De iPad van zijn zoontje verraadt het duistere geheim van Brian (47)

Het kustplaatsje Cohasset, oudejaarsavond 2022. In zijn woning met vijf slaapkamers blikt kunsthandelaar Brian Walshe (47) terug op een stormachtig jaar. Hij riskeert een flinke celstraf voor de verkoop van vervalste Andy Warhol-schilderijen. Zijn van oorsprong Servische vrouw Ana (39) heeft hem praktisch verlaten. Terwijl zij doordeweeks in Washington DC carrière maakt als vastgoedhandelaar, past hij in Massachusetts op hun zoontjes van 2, 4 en 6 jaar oud.

Op oudejaarsavond hoopt Brian de problemen achter zich te laten. Behalve Ana nodigt hij ook hun vriend Gem Mutlu uit om op een voorspoedig 2023 te proosten. De makelaar is Ana’s ex-baas. Onder het genot van wijn en snacks haalt het drietal herinneringen op. Op een gegeven moment komt het oudste zoontje uit bed om ‘oom Gem’ een zelfgemaakt armbandje te geven. De sfeer is gemoedelijk wanneer de gast rond 1.30 uur huiswaarts keert. Gem kan niet vermoeden dat hij, naast Brian, de laatste persoon is die Ana levend ziet… 

Ana’s terugvlucht staat gepland op 3 januari. Wanneer ze de volgende ochtend niet op haar werk verschijnt, geeft haar werkgever haar als vermist op. Die middag belt Brian zijn contactenlijst af met de vraag of iemand zijn vrouw gezien heeft. Hij vertelt Gem dat Ana enkele uren na diens vertrek een Uber naar het vliegveld heeft genomen wegens een ‘noodsituatie op het werk’. De makelaar vindt het een vreemd verhaal. Wanneer Gem vraagt of er een ruzie is geweest, reageert Brian verontwaardigd: “Leek het alsof we ruzie hadden?”

Wanneer makelaar William Fastow in Washington Brians oproep krijgt, drukt hij hem gauw weg. Want William is behalve Ana’s makelaar, ook al maanden haar minnaar. Zijn vrouw, met wie hij in scheiding ligt, weet van de affaire; met vrienden spreekt hij openlijk over een toekomst met Ana. Voor zover bekend weet Brian van niets. Heeft hij de berichten gelezen die hij op Oudejaarsavond met Ana heeft uitgewisseld? “Ik heb al een paar dagen niks van Ana gehoord,” zegt Brian rustig in de voicemail. “Sorry dat ik je moest storen. Het komt vast goed…”

Vreemdgaande huisvrouwen

De politie neemt Ana’s vermissing direct serieus. Brians verhaal over een ‘noodsituatie’ is snel ontkracht: er is geen Uber besteld, Ana is nooit op het vliegtuig gestapt. Wanneer rechercheurs in Brians verleden duiken, rollen de spreekwoordelijke lijken uit de kast... Om te beginnen is er de lopende fraudezaak, waarin Brian een buitenlandse zakenpartner heeft opgelicht met de verkoop van twee Andy Warhol-werken. Hij steekt niet alleen de opbrengst in eigen zak, maar laat ook vervalsingen maken die hij voor eigen gewin verkoopt.

Daarnaast woedt er al jaren een conflict met familieleden over de omvangrijke erfenis van zijn vader, die in zijn testament niets aan de verbeelding overlaat: “Ik laat Brian R. Walshe hierbij mijn beste wensen na… en verder helemaal niets.”

Volgens vrienden is Brians ego behoorlijk gekrenkt. Zeker nu de vrouw die hij ooit als serveerster heeft leren kennen, de kostwinner is. Brian zou Ana al eens met de dood hebben bedreigd. Haar levensverzekering van 2,7 miljoen dollar lijkt een ijzersterk motief. 

Camera’s leggen vast hoe iemand die aan Brians signalement voldoet, zware zakken in vuilniscontainers kiepert

Uit digitaal sporenonderzoek blijkt dat Brian kort voor Ana’s verdwijning achter haar affaire is gekomen. Zo bezoekt hij opeens obsessief William Fastows Instagram-profiel. Op pornosites ontwikkelt hij een fascinatie voor ‘vreemdgaande huisvrouwen’. 

De zoekgeschiedenis bevat ook huiveringwekkende aanwijzingen voor wat hij met Ana heeft gedaan…

Beugelzaag

In de oudejaarsnacht voert Brian, op de iPad van zijn zoontje, een reeks veelzeggende zoekopdrachten uit. Om 4.55 uur typt hij: ‘Hoe lang voordat een lijk begint te stinken’, gevolgd door ‘10 manieren om een lijk te laten verdwijnen’ en ‘Hoe lang moet iemand vermist zijn om te erven’. Naast schoonmaaktips voor bloedvlekken googelt hij ook of een beugelzaag geschikt is om een lichaam in stukken te snijden.

Diezelfde middag legt een bewakingscamera van een bouwmarkt vast hoe Brian – met coronamasker en doktershandschoenen – zijn winkelwagen vult met emmers, plastic folie, schoonmaakmiddelen en gereedschap, waaronder een beugelzaag. Hij rekent de 463,26 dollar contant af. In de dagen daarna tonen camerabeelden hoe iemand die aan Brians signalement voldoet op verschillende locaties zware zakken in vuilniscontainers kiepert.

De recherche is op tijd bij het afvalverzamelpunt om een schat aan bewijsmateriaal uit het vuil te vissen, waaronder Brians beugelzaag en ander gereedschap, stapels bebloede kleding, een tapijt en Ana’s horloge. Hoewel Brian zijn huis grondig heeft schoongemaakt, vindt de politie in de kelder bloedsporen en een bebloede overall met Brians DNA. Al het gevonden bloed is van Ana.

De macabere conclusie: Brian heeft Ana vermoord en in stukken gezaagd, in dezelfde woning waar hun kinderen lagen te slapen… 

Op 8 januari 2023 zit Brian al achter tralies op verdenking van moord, het hinderen van de rechtsgang en het onrechtmatig vervoeren van een lijk... 

Barbaars

Wanneer de moordzaak op 1 december 2025 begint, zit Brian al 37 maanden uit voor de kunstfraude. Nu riskeert hij levenslang. Geconfronteerd met het bewijs en 50 getuigen – onder wie William en Gem - bekent Brian schuld aan de minder zware aanklachten… Zijn advocaat beweert dat Ana op oudejaarsnacht ‘plotseling’ is overleden en dat Brian toen ‘in een opwelling’ haar lijk heeft weggewerkt… 

De jury gelooft er niks van. Nadat ze Brian schuldig hebben verklaard, legt rechter Diane Freniere levenslang op, zonder kans op vervroegde vrijlating. Brian hoort het onbewogen aan. In haar vonnis benadrukt Freniere het ‘levenslange trauma’ dat hij zijn zoontjes heeft bezorgd. “Dat u het lichaam van uw vrouw in stukken heeft gesneden en haar resten in afvalcontainers heeft gedumpt, is zo barbaars dat het niet te bevatten is.” 

Ana’s zoontjes zijn ondergebracht in een pleeggezin.  

Moord in Massachusetts 

In 2024 zijn er 132 moordzaken geregistreerd in Massachusetts, 11 procent minder dan het jaar daarvoor. Het moordcijfer van 1,9 per 100.000 inwoners ligt ver onder het Amerikaanse gemiddelde. Ook hoofdstad Boston geldt als een van de veiligste steden van de VS.