MISDAADCOLUMN: Heeft Chiva de onopgeloste moord op zijn vader een plekje kunnen geven?

De ANP-persrol levert elke week interessante, soms schokkende informatie op over komende rechtszaken. Zo stuitte ik vorige maand op een ‘Strootman’ die zich schuldig had gemaakt aan een reeks laffe babbeltrucs. Of het familie is weet ik niet, maar het voelt vreemd om je eigen achternaam tussen de dagvaardingen te zien staan. Een paar dagen geleden veerde ik opnieuw op toen ik weer een bekende naam zag: Chiva R.

Jaren geleden zat ik bij hem thuis aan tafel, kort na de moord op zijn vader Gideon. Chiva was begin twintig en woonde samen met zijn vriendin in een huisje dat hij eigenhandig had opgeknapt. Versgeschilderde muren, nieuwe vloer, overal de geur van verf en stucwerk. Hij verdiende de kost als schilder en kwam over als een rustige, welbespraakte jongen die zijn leven op orde had. Inmiddels was hij zelf vader geworden van een dochter.

Chiva was 16 toen zijn vader op weg naar zijn werk langs de Mijlweg in Dordrecht werd doodgeschoten. Een gerichte liquidatie in de vroege ochtend. Hij had zijn vader die dag nog gezien. Later werd de familie naar het bureau geroepen. Daar kregen ze het bericht. Een paar uur later volgde het afscheid. Dat hakte er stevig in bij de jonge Chiva.

Wat hem vooral bezighield, was de vraag wie erachter zat. Hij vroeg zich af of alles wel grondig was onderzocht. Zijn dochter speelde een centrale rol in zijn verhaal. Zij zou haar opa nooit kennen. Chiva vertelde dat hij elke maand naar het graf ging en daar tegen hem sprak. Dat gaf hem houvast. Hij wilde de daders vinden, zodat hij later iets kon uitleggen wanneer zijn kind zou vragen wat er was gebeurd.

Ik ging destijds weg met de indruk dat hij zijn leven stap voor stap aan het opbouwen was. Werk, gezin, een eigen huis; het zag eruit als een solide basis. En nu stond zijn naam op die rol. Niet als nabestaande, maar als verdachte. Onlangs diende in Den Haag een regiezitting tegen de Rotterdammer. De verdenkingen liegen er niet om. Een gewelddadige beroving, waarbij een man onder dreiging en fysiek geweld een Rolex-horloge moest afstaan. Rijden met ongeldig verklaard rijbewijs. Weigeren van bloedonderzoek nadat hij was betrapt op rijden onder invloed. Een politieagent uitschelden met ‘kankerlijer’, ‘sletje’, ‘vieze flikker’ en ‘homo’. Verder nog witwassen en het in bezit hebben van verschillende soorten harddrugs, waaronder cocaïne, MDMA en ketamine.

Chiva wilde de daders van de liquidatie van zijn vader vinden. Zodat hij iets kon uitleggen als zijn kind ernaar zou vragen.

Het moment waarop ik zijn naam zag staan, viel samen met informatie uit diezelfde persrol over de zoon van Victor Jalink uit Diemen. Als 9-jarige ventje zag hij hoe zijn vader werd doodgeschoten. Nu staat hij zelf terecht op verdenking van gouddiefstal. Twee totaal verschillende zaken, twee jonge mannen die elkaar niet kennen, maar wel eenzelfde begin delen: de moord op hun vader. Wat zo’n gebeurtenis doet met een kind is voer voor psychologen. Sommigen bouwen een stabiel bestaan op, anderen raken pas jaren later uit koers. Zeker wanneer een zaak onopgelost blijft en antwoorden uitblijven, zoals in de zaak bij de vader van Chiva.

In hem zag ik destijds iemand die probeerde structuur te houden. Hij werkte, zorgde voor zijn gezin en sprak nuchter over de toekomst. De rechter zal straks oordelen over de verdenkingen. En daarmee waarschijnlijk ook over zijn toekomst. 

Peter R. de Vries schreef in zijn boek Een moord kost meer levens dat één moord zelden bij één slachtoffer blijft. Wie de persrol doorneemt, ziet wat hij bedoelde. Soms duiken jaren later nieuwe namen op uit hetzelfde verhaal; niet als slachtoffer, maar als verdachte. Ik heb Chiva al lang niet meer gesproken. Is hij nog de man van toen? Heeft hij de onopgeloste moord op zijn vader een plekje kunnen geven? Ik denk dat ik de antwoorden wel weet.