Mocro Maffia-ster Nasrdin Dchar over zijn jeugd: 'Ik wilde laten zien: kijk, ik ben een goeie'

Het volledige interview met Nasrdin Dchar is te lezen in Nieuwe Revu 03, die vanaf aanstaande woensdag in de schappen ligt en vanaf dan te bestellen is op tijdschrift.land.

Nasrdin Dchar is inmiddels niet meer weg te denken van de Nederlandse televisie, maar zijn weg naar succes was niet altijd vanzelfsprekend. Geboren en getogen in het Brabantse Steenbergen, voelde hij al vroeg dat hij anders was dan de rest.

"In Steenbergen waren in mijn jeugd drie families met een migratieachtergrond, waarvan wij er eentje waren. Ik voelde dat er veel onwetendheid was, over Marokko, over Marokkaans zijn, een ander geloof. We waren toch anders dan de rest", vertelt de acteur in gesprek met Nieuwe Revu.

Ondanks een fijne jeugd kreeg hij ook te maken met de harde realiteit van uitsluiting: "Ik kreeg zelf ook te maken met racisme. 'Ga toch naar je eigen land, stink-Turk.' Scheldpartijen, uitsluiting. Noem het maar op en ik heb het wel meegemaakt."

Overcompenseren

In plaats van zich af te zetten tegen de samenleving, koos Nasrdin voor een andere tactiek. Hij wilde laten zien dat hij deugen kon, een drijfveer die diep geworteld zat in zijn opvoeding.

"Het idee van fuck jullie, die middelvinger naar de samenleving, dat heb ik nooit gehad. Ik had het tegenovergestelde, omdat ik wilde laten zien: kijk, ik ben een goeie. Van huis uit kregen we ook mee dat we hier te gast waren, ook al was dat allang niet meer het geval. Als je te gast bent, dan moet je dankbaar zijn en de beste versie van jezelf laten zien. Heel erg eigenlijk, maar zo was het wel."

Dit leidde tot een enorme bewijsdrang: "Ik ging overcompenseren, dus bijna netter spreken dan mijn Nederlandse vrienden, extra keurig gedrag vertonen. Met terugwerkende kracht denk ik: jeetje, dat is ook wat, als je dat als tiener al voelt en doet."

Eigen kansen creëren in de filmwereld

Diezelfde bewijsdrang hielp hem uiteindelijk om zijn dromen in de filmwereld waar te maken. Nasrdin wachtte niet tot hij gevraagd werd, maar nam het heft in eigen handen.

"Ik durf hardop uit te spreken dat ik trots ben op de deuren die ik zelf heb ingetrapt. Ik heb letterlijk mijn eigen kansen gecreëerd. Als tiener ging ik naar de bioscoop met vrienden en zei ik tegen hen: 'Er komt een dag dat je naar de film gaat en mij ziet op het scherm.' Ik ben 47 en kan hardop zeggen dat het is gelukt. Ik leef mijn droom wat betreft mijn werk en o man, dat is zoiets moois."