met de 18 maanden oude JD - het jongetje heette officieel Romeo Angeles, de naam die zijn Mexicaanse moeder hem had gegeven, maar Iedereen kende hem als Jaxton Dru of JD. 

Trinity's vriend Julian Williams (23), de vader van het jochie, is even naar de Walmart om een pizzaatje te halen. Sinds hij weg is, klinkt er onophoudend gehuil uit Trinity’s kamer. Maar na een halfuurtje blijft het opeens akelig stil. Vlak daarna registreren bewakingscamera’s hoe Julian, met pizza, nietsvermoedend terugkeert. Nog geen minuut later is te zien hoe hij met JD in de armen richting de uitgang rent. 

Bij aankomst in het ziekenhuis heeft JD geen hartslag meer. Met een buisje in de luchtpijp en reanimatie krijgen de EHBO-artsen zijn hartje weer even aan de praat. De tekenen van kindermishandeling zijn onmiskenbaar. JD heeft bloed in zijn ontlasting. Er zit een gapende wond in zijn achterhoofd. JD’s gezicht zit vol blauwe plekken, opgedroogd bloed en hersenvocht. Het is zo erg dat de behandelende dokter even denkt dat de dreumes een aangeboren verminking heeft.

Scans brengen meerdere schedelfracturen aan het licht. Zijn lever en bijnieren zijn onherstelbaar beschadigd. Ondanks verwoede pogingen om het jongetje te redden, overlijdt JD drie uur later in het ziekenhuis. De lijkarts noteert ‘stomp trauma’ als doodsoorzaak.

Beauty Queen

Natuurlijk wil de politie gelijk met Trinity spreken. Ze is er als enige bij JD wanneer hij de verwondingen oploopt. Ze maakt zichzelf nog meer verdacht door voortdurend haar verhaal te veranderen. In het ziekenhuis bekent ze nog dat ze JD een ‘zetje’ heeft gegeven. Bij het verhoor verklaart ze eerst dat het kind is gestikt in een chipje. Wanneer blijkt dat JD niets heeft gegeten voor zijn dood, beweert Trinity opeens dat het ventje uit bed is gevallen. Maar geen enkele verklaring strookt met de gruwelijke verwondingen. 

Op 20 januari pakken de media groot uit met de arrestatie van de ‘Beauty Queen’. Het is wat overdreven. Trinity is de regerende ‘Miss Donalsonville’, een dorp in Georgia van nog geen 3.000 zielen. Hoe dan ook, de miss krijgt zes aanklachten aan de broek. De zwaarste, malice murder oftewel moord met voorbedachten rade, kan de doodstraf opleveren. De overige aanklachten variëren van kindermishandeling tot felony murder, wat het midden houdt tussen doodslag en moord. 

Ondanks deze loeizware beschuldigingen komt Trinity – tot woede van Julian – na een jaartje voorlopig vrij op een borgtocht van 75.000 dollar. Ze krijgt een enkelband. Het kroontje voor ‘Miss Donalsonville’ moet ze teruggeven... 

Auto-ongelukken

Bij de opening van de zaak in december, probeert Trinity’s advocaat twijfel te zaaien. Niemand heeft immers gezien dat zijn cliënt JD heeft vermoord. Misschien is hij echt uit bed gevallen? Kan de gescheurde lever niet veroorzaakt zijn door de hartmassage?

Aanklager en Colonel Sanders-lookalike Lewis ‘Bud’ Lamb roept twee EHBO-artsen op om dat verhaal vakkundig onderuit te halen. Ook lijkschouwer Anthony Clark bevestigt dat JD is overleden door ‘enkele harde klappen’. Op de vraag hoeveel kracht er nodig is om de schade aan JD’s lever en bijnieren te veroorzaken, antwoordt hij: “Normaal zie je zoiets alleen bij zware auto-ongelukken.”

De lever van het jochie is gescheurd. ‘Normaal zie je zoiets alleen bij zware auto-ongelukken’ aldus de lijkschouwer

‘Ik haat hem’

Buitengewoon belastend is het bewijs dat de rechercheurs op Trinity’s telefoon aantreffen. Zo googlet ze, na JD’s opname, of een schedelfractuur onopgemerkt kan blijven. Ook zijn er tekstberichten waarin Trinity haar gedachten over JD kenbaar maakt. “Ik wil van hem houden, maar ik voel alleen woede. Alsof ik hem wil slaan,” schrijft Trinity in augustus 2023 aan kamergenoot Parris Purmont. “OMG dat klinkt zo verkeerd.”

Terwijl Parris plaatsneemt in de getuigenbank, maakt Trinity driftig aantekeningen. De voormalige kamergenoot ziet de opmerkingen aanvankelijk als ‘afreageren van frustratie’. Trinity klaagt dat Julian haar ‘nauwelijks aanraakt’ wanneer JD erbij is. Zelfs wanneer Trinity ‘grapt’ dat ze haar stiefkind ‘wel omver zou willen rijden’ neemt Parris dat niet serieus. Op de dag van JD’s dood schrijft Trinity: “Hij haat mij en ik haat hem.”

In zijn getuigenis omschrijft vader Julian zijn prille relatie met Trinity als ‘vol ups en downs’. Ze worstelt duidelijk met haar rol als stiefmoeder, maar deze tragedie heeft hij nooit voorzien. Wel noemt Julian een eerder incident dat hij achteraf in een ander licht ziet. Twee maanden voor JD's dood heeft JD een blauw oog nadat Trinity opgepast heeft. Op dat moment aanvaardt hij Trinity’s uitleg dat zijn zoontje per ongeluk tegen een laatje is gelopen. 

Niet schuldig

In zijn slotpleidooi komt aanklager Lamb tot een onontkoombare conclusie: “That woman killed that child!” Op 5 december is de jury is er binnen drie uur uit. Rechter James Sizemore leest voor: “Op de eerste aanklacht, malicious murder, vinden we de beklaagde niet schuldig.” Hij is nog niet uitgesproken of Trinity en enkele familieleden barsten luid in vreugdetranen uit. De rechter maant tot kalmte. Er volgen nog vijf aanklachten, waaronder felony murder. De expressie op Trinity’s gezicht verandert meteen wanneer Sizemore verder leest: “Op aanklachten twee, drie, vier, vijf en zes bevinden we de beklaagde… schuldig!”

Terwijl de rechter de juryleden bedankt, staart Trinity met een ijskoude blik voor zich uit. Nog diezelfde middag volgt de strafoplegging. Rechter Sizemore komt uit op levenslang, waarvan 30 jaar onvoorwaardelijk. Nadat hij JD’s geliefden het beste heeft toegewenst bij het verwerken van deze ‘vreselijke tragedie’, richt hij zich tot Trinity: “Ik hoop dat je op je oude dag nog een soort productief leven kunt leiden nadat je je straf hebt uitgezeten.”

Moord in Georgia

In 2024 zijn er 702 moorden geregistreerd in Georgia, een staat met 11 miljoen inwoners. Hiermee ligt het moordcijfer in de Peach State boven het landelijke gemiddelde. Met name de stad Atlanta draagt hieraan bij. Met 127 moorden op een half miljoen inwoners geldt het als een van de gevaarlijkste steden in de Verenigde Staten.