Week van Toen: Hoe Vanessa een wereldster werd (of toch niet?) (1987)

Toen we nog gewoon Vanessa tegen Connie Witteman mochten zeggen en zij niet alleen om haar bescheiden zangkwaliteiten wereldberoemd was in Nederland, dachten enkele hotemetoten uit de muziekindustrie: laten we eens proberen om van haar een wereldster te maken. Eentje die boven de tulpenvelden uitgroeit, zeg maar.

Het breekijzer om haar wereldwijde doorbraak mee te forceren was ook al gevonden: een cover van het Israëlische volksliedje Hava Nagila, maar dan wel met de synthesizers van toen om de dansvloer mee te vullen. Hoe je zoiets in een nog streamingsloze tijd lanceerde? Dan ging je naar het Zuid-Franse Cannes, naar muziekbeurs Midem waar alle grote platenbazen van deze wereld samenkwamen op zoek naar die ene nieuwe Madonna. En wij van Panorama mochten natuurlijk mee.

Ene Frits Hirschland, die in Londen A, A & A-Records exploiteerde (“Dan sta ik automatisch bovenaan in het telefoonboek”) en de Nederlandse producers Ferdi en Rob Bolland al eens aan de Oostenrijkse zanger Falco (van onder andere het nummer Jeanny) koppelde, was dé man om de ster van Vanessa te laten rijzen. Alle trucjes haalde hij uit de kast: hij huurde de duurste suite in het prestigieuze hotel Martinez onder de naam ‘Wit-a-man’ – “De minister van Buitenlandse Zaken in Maleisië ja,” zei hij aan de telefoon van de limousine die hij had gecharterd – werd met alle egards ontvangen, regelde zelfs een vliegtuigje dat anderhalf uur lang boven het strand vloog met de tekst ‘Cannes welcomes... Vanessa!’ en regelde elke dag het beste ontbijt (champagne en kaviaar) en de beste driesterrendiners. Allemaal onder het mom van: als je een wereldster wilt zijn, moet je je ook zo gedragen. Vanessa sputterde niet tegen, zoveel was duidelijk. “Wat een kanjer van een man, hè,” zei ze over Hirschland. “Gewoon ónnederlands.” 

Hoe harder ze hem vleide, hoe harder hij voor haar rende: dat spelletje was haar niet vreemd. Haar garderobe had ze er ook op aangepast: veel strakke broeken en hoge laarzen. “Er sexy uitzien is nu eenmaal mijn handelsmerk,” zei ze tegen ons. “Ik zorg ervoor dat ik perfect in conditie ben. Rook niet, drink niet, sport veel. Tenslotte ben ik 35.”

Vanessa in 1987: ‘Er sexy uitzien is nu eenmaal mijn handelsmerk’

Het leek zijn vruchten af te werpen: er werd contact gelegd met ene Alan Grubman, de man die volgens Hirschland ‘Madonna groot had gemaakt’. Hoe? Volgens onze reportage van toen liep Hirschland met een walkman naar hem toe en met een cassettebandje waar Jewish dance-version op stond, Hava Nagila dus, waar Grubman nogal enthousiast over zou zijn. Sterker nog, hij zou zomaar de man kunnen zijn die Vanessa’s leven zou veranderen met die ene ‘hit’, werd er in Cannes al gefluisterd. 

Maar nu voel je de bui waarschijnlijk al hangen: het feit dat dat nummer niet tot ons collectieve muziekgeheugen behoort, betekent dat die ‘komeetachtige lancering’ slechts bij een storm in een glas champagne bleef. Hoger dan plek 75 in de Single Top 100 kwam het dan ook niet. Gelukkig voor haar had ze toen ook andere kwaliteiten.