MISDAADCOLUMN: De 19-jarige T. uit Hilversum mishandelde en doodde dieren, wil seriemoordenaar worden

Dierenliefhebbers kunnen deze column misschien maar beter overslaan. Lezers die nachtmerries krijgen van seriemoordenaars als Jeffrey Dahmer en Ed Gein ook. Want het onderwerp van deze week is niet voor zwakke magen en heeft zelfs mij, door de wol geverfde misdaadjournalist (en kattenliefhebber), doen huiveren. “Met geen pen te beschrijven,” zeggen ze wel eens. Laat ik toch een poging doen.

Onlangs deed de rechtbank Midden-Nederland uitspraak in een zaak die de stelling dat de meeste mensen deugen bepaald geen dienst bewijst. De 19-jarige T. uit Hilversum stond terecht voor het mishandelen en doden van dieren, waaronder katten en egels. Eén van die zaken speelde zich af in een woning. Een kat werd opgejaagd, deuren stijf dicht, geen ontsnappen mogelijk voor het dier. Wat volgde werd door T. gefilmd met haar telefoon. Een rechercheur, die de beelden ‘ambtshalve’ moest bekijken, noteerde: “De kat wordt gevolgd door de filmer, die probeert haar te slaan met een stok. De kat rent van links naar rechts, springt tegen muren en kruipt weg in een hoek. De verdachte slaat de kat meerdere malen met kracht tegen het lichaam. De bewegingen met de stok worden heftiger en harder. De kat is zichtbaar uitgeput.”

Daar bleef het niet bij. Dieren werden na hun dood bewerkt; er werd gesneden, ontleed en gevild. Organen en ander dierlijk weefsel werden bewaard. In één geval werd een kat onthoofd. Het hoofdje lag in T.’s kamer, samen met andere dierlijke resten. De jonge vrouw hield dagboeken bij waarin zij noteerde wat ze deed en wat ze erbij voelde. Soms schreef T. die teksten met bloed. In de aantekeningen ging het over macht, over controle en over het effect dat het martelen van dieren op haar had. De rechtbank citeerde: “De verdachte beschrijft dat zij het geweldig vond het dier zo bang te zien en dat zij genoot van het aangebrachte leed.” Dat ‘genot’ had ook een seksuele lading.

T. hield dagboeken bij waarin zij noteerde wat ze deed en wat ze erbij voelde. Soms schreef de jonge vrouw die teksten met bloed

In de dagboeken ging het niet alleen over dieren. T. schreef ook dat ze seriemoordenaar wilde worden en beschreef wat zij mensen zou willen aandoen. Tegelijkertijd schafte ze wapens aan: messen, boksbeugels en een stroomstootwapen. 

Binnen het gezin bleef dit alles natuurlijk niet onopgemerkt. Het moet soms een bloedige toestand zijn geweest, los van de vraag hoe het in de meisjeskamer moet hebben geroken. Haar ouders en zusje voelden zich langere tijd onveilig in huis. Die door T. veroorzaakte angst stond niet als strafbaar feit in de tenlastelegging, maar werd door de rechtbank wel ‘invoelbaar’ genoemd. En dus ook meegewogen.

Deskundigen schetsen een beeld van ‘ernstige psychiatrische problematiek’. “Tijdens haar daden was T. verminderd toerekeningsvatbaar en zonder behandeling is de kans groot dat het opnieuw misgaat, mogelijk ernstiger dan voorheen. De rechtbank nam dat risico duidelijk serieus en legde de Hilversumse een gevangenisstraf op van 391 dagen (gelijk aan de voorlopige hechtenis), gevolgd door tbs met voorwaarden, waaronder het – niet erg verrassende – ‘verbod op het houden van dieren’.

Dit dossier staat niet op zichzelf. Veel beruchte seriemoordenaars vierden hun sadistische lustgevoelens in hun jeugd eerst bot op dieren. Jeffrey Dahmer ontleedde kadavers en bewaarde botten. Edmund Kemper onthoofdde katten. Dennis Rader oefende zijn verstikkingsfantasieën op honden en katten. Ed Gein vilde dode dieren en verwerkte hun huiden tot objecten, lang voordat hij menselijke graven opende. Natuurlijk wordt niet iedereen die dieren mishandelt een seriemoordenaar, maar veel seriemoordenaars begonnen wel met het kwellen en ontleden van dieren. In Hilversum is op tijd ingegrepen, het dossier laat daarover geen enkel misverstand bestaan. Het was geen prettig leesvoer. Nooit gedacht dat de uitdrukking ‘dan heb je de kat in de gordijnen’ zo’n letterlijke en gruwelijke lading kon krijgen.