Kleine Einstein: briljante Belg Laurent Simons (16) broedt op onsterfelijkheid

Nee hoor, hij is nooit jaloers op andere, ‘normale’ kinderen. “Waarom zou ik? Als kind had ik veel meer vrije tijd. Terwijl zij huiswerk maakten, zat ik al lang te gamen of te netflixen,” zei Laurent vorig jaar in de Belgische pers. 

Natuurlijk is het geen toeval dat hij tijdens Kerstmis is geboren, want ook dit kindeke bezit bovennatuurlijke gaven. De net 16-jarige Laurent Simons mag nu op een scooter rijden, zijn leeftijdsgenoten oriënteren zich voorzichtig op een studie voor na de middelbare school. De Belg heeft zijn diploma allang op zak, die van de universiteit welteverstaan. Sinds kort mag hij zich zelfs doctor in de kwantumfysica noemen, een nieuw wapenfeit in een leven dat aan elkaar hangt van niet te bevatten prestaties. U bent al trots dat uw (klein)kind een beetje kan lezen of klokkijken op zesjarige leeftijd? Niks mis mee, maar de kleine Laurent verruilde de basisschool toen al voor het gymnasium. Twee jaar later, op zijn 8ste (!) is hij al rijp voor de Technische Universiteit (TU) van Eindhoven.  

De term ‘wonderkind’ is wel minste predicaat dat je hem kunt toedichten, maar zelf ziet hij dat anders. “Enerzijds is het vleiend dat ze me wonderkind noemen, maar ik ben er een beetje op tegen om mensen in hokjes te stoppen. Ik ben gewoon Laurent en ik ga gewoon snel door de stof,” vertelt hij in 2022 tegen de NOS.

Speelbal ouders 

Maar niet zo snel dat hij nog vóór zijn 10de kan afstuderen in Eindhoven. Althans, dat is de mening van de universiteit, zijn vader en moeder zien dat helemaal anders. ‘Genie Laurent (9) is speelbal van grillige ouders,’ kopt het Eindhovens Dagblad in 2019. De krant is ingegaan op de uitnodiging voor een door pa en ma Simons belegde persconferentie. Het journaille verwacht een ronkend verhaal over hoe de jonge Laurent zijn bachelor heeft bemachtigd, dat was immers de planning, maar tot ieders verbazing wordt een breuk tussen de TU en Simons wereldkundig gemaakt. Omdat, zo verklaren de ouders, Laurent het doelwit is van pesterijen van medewerkers. Ook zijn er dreigementen geuit om de kinderbescherming in te schakelen. Maar de spreekwoordelijke druppel is een beschuldiging van plagiaat. De ouders zijn er klaar mee. 

De TU heeft een visie die haaks staat op die van de ouders. Die zouden hebben geëist dat Laurent zijn bachelorsdiploma vóór zijn 10de verjaardag kon ophalen, een tijdspad dat gezien het aantal nog te halen tentamens door de TU niet als realistisch wordt ingeschat. 

Pa en ma Simons zijn beledigd en halen hun oogappel daarom van school. Het is een beslissing die de wenkbrauwen doet fronsen, maar dat doet het gedrag van met name vader Alexander wel vaker. Redacties die niet publiceren over de daden van junior kunnen een verontwaardigd telefoontje verwachten. In De Telegraaf beklaagt hij zich over het feit dat CNN zendtijd voor de familie inruimt, maar dat een uitnodiging van de Belgische koning of minister-president maar uitblijft. “Is in Amerika heel normaal,” aldus pa Simons. 

Alexander Simons is net als zijn vrouw dan al gestopt met werken om zo de handen vrij te hebben om Laurent optimaal te begeleiden. Hulp bij zijn huiswerk zal hij vast niet nodig hebben, maar zo’n potsierlijke persconferentie illustreert wel hoe zijn ouders in de wedstrijd zitten. En anders deze opmerking wel: “Als je kind bij Anderlecht speelt en je krijgt een aanbieding van Barcelona, dan zou je dat toch ook doen?” Net als een door dollars verblinde voetbalouder schermt pa met aanbiedingen uit Amerika. Arme Laurent. 

Onsterfelijkheid mogelijk maken klinkt indrukwekkend. Maar moet een 11-jarige geen kattenkwaad uithalen of meisjes versieren?

Bill Gates

Logischerwijs hebben zijn ouders al snel in de gaten dat ze een bijzonder wezen op de wereld hebben gezet. Al is het niet zo dat hij als peuter al blokken op een uitmuntende manier stapelt. Zijn ouders zijn dan druk met hun tandartsenpraktijk, Laurent woont voornamelijk bij zijn opa en oma. “Zijn oma zei weleens dat hij bijzonder was, omdat hij zo snel dingen leerde,” vertelt zijn (Nederlandse) moeder in Humo. “Maar grootouders scheppen altijd op over hun kleinkinderen, toch? Wij zochten daar niets achter. Het was ook niet zo dat hij op zijn derde pianospeelde of vier talen sprak. Plus: we konden niet vergelijken. Laurent is ons enige kind.” 

Wel vinden zijn ouders dat hij op een opmerkelijke manier omgaat met zijn cadeaus, al zoeken ze ook daar niets speciaals achter. Pa Alexander: “Al het speelgoed dat we voor hem kochten, maakte hij kapot. Achteraf gezien niet met de intentie om het stuk te maken, maar om het in elkaar te kunnen zetten. Nu snappen we dat. Toen dachten we: ons kind is een destroyer.” 

Op de crèche worden zijn talenten wel snel opgemerkt. De lagere school is daarna een formaliteit. 

Hoewel zijn ouders nu geen seconde van zijn zijde wijken, is dat in de beginjaren dus anders. De opvoeding ligt in handen van zijn grootouders. Pa Simons weet de zaken knap te draaien om Laurents succes gedeeltelijk naar zich toe te trekken. “Onze momenten samen met Laurent waren quality time. We gingen bijvoorbeeld vaak op reis. Toen hadden we nog geen idee wat er later zou gebeuren, maar nu heeft hij daar veel profijt van.” 

Je zou ook kunnen concluderen dat Laurent de intelligentie in ieder geval niet heeft geërfd van zijn vader, al profiteert Laurent in zijn ogen dus nu vooral van de uiterst leerzame reizen. “Hij legt makkelijk contacten. Dat is belangrijk: je kunt heel slim zijn, maar als je sociaal niet vaardig bent, krijg je je ideeën niet verkocht. Kijk naar Bill Gates: volgens mij is hij niet de allerslimste, maar hij is sociaal wel heel sterk.”

‘Einstein is Einstein’

De krankzinnige FC Barcelona-uitspraak van zijn vader dateert van alweer zes jaar geleden en hoewel er veel voorbeelden zijn van kinderen die ten onder gaan door de enorm hoge verwachtingen van hun ouders, lijkt dat niet voor Laurent te gelden. We kunnen inmiddels zelfs wel voorzichtig vaststellen dat hij alle gekte rondom zijn persoon best trekt. En misschien is ook de conclusie gerechtvaardigd dat hij niet de narcistische trekken van zijn vader heeft geërfd. Hij heeft namelijk geen ambities om alleen zichzelf (en zijn onvermijdelijke ouders) te verrijken met zijn intelligentie, maar wil zijn brein inzetten voor de mensheid. Zijn plan: onsterfelijkheid mogelijk maken. Dat vertelt hij al in 2021 en die ambitie staat nog steeds. “Eigenlijk vind ik het wel leuk om dat papiertje als extraatje te hebben,” zegt de dan 11-jarige Laurent tegen de Belgische televisie als hij zijn eerste universitaire diploma binnen heeft. “Dus ik ben best fier. Maar voor de rest maakt het mij niet zoveel uit, het draaide mij alleen om de kennis.” Die hij dus wil benutten voor zijn ultieme wens. “Onsterfelijkheid. Dus zoveel mogelijk delen van het lichaam vervangen door artificiële organen. Dat is al een heel mooi doel, maar ik kan dat niet zomaar bereiken. Er is geen uitgestippeld pad voor, laat ik het zo maar zeggen.” 

Het zijn indrukwekkende teksten, maar of het ook gezond is dat een 11-jarige zich zo uitdrukt? Zou hij zich niet drukker moeten maken om kattenkwaad uithalen of meisjes versieren? Misschien wel, maar er is geen andere optie. Laurent kan zijn hersenen nu eenmaal niet uitschakelen en het is niet zo dat hij voortdurend met zijn neus in de studieboeken zit. “Zelfs psychologen kunnen ons geen advies geven, omdat er nog nooit zo’n geval is geweest,” zegt moeder Lydia. “Dus ja, ik denk dat het gewoon belangrijk is om te kijken hoe hij zich voelt. Is hij gelukkig? Zit hij goed in zijn vel?”

Laurent heeft een IQ van 145. Hoger zou ook best mogelijk zijn, maar 145 is de maximale score van de test die hij op jonge leeftijd aflegt. Hij heeft fikse uitdagingen nodig, maar die bieden universitaire studies hem dus al nauwelijks. “Ik vind het vleiend dat mensen mij vergelijken met Einstein, maar ik vind dat iedereen uniek is. Dus Einstein is Einstein en ik, Laurent, ben gewoon Laurent.” Dat zijn dan weer geen Einsteinachtige uitspraken…

Filmmarathons 

Maar de intelligentie van de Belg staat niet ter discussie en is niet per se te benijden. Voorbeelden te over van hoogbegaafde figuren die doodongelukkig zijn. Een gave is vaak net zo goed een last, want probeer maar eens een connectie te zoeken op het schoolplein of later de werkvloer, met mensen die niet in de buurt komen van jouw denkniveau. Maar op dat vlak hoeven we om de jonge Simons geen zorgen te hebben. “Ik ben toevallig een héél slimme 15-jarige, maar ik doe net zo graag gewone dingen als mijn leeftijdsgenoten: rondhangen met vrienden, gamen en… Marvel-filmmarathons houden,” zei hij vlak voor zijn 16de verjaardag. 

‘Ik ben erg geïnteresseerd in cyborgs en in het vraagstuk: hoe kunnen we het menselijke lichaam verbeteren met technologie?’

Dat klinkt weer wel typisch als iets uit de mond van een puber. Maar waar komt zijn onsterfelijkheidswens eigenlijk vandaan? Is het niet hartstikke fijn dat bepaalde levens, zoals die van oorlogsgeile wereldleiders, ook eindig zijn? De vraag stellen is ’m beantwoorden, maar Laurents ambitie komt voort uit een soort kinderlijk enthousiasme. “Mijn opa en oma zijn hartpatiënt, ik wil ze heel graag helpen,” zegt hij in 2022. “En natuurlijk ook andere kinderen in de wereld met zieke opa’s en oma’s.” Gelukkig maar: Laurent blijkt behalve een hyperintelligente onderzoeker ook ‘gewoon’ een schattig kereltje. 

Maar wel een schattig kereltje met een eigen documentaire. We hebben wel een vermoeden uit wiens koker het idee kwam om al Laurents stappen vast te leggen. Of hij nou ergens ter wereld een zoveelste onderscheiding of diploma in ontvangst neemt of de hand schudt van de Paus, zijn ouders filmen het voor de zekerheid ook met hun eigen telefooncamera. Maar dat is vast een opvatting die ‘zuur’ genoemd wordt door Laurents moeder. Die is sowieso niet erg te spreken over hoe wij in ons land tegen zaken aankijken “Het is vreemd dat het in Nederland nooit eens gewoon positief kan zijn,” aldus Lydia. Ook Laurent kent uiteraard de kritiek dat hij vooral een speelbal is van naar publiciteit hunkerende ouders, maar ook hier gaat hij volwassen mee om. “Je moet iemand beter leren kennen voordat je zomaar een mening geeft. Ik doe gewoon wat ik leuk vind, mij boeit het ook niet wat mensen denken. Dat is ook het punt met die kritiek, mij boeit het niet en raak je er niet mee, dus ik snap het niet zo.”

En ja, hij heeft zoals iedere leeftijdsgenoot vriendjes met wie hij normale jongensachtige dingen doet. In de documentaire zie je hem buiten basketballen en gamen, het moet het beeld van een almaar studerende nerd wegnemen. “Wanneer ik met andere kinderen ben, mijn vrienden, dan wordt er niet echt gepraat over studies, school en dat soort dingen. Het gaat meer over games en dan spelen we gewoon met elkaar.”

Steenrijke investeerders 

Moeder Lydia hebben we net aan het woord gelaten, we willen niet dat vader Alexander jaloers wordt, dus nu is hij weer aan de beurt. Wie universiteiten uitspeelt alsof het levels zijn in een computerspelletje kan ook prima zelf de pers te woord staan, zou je denken, maar Alexander voert dolgraag het woord als junior op de drempel staat van de zoveelste mijlpaal. “Het is een medische PhD met een focus op artificiële intelligentie (AI) en staat eigenlijk los van fysica,” orakelt pa vanuit München over het nieuwste project van Laurent, een doctoraat. 

Een week later, november vorig jaar, melden de twee zich weer in Antwerpen, als Laurent zijn proefschrift moet verdedigen op de universiteit aldaar. Pas dan mag hij zich doctor in de kwantumfysica noemen, maar van nervositeit is geen sprake. “Eigenlijk is het gewoon een formaliteit. Er was al een voorverdediging en die verliep uitstekend,” meldt pa Simons aan het AD. 

Het zal vast met de nodige tegenzin zijn, maar uiteindelijk geeft Simons sr. de telefoon op verzoek van de krant ook nog even door aan Laurent zelf. Wat nu, wil het AD weten. Zijn academische carrière op de Antwerpse universiteit zit erop, alle denkbare gradaties heeft hij al binnen. “Ik rond mijn doctoraat in München af, dat zal nog anderhalf tot twee jaar duren,” zegt Laurent. “Daarna blijf ik actief in de academische wereld. Ik wil blijven leren en mezelf verder blijven ontwikkelen. Met mijn doctoraat in kwantumfysica heb ik een stevige basis gelegd. Kwantumfysica onderzoekt hoe de allerkleinste deeltjes van het universum zich gedragen. Eigenlijk kun je het beschouwen als de basis van alles.” Dan herhaalt hij nog maar eens zijn uiteindelijke doel. “Mijn grote droom is eigenlijk mensen langer laten leven. Ik ben erg geïnteresseerd in alles wat met cyborgs te maken heeft en in het vraagstuk: hoe kunnen we het menselijke lichaam verbeteren met technologie?”

Je zou bijna denken: kan Laurent geen wondermiddeltje bedenken om verstoorde menselijke breinen te genezen? De leiders van Rusland, Amerika en Israël, om er maar een paar te noemen, lijken ons de perfecte proefpersonen, maar dat terzijde. Iemand met zijn hersencapaciteit is in ieder bedrijf of ziekenhuis gewild, dat was al zo voor de intrede van AI, nu al helemaal. Want kruis je kunstmatige en zíjn intelligentie, dan moet zich haast een perfecte mix ontstaan. “Het klopt dat steenrijke investeerders contact zoeken,” kruipt pa Alexander weer even in de huid van een voetbalouder. “Maar voorlopig ligt er niets concreets.” En Laurent zelf: “Ik sluit niet uit dat mijn toekomst ooit in het bedrijfsleven ligt, maar nu focus ik me op de wetenschap.” 

Dat is een prima wetenschap om mee te eindigen. We gaan het allemaal volgen en zijn razend benieuwd wat die kleine Einstein allemaal in petto heeft voor de mensheid.