Doodvonnis op 4.000 meter: waarom liet hij zijn vriendin achter in de vrieskou?

De wind huilt rond de pieken met een kracht die een volwassen man van de wand blaast. Het is midden in de nacht, de thermometer wijst -30 graden maar de gevoelstemperatuur ligt door de gierende storm nog veel lager. Hier, in de zogenaamde ‘zone des doods’, telt elke seconde. Maar voor de 28-jarige Sophie tikt de tijd sneller weg dan voor haar partner.

Sophie is geen ervaren rot. Ze is verliefd, enthousiast en kijkt op tegen Marco, een man die de bergen tot zijn kantoor heeft gemaakt. Dat zij op deze beruchte, technisch loodzware top staat in het holst van een winterse nacht, is volgens experts waanzin. "Het is alsof je iemand die net zijn rijbewijs heeft in een Formule 1-wagen zet tijdens een moesson," zegt een lokale berggids hoofdschuddend.

Justitie legt de puzzelstukjes van die bewuste nacht inmiddels in elkaar, en het beeld dat ontstaat is ijzingwekkend. Marco wordt niet alleen beschuldigd van een inschattingsfout, maar van grove, strafbare nalatigheid. De lijst met verwijten is langer dan een klimtouw:

• De route: hij koos een technisch pad dat ver boven het niveau van Sophie lag.
• De timing: een nachtelijke beklimming in de winter? Dat is vragen om problemen als de vermoeidheid toeslaat.
• De redding: toen Sophie niet meer verder kon door uitputting en beginnende onderkoeling, ondernam Marco geen serieuze poging om de hulpdiensten te alarmeren via zijn satelliettelefoon.

Het zwaarste verwijt? Marco bereikte de bewoonde wereld alleen. Hij liet Sophie achter in een sneeuwhol, in de ijle hoop dat ze het zou redden, of - zoals de aanklager suggereert - omdat ze hem simpelweg vertraagde.

De selfie en de shitstorm

Terwijl de reddingswerkers nog bezig waren met de levensgevaarlijke berging van het stoffelijk overschot, verscheen er een post op de social media-pagina van Marco. Geen noodkreet, geen tekst vol spijt, maar een gestileerde foto van de top met een tekst waar de honden geen brood van lusten.

"Je bent nu één met de berg die je zo liefhad," schreef hij. "De hemel heeft er een engel bij, de bergen een eeuwige bewaker."

Het internet ontplofte. Het publieke eerbetoon werd door de bergsportcommunity gezien als een misselijkmakende afleidingsmanoeuvre. Een poging om een strafbaar feit te verkopen als een romantisch drama. "Die post was de ultieme narcistische daad," klinkt het in de wandelgangen van het onderzoek. "Hij probeerde zijn eigen hachje te redden door haar dood te mythologiseren."

Gerechtigheid in het dal

In de rechtszaal zal de discussie niet gaan over de schoonheid van de natuur, maar over de kille cijfers van de dood. Hoe lang heeft Sophie daar alleen gelegen? Had een snelle melding haar leven kunnen redden?

De inzet is groot. Als Marco wordt veroordeeld voor dood door schuld of het niet verlenen van hulp aan een persoon in nood, schept dat een precedent voor de hele bergsport. Het einde van het romantische idee dat wat er op de berg gebeurt, op de berg blijft.

Voor de nabestaanden van Sophie telt er echter maar één ding: waarom kwam hij wel naar beneden, en zij niet? In de bergen ben je elkaars levenslijn. Marco lijkt die lijn die nacht heel bewust te hebben doorgesneden.