SPORTCOLUMN: Ergens geloof ik Sterling op zijn bruine ogen als hij zegt dat hij wel zin heeft in Feyenoord

EDWIN STRUIS: Het plezier in voetbal terug willen vinden en dan tekenen bij Feyenoord, daar zit iets tegenstrijdigs in. Je kan veel zeggen van het voetbal onder Robin van Persie, maar niet dat het onderhoudend of aantrekkelijk is. Elke wedstrijd weer uiten supporters hun onvrede over de gang van zaken in de Kuip middels spandoeken en spreekkoren en dan steekt er opeens een topper de Noordzee over met de intentie om zich te gaan vermaken op onze velden. Rare jongens die Britten. 

Je vraagt je ook af wat nu het belangrijkste argument van Sterling is om zich te verlagen tot onze kut-met-peredivisie. Aan zijn salaris zal het niet liggen, als ie 10 procent vangt van wat ie ooit bij Liverpool of Manchester City verdiende, zal ie nog blij zijn. Het perspectief van potjes tegen NEC en NAC zal ’m toch ook niet opmonteren of is ie enkel maar blij dat ie eindelijk weer eens aan voetballen toekomt? 

Maar daar zit ’m ook meteen de kneep. Dat het beste er bij de goede man vanaf is, moge duidelijk zijn, dat is het probleem ook niet. Ook 31-jarigen kunnen prima functioneren in onze eredivisie. Alleen is het wel negen maanden geleden dat hij zijn laatste wedstrijd speelde, in mei 2025. Dat hij ‘nog niet wedstrijdfit’ is, zoals werd meegegeven bij zijn presentatie, is dan ook een understatement van jewelste. Misschien denkt de Feyenoord-leiding dat voor een crack als Sterling één gezond been genoeg is om de defensies van Telstar en Volendam dol te draaien en het elftal op sleeptouw te nemen richting de tweede plek en de pot met Champions League-goud, maar ik ben bang dat als de Engelsman eenmaal een beetje fit is, de competitie al op z’n einde loopt en het Feyenoord van Van Persie tegen die tijd in een felle strijd verwikkeld is om plek 5.   

Ik moest ook terugdenken aan gelijksoortige ‘supersterren’ die eenmaal aangemeerd in de eredivisie toch niet zo’n grote aanwinst bleken. Jordan Henderson, zwemmend op het Ajax-middenveld, Mario Götze, brekebeen bij PSV, en opeens schiet me ook ene Márcio Santos te binnen, de Braziliaanse wereldkampioen die bij Ajax vooral opviel toen hij een keer als invaller binnen de lijnen kwam en na twintig seconden rood kreeg zonder een bal geraakt te hebben.  

Tja, misschien schilder ik het iets te negatief af en mag het Nederlandse voetbal blij zijn dat een ster als Sterling hier zijn kunsten wil vertonen, maar ik heb er weinig fiducie in. Wat jij?       

MICHA JACOBS: Er werd de afgelopen weken veel geluld over Sterling, bijvoorbeeld dat hij voor die paar potjes bij Feyenoord een miljoen euro opstrijkt, wat neerkomt op bijna een ton per wedstrijd. Een schijntje natuurlijk als Feyenoord met Sterling de Champions League haalt, maar daar hebben we het niet over. Ik weet wel dat ik van zo’n bedrag ook ‘zin om te voetballen’ krijg, dat ik Feyenoord daardoor ook als ‘een mooie buitenlandse stap’ zou zien en dat ik ‘de professionaliteit waarmee Feyenoord te werk is gegaan’ ook zou prijzen; allemaal veren die Sterling vakkundig onlangs in de reet van Van Persie en Te Kloese stak. Het was allemaal zo opzichtig dat ik er alleen maar om kon glimlachen. Ook om de mogelijke kat in de zak die Feyenoord tot het einde van het seizoen heeft ‘gekocht’, al moet dat nog blijken. 

Vorige week probeerde ik iets over hem los te peuteren bij een Engelse vriend die in het verleden een aantal reclamecampagnes met hem deed. Daar faalde ik hopeloos in, waarschijnlijk omdat die vriend de Britse boulevardpers gewend was en hij het niet op zijn geweten wilde hebben dat er verhalen over Sterling via zijn mond in de bladen verschenen. Volgens hem was er maar één reden waarom zo’n voormalige ster voor het grauwe, winterse Rotterdam kiest, en wel dat Sterling voor het eerst in zijn carrière een ‘rustig leven wil naast het voetbal’. 

Wat ik alweer was vergeten, maar waar mijn vriend mij aan herinnerde: in Engeland was Sterling altijd een doelwit. Waren het niet de pundits en voetbalcommentatoren die hem het leven zuur maakten, dan waren het wel inbrekers die meerdere keren met messen zijn miljoenenvilla binnendrongen en voor tonnen aan onder andere juwelen en horloges buitmaakten, met een trauma voor hemzelf, zijn vrouw en zijn kinderen als gevolg, want zij waren gewoon thuis.

Het deed mij denken aan de Israëlische spits van PSV, Eran Zahavi, bij wie ook werd ingebroken en wiens kind daarbij zelfs onder schot werd gehouden door de dader. In zo’n land wil je niet spelen, laat staan wonen, dacht Zahavi waarna hij ook snel vertrok met zijn gezin. Ik hoop niet dat Sterling die verhalen kent, maar dat terzijde.

Ergens geloof ik hem op zijn bruine ogen als hij zegt dat hij wel zin heeft in Feyenoord, wat alleen maar tot succes kan leiden als zijn fysieke toestand het toelaat. En mocht de zin hem vergaan – door een blessure, door de kou, door heimwee of door wat dan ook – dan is hij ook zo weer ergens anders. Win-win voor iedereen.