Spaghetti-rocker: Italiaans Songfestival-fenomeen Lucio Corsi tourt voor het eerst door Europa

“Ciao!” Aan de andere kant van het beeldscherm verschijnt een jongeman met een fris gezicht, lang zwart haar en een brede, opgewekte glimlach. “Come stai?” 

Lucio Corsi lacht het leven toe op deze maandagochtend van het prille nieuwe jaar. En waarom ook niet? 2025 was het jaar van zijn grote doorbraak. De Italiaanse rockster nam vorig jaar februari deel aan het San Remo Music Festival, waar hij tweede werd achter singer-songwriter Olly. Omdat Olly afstand deed van zijn recht om Italië te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in het Zwitserse Bazel stond Corsi een paar maanden later ineens voor het oog van de wereld zijn nummer Volevo Essere Un Duro (Ik wilde een stoere jongen zijn) te spelen. Een liedje met impact. Voor het eerst sinds 1998 werd er live weer een instrument, een mondharmonica in dit geval, bespeeld op het hoofdpodium van het Eurovisiesongfestival. Corsi eindigde er op plek vijf. 

Wat er toen gebeurde? Om te beginnen ontplofte zijn Instagram-account. In twee weken tijd ging hij van 50.000 naar ruim 1.000.000 volgers. Tien weken lang was Volevo Essere Un Duro de meest gedraaide plaat op de Italiaanse radio. Hij ontving een gouden plaat voor zijn laatste album en kreeg zelfs platina voor zijn single. En ten slotte was er ook nog een bomvolle zomertour, die hij in september afsloot voor duizenden uitzinnige landgenoten in Milaan. 

“Het was echt een waanzinnig jaar,” vertelt Corsi vanachter zijn iPad, terwijl hij tijdens het interview door zijn huis loopt. “Ik ben zo ongelofelijk veel op pad geweest. Ik was blij dat ik rond de feestdagen even thuis kon zijn. Even rust. Even niets. Eindelijk weer eens rustig piano spelen.” 

Stilte nodig

Het was ook nodig om de batterij even op te laden. Dit jaar gaat hij voor het eerst touren door Europa. Op zijn schema staan wereldsteden als Londen, Parijs, Berlijn, Zurich, Wenen en ook Amsterdam, waar hij op vrijdag 13 februari een optreden zal geven in de Q-Factory. Eind dit jaar zal hij nog schitteren in grote zalen in Milaan, Florence en Rome. “Ik kijk er ontzettend naar uit,” zegt hij. 

Italië ligt aan de voeten van deze magere, ietwat bleke en langharige artiest die zijn gezicht wit plamuurt voor elk optreden. Hij verenigt kunst met muziek, combineert poëzie en surrealisme met de rauwe werkelijkheid en mixt Italiaanse rock met ouderwetse folk. Een overheerlijke potpourri waar het Italiaanse publiek de vingers bij aflikt - alsof het een pasta di mamma is. 

Corsi brengt een mix van rock, folk en poëzie waar het Italiaanse publiek de vingers bij aflikt. Alsof het een pasta di mamma is

Maar wie is hij? Tja, waar te beginnen bij de introductie van Lucio Corsi? Misschien maar gewoon bij het begin. Corsi, geboren op 15 oktober 1993 in Grosseto, groeide op in Maremma, een streek met een fraai natuurpark aan de Tyrreense Zee, in het zuidwesten van Toscane. Maremma is een plek met meerdere gezichten. In de zomer wordt de streek - met prachtige stranden en dito badplaatsen als Castiglione della Pescaia en Marina di Grosseto - overspoeld door luidruchtige Italianen uit grote steden, maar als de zomer eenmaal voorbij is, dan hult Maremma zich in een diepe, lange winterslaap die duurt tot en met de eerste krachtige zonnestralen in het voorjaar. Daartussen is het stil en verlaten. En floreert de natuur en het gedierte. Hoe het was om op te groeien in Maremma? “Dat was prachtig,” antwoordt Corsi meteen. “Ik beschouw mezelf echt als gelukkig dat ik op het platteland geboren ben.” 

Vervolgens horen we de poëet die schuilgaat in Corsi. “In tegenstelling tot grote steden is er in Maremma stilte,” begint hij. “Dat is af en toe moeilijk mee om te gaan, want soms kan ik niet slapen van de totale stilte omdat onze gedachten dan zo enorm groot worden, maar het is goed om onszelf er af en toe mee te confronteren, om de dialoog aan te gaan met de stilte en de duisternis. Op het platteland is het ’s nachts écht donker, terwijl het in de stad ’s nachts nooit echt donker wordt.

Soms maakt de duisternis mensen bang, maar het is ook soort blanco vel papier. De duisternis schuift over de wereld heen en die kun je opnieuw inrichten met je verbeelding, je fantasie. Dus al die elementen van het platteland, van de provincie en ook de verveling die je in kleine steden of op het platteland kunt voelen, die koester ik als muzikant. Want om muziek te schrijven heb je stilte nodig. Wat dat betreft is het een heel inspirerende plek.” 

Broederlijke ruzie

Al op jonge leeftijd omarmde hij de muziek. “Als kind hoorde ik Genesis met Peter Gabriel,” herinnert Corsi zich. “Vanaf dat moment ging er een heel nieuwe wereld open voor mij. Snel daarna kwamen de Blues Brothers, waarmee alles voor mij is begonnen. Ik ben groot fan van ze. Mijn vader liet mij luisteren naar The Beatles, Neil Young en ook een paar Italiaanse zangers, onder wie Ivan Graziani.”

Na zijn studie aan het Liceo scientifico, wat in Nederland vergelijkbaar is met het VWO (maar dan specifiek gericht op vakken als natuurkunde, wiskunde, scheikunde en techniek), trok Corsi naar Milaan. Ook in de modestad was de muziek nooit ver weg. “Mijn verhuizing naar Milaan was een enorme verandering,” zegt Corsi terugkijkend. “Ik ging van het platteland naar de grote stad. Gelukkig had ik wat vrienden om mij heen die een paar jaar eerder al naar Milaan waren verhuisd. Dat hielp me om me er thuis te voelen.

De aanwezigheid van mensen om mij heen, oude vrienden en bekenden, gaf mij een heel kalm en vertrouwd gevoel, zoals ik dat ook voelde voor het San Remo Music Festival en het Eurovisiesongfestival. Het is bijzonder om met deze mensen, van wie ik er veel van kinds af aan ken, op tournee te gaan nu. Als iets niet goed is, dan zeggen we het tegen elkaar. Daarnaast houden we elkaar met beide benen op de grond.” 

Een van die boezemvrienden is Tommaso Ottomano, de artistieke rechterhand, regisseur/producer en co-writer van Corsi. Eerder was Tommaso ook betrokken bij video’s van die andere Italiaanse hit, de groep Måneskin, die in 2021 het Eurovisiesongfestival won. “Tommaso voelt in zekere zin als een broer voor mij,” bekent Corsi. “We kennen elkaar al sinds we kinderen waren. Hij komt ook uit een klein plaatsje, Porto Ercole, iets verder naar beneden langs de Toscaanse kust, en we merkten al snel dat we geïnspireerd en beïnvloed werden door dezelfde dingen.

In zekere zin zijn we onafscheidelijk, omdat we een gemeenschappelijke passie delen om liedjes en uitdrukkingsvormen te begrijpen. Daarin schuilt ook de schoonheid van onze samenwerking. We vertrouwen elkaar, wat essentieel is om de juiste dingen te doen. We zeggen elkaar recht in het gezicht wat we denken.” Lachend: “Eigenlijk maken we constant ruzie, maar wel op een broederlijke manier.” 

Ook Ottomano trok als tiener naar Milaan, iets later dan Corsi. Corsi vertelt vol smaak hoe hij destijds een plattegrond van Milaan bestudeerde om te kijken waar de metrostations van de stad waren, zodat hij wist waar hij als straatmuzikant verzekerd was van passerend publiek. “Er was een website van de gemeente Milaan, waar je als muzikant plekken kon uitzoeken en reserveren,” vertelt Corsi. “De plekken in het centrum, zoals rond de Duomo, waren natuurlijk het meest populair. Anders was er iets verderop altijd wel plek.

De straat was een heel goede leerschool voor mij. Als je op straat speelt, dan moet je ervoor zorgen dat mensen stoppen en blijven staan. Het moet dus eigenlijk een doorlopende show zijn.” Corsi, zichtbaar op dreef, vervolgt: “Als je op een podium staat en mensen zijn speciaal voor jou gekomen, dan is het makkelijker om mensen vast te houden. Op straat werkt dat niet zo. Daar moet je echt oefenen om publiek te trekken en te behouden. Ik denk dat dat heel leerzaam is geweest.”

De les van Paolo Conte

Na zijn middelbare school zette Corsi al zijn kaarten op de muziek. Geen vervolgstudie of stabiele baan met dito inkomen voor hem. In 2017 bracht hij zijn eerste album uit. Zonder al te veel succes. In feite moest hij daar nog bijna tien jaar op wachten. Of er moeilijke momenten waren? Corsi ziet dat niet zo, legt hij uit. “Als ik terugkijk, dan waren precies die tien jaar het belangrijkst in mijn muzikale reis. Natuurlijk, er waren wel eens slechte optredens, optredens met weinig publiek en tournees die weer wat beter gingen, maar dit alles vormt de basis, een fundament om op verder te bouwen als muzikant. Het is een van de mooiste periodes in mijn leven geweest, omdat het allemaal draaide om het leren van het vak, van een beroep dat toevallig ook nog mijn grote passie is. Al die ervaringen, al dat vallen en opstaan, vormen je. Het leerde mij ook inzien dat een carrière nooit af, nooit voltooid is.” 

Corsi denkt even na als hij zijn woorden heeft uitgesproken. Dan, opnieuw gelardeerd met gevoel voor poëzie, noemt hij de naam van Paolo Conte, de Italiaanse grootheid met die karakteristieke, schorre stem. “Paolo Conte is een van mijn favoriete zangers,” vertelt Corsi. “In een van zijn liedjes zingt hij, terwijl hij op een groene accordeon speelt, dat de muzikant op het podium een afspraak met de muziek heeft. Dat zinnetje heeft mij altijd gefascineerd. Als je een afspraak met de muziek hebt, dan moet je perfect zijn en ook onberispelijk gekleed. Omdat de muziek dat verdient.” 

Met die mindset rees de ster van Corsi. Met als exponent zijn hit Volevo Essere Un Duro, een krachtig nummer dat gaat over zelfacceptatie. “Het gaat over hoe complex het is om je evenwicht te bewaren op deze bolvormige planeet,” legt Corsi uit. “Probeer maar eens op een bal te gaan staan,” zegt hij. “Dat is heel moeilijk. Soms zijn er dagen dat het leven zo kan aanvoelen.”

Amsterdam zien

Corsi’s stijl en sound verraden zijn voorliefde voor de jaren 70. Het is ook te zien in de videoclip die hoort bij Volevo Essere Un Duro. Daarin figureert een klassiek Italiaans gezin dat pasta eet aan de keukentafel, als de vader het rapport van zijn zoon eens grondig bestudeert. Onvoldoende, foetert hij. Waarna hij het joch zonder eten naar zijn kamer stuurt. In plaats van op bed te gaan liggen jammeren, wordt zoonlief opstandig en balorig. Hij doet de deur van zijn kamer op slot, zet de volumeknop van zijn muziekinstallatie vol open en laat Lucio Corsi keihard door de boxen knallen.

Waar hij zijn inspiratie vandaan haalt? Corsi puft even. Er is zo veel. “Overal waar je ogen dwalen, kun je iets vinden wat je kunt intrigeren en stimuleren,” meent hij. “Dat kan zelfs ook in andere kunstvormen zijn dan muziek. In schilderijen, in gedichten, in films, in de verhalen van mensen, in landschappen. Ook daarom kijk ik uit naar de Europese tour, omdat ik naar plekken ga ik waar ik nog nooit ben geweest. Op zintuigelijk niveau word je supergeprikkeld. Dat geeft vast inspiratie voor nieuwe liedjes.”

Nu Corsi’s ster rijst, vult zijn agenda zich steeds meer met live-optredens en blijft er minder tijd over om teksten te schrijven en piano te spelen. Het is de prijs van zijn succes. “Aan de ene kant wil ik heel graag spelen voor publiek, maar ik wil ook achter de piano zitten en liedjes schrijven,” merkt hij. “Het zijn de twee momenten die ik het meest waardeer in mijn werk: op het podium staan, wanneer er contact is met mensen, en ook als ik thuis alleen achter de piano zit en het mij lukt om een nummer af te maken. Als ik het dan opneem op mijn telefoon en ernaar luister, dan geeft dat een onbeschrijfelijk gevoel. Dat is het mooiste wat er is. Dat gevoel mis ik nu, omdat ik veel op tournee ben geweest. Hopelijk kan ik dat straks weer terugkrijgen.”

‘Het is complex om je evenwicht te bewaren. Er zijn dagen dat het leven heel moeilijk kan aanvoelen’

Voorlopig even niet dus. Vanaf eind januari reist hij dwars door Europa voor zijn clubtour. Waaronder een bezoek aan de Q-Factory in Amsterdam, een zaal met een capaciteit van nog geen 1000 bezoekers. Is dat niet gek voor iemand die afgelopen zomer bijna avond na avond voor duizenden uitzinnige Italianen stond te spelen? Nee, Corsi kijkt er juist naar uit. “Het wordt de eerste keer dat we in het buitenland gaan spelen, dus dat is sowieso spannend,” vindt hij. “Amsterdam ken ik nog helemaal niet. De dag voor en na het optreden zijn we toevallig vrij, dus het lijkt me leuk om wat van de stad te zien.”

En overal in Europa waar hij zal komen, zal Corsi even denken aan dat ene gevleugelde zinnetje van Paolo Conte. Hij heeft een afspraak met de muziek. Een afspraak waar hij zich met hart en ziel voor zal geven. Elk optreden weer. 

Ontmoeting met jeugdidool Valentino Rossi 

Het was als een droom die uitkwam voor Lucio Corsi. En nee, dat was niet zozeer het feit dat hij vorig jaar november op de cover van de Italiaanse uitgave van Rolling Stone stond, als wel de ontmoeting die het muziekblad voor hem organiseerde met motorcoureur Valentino Rossi. Voor Corsi is Rossi (negen wereldtitels en 116 Grand Prix-zeges) een jeugdidool, zoals wel meer landgenoten opkijken tegen de carrière van The Doctor. “Om hem te mogen ontmoeten was absurd, iets ongelofelijks,” kijkt een nog altijd geëmotioneerde Corsi terug. “Ik ben echt opgegroeid met zijn heldendaden op de motor, dus hij is absoluut een van mijn idolen.

Ik was echt superblij om hem te ontmoeten en te ontdekken wat voor persoon hij is.” En? Hoe is de inmiddels 46-jarige, gepensioneerde Rossi? “Wat ik merkte, is dat hij heel erg nieuwsgierig is,” herinnert Corsi zich. “Dat is een eigenschap die wat mij betreft intelligentie aantoont. Ik vond dat fascinerend bij hem. En weet je wat grappig was? Hij is net als ik fan van de Blues Brothers. Dat is iets wat ons verbindt.” Corsi ontmoette zijn jeugdidool, maar hoe is het om nu zélf een idool te zijn? Corsi schudt zijn hoofd. Panorama moet wel een beetje normaal blijven doen. Basta!