Overleden BN'ers in 2025: 'Het zijn er wel veel; met kerst al 26'

Rob de Nijs (82)

(Amsterdam, 26 december 1942 – Bennekom, 16 maart 2025)

Een vreemd bericht van ene Gaby Tenda op Startpagina.nl, die haar omschrijft als ‘een veelzijdige, ervaren redacteur met nog veel meer talenten’. Nu ben ik natuurlijk benieuwd naar die andere talenten, maar daar gaat het nu even niet om. Gaby kopt: ‘Opvallend veel BN’ers overleden in 2025, hoe komt dat?’ Eigenlijk een heel rare kop, want BN’ers vormen geen vaste groep die je onderling met elkaar kunt vergelijken. Want waar vroeger het korps BN’ers bestond uit André van Duin, koningin Juliana en Johan Cruijff ben je nu al een BN’er als je op YouTube een shampoo aanprijst of een tube tandpasta in je oren leegspuit.

Maar het zijn er wel veel; met kerst al 26. Komen ze: Viola Holt, René Karst, Manuela Kemp, Ron Brandsteder, Dieuwertje Blok, Brûni Heinke, Frits Bolkestein, Rob de Nijs, Loretta Schrijver, Harmen Siezen, Willem van Kooten, Danny Verbiest (Samson), Jan Terlouw, Sigrid Koetse, Hans Wiegel, Peter van der Hurk, George Kooymans, Chiel Montagne, Gerard Cox, Joke Bruijs, Joost Prinsen, Yvonne Keuls, Bram Biesterveld, Paul van Gorcum, Tonny Eyk en Hans van Manen. 

Terwijl, volgens Gaby Tenda, in 2023 en 2024 vier tot vijf overleden BN’ers werden genoteerd (ook een zin die vragen oproept want de vijfde verkeert nog in levensgevaar?) en in 2025 is dat getal ‘dus 5 tot 6 keer zo hoog’. Over die rekensom heb ik ook 4 tot 5 minuten moeten nadenken, want 5 x 6 = 30 en het gaat om 26 mensen. Afijn, ik zou graag Rob de Nijs uit deze lijst willen pikken. Waarom? Omdat Foto van Vroeger van hem is. Althans, hij zong het. De tekst is van Joost Nuissl. En dat vind ik het allermooiste Nederlandstalige liedje ooit. 

“Alleen zijn of eenzaam, hoe kon ik dat kennen, ik hoefde alleen maar naar huis toe te rennen. Met een gat in mijn kop en een broek vol met scheuren, maar moeder was thuis, dus wat kon me gebeuren.” 

Prachtig! 

Oordeel: ★★★★★

Gerard Cox (85)

(Rotterdam, 6 maart 1940 – Mijnsheerenland, 13 september 2025)

De mooiste uitspraak in de vaderlandse voetbalgeschiedenis is van Gerard Cox: ‘Feyenoord-supporter ben je niet voor de lol.’ Daar zit zoveel karakter in. Cox geeft aan dat hij zelf Feyenoord-supporter is en dat dit geen pretje is, dat blijkt de laatste paar maanden nog maar weer eens. Hij geeft ook aan dat je niet altijd zelf mag uitmaken voor wie je bent, als supporter.

Natuurlijk mag je kiezen voor Ajax als ze elk jaar kampioen worden (dat was lang geleden namelijk echt zo) maar soms ben je voorbestemd. Het kon gewoon niet anders dat Cox Feyenoord-supporter zou worden (of bij geboorte al was) en dat hij het kruis op zijn rug moest dragen, vooral in tegenspoed. Hij was immers de personificatie van de stad Rotterdam. 

Zijn uitspraak zegt ook iets over de zelfspot die Rotterdammers rijk zijn (iets wat Amsterdammers, vooral zij die voetbalfanaat zijn, node missen). Hij geeft tevens aan dat Feyenoord, in zijn ogen de mooiste club van de wereld, toch ook een waardeloze club is die continu verliest. Maar ja, dat is all in the game, Feyenoord-supporter ben je immers niet voor de lol. 

De mooiste voetbaluitspraak is van Gerard Cox: ‘Feyenoord-supporter ben je niet voor de lol’

En nu is Cox niet meer. Hij overleed op 13 september van het vorige jaar. Opvallend: Frans Halsema, zijn cabaretpartner van weleer, overleed óók op 13 september, maar dan in 1984. Met Gerard Cox is een creatieve geest heengegaan, maar ook een man die nogal anti-woke was met liedjes als Broekje in de branding en Zo’n lekkere strakke blonde meid op ’n racefiets. Ook moet ik altijd aan hem denken in combinatie met Herman Finkers. Finkers schepte op dat hij een BN’er was. Het publiek lachen. “Wat nou: ha ha,” aldus Finkers. “Ik ben een bekende Nederlander, zeker wel! Laatst kwam er een groepje vrouwen in de trein... Da’s Herman Finkers, da’s Herman Finkers, handtekening vragen? Er zat een man tegenover me in de coupé en die keek me zeer bedenkelijk aan, fronste de wenkbrauwen en zei: Bent u Gerard Cox? Ik zei: Nee. Hij zei: Ik wel.” 

Ach Gerard Cox, ook nog eens de vertolker van het op een-na-mooiste Nederlandstalige liedje ooit: 1948 (Toen was geluk heel gewoon).  

Oordeel: ★★★★☆

Willem van Kooten (83)

(Hilversum, 7 januari 1941 – Faro, Portugal 3 januari 2025)

Nee, met Willem van Kooten heb ik nooit zoveel gehad. Ik had wel waardering voor wat hij allemaal bereikte. Hij was de bedenker en eerste presentator van de Nederlandse Top 40 en als zakenman had hij het talent om vaak op het juiste moment ergens in te stappen en er ook op het goede moment weer (steenrijk) uit te stappen. Hij overleed precies zestig jaar en één dag nadat hij de eerste editie van de hitlijst presenteerde op Radio Veronica. 

In 2006 werd hij benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Hij was toen inmiddels succesvol producent en ging ook nog eens huizen en golfresorts verkopen in Portugal. Hij was volgens Quote in zijn hoogtijdagen goed voor een vermogen van 200 miljoen. Allemaal prachtig, maar ik bleef als kind altijd hangen bij die bijnaam: Joost den Draaijer. Die was eigenlijk veel leuker dan dat wat lompe Willem van Kooten. 

Jaren geleden mocht ik Henk van Dorp – hij van Frits Barend – interviewen over diens naam. Van Dorp heette eigenlijk Bongaarts, maar toen ie bij de radio kwam werken, onder de vleugels van Joost den Draaijer, wilde Van Kooten een vlottere radionaam voor hem bedenken. “Waar kom je vandaan?” vroeg Van Kooten. “Uit Eemnes,” zei Bongaarts. “Dat is een dorp,” zei Den Draaijer, “vanaf nu heet je Henk van Dorp.” 

In diezelfde Veronica-hoek groeide Erik de Zwart op, die eigenlijk Paul de Wit zou heten, maar dat klopt niet. Erik de Zwart heet gewoon Erik de Zwart, maar die had zichzelf een radiopseudoniem gegeven: Paul de Wit. O ja, en Saskia en Serge heten ook helemaal geen Saskia en Serge, die heten Trudy en Ruud in het echt. Ik vrees dat het nu allemaal te ingewikkeld wordt. Dag Willem/Joost, rust in vrede.

Oordeel: ★★★☆☆