SPORTCOLUMN: Van Persie is Slot niet, dat is inmiddels ook wel duidelijk

Edwin Struis

Wat moest ik lachen na het bekerduel van Feyenoord met Heerenveen. Niet de goals beklijfden deze keer, maar de ‘discussie’ die Robin van Persie voerde met een viertal ‘supporters’. Mannen die me niet echt voor rede vatbaar leken, daarmee vergeleken was het ‘pannenkoek’ dat ooit uit de mond van een Ajax-fan floepte bij de aftocht van Marco van Basten – ook na een nederlaag tegen Heerenveen trouwens – nog kinderspel. Moet je als coach eigenlijk wel in discussie gaan met de gedegenereerde medemens, vroeg ik mezelf af. Is het niet beter om gewoon, desnoods met de kop omlaag, de spelerstunnel in te vluchten en in een stil hoekje te gaan overpeinzen waar het allemaal is misgegaan dit seizoen. Kansloos voor de landstitel, een krabbelaar in de Europa League, uitgeschakeld in de KNVB-beker, en de competitie duurt nog zo lang. 

Feyenoord is natuurlijk veel te snel terechtgekomen op Van Persies pad. Wat voor spelers geldt, geldt ook voor trainers: na een halfjaar Heerenveen ben je nog lang niet toe aan een vaderlandse topclub, hoe verleidelijk de roep van een oude liefde ook is. Het ‘kind-van-de-club’ zijn is ook zo’n etiket dat veel te hard aan je plakt. Alsof dat warme nest van toen, waarin je je lekker kon uitrekken, onveranderd is gebleven. Oké, je wordt bij tegenvallende prestaties misschien wat minder snel ontslagen dan een vrij anonieme Deen, maar het verval komt des te harder aan. 

Van Persie heeft natuurlijk ook te maken met de ongeschreven wet dat topspits doorgaans geen synoniem is van toptrainer. De eerdergenoemde Van Basten strekt hier tot voorbeeld, die kwam er op een gegeven moment ook achter dat hij beter was in andere zaken, golfen bijvoorbeeld of de analist uithangen op tv. Ruud Gullit, idem dito. Ze zijn dungezaaid, hoor. Wat te denken van Dirk Kuijt die zichzelf ook al als dirigent in de Kuip zag, maar al bij ADO door het ijs zakte en nu probeert op te krabbelen bij FC Dordrecht, laagvlieger in de eerste divisie, dat van de laatste negen wedstrijden er één won.

Komende zondag mag Van Persie weer en ja hoor: weer tegen Heerenveen, de club waar ze nog net niet de polonaise liepen toen hij afgelopen seizoen tussentijds vertrok. Misschien moet hij een list verzinnen, zoals de keeper wisselen in de 82ste minuut, gewoon omdat het kan. Maar na afloop geen rare praatjes verkondigen, zoals na het duel met Ajax, toen hij zich in alle bochten wrong om zijn impotente elftal toch tot winnaar uit te roepen van de Klassieker. Wat jij?  

Micha Jacobs

Ik weet niet of Van Persie zich in alle bochten wringt: ik heb vooral het idee dat het in zijn aard zit om alles en iedereen te pleasen. Dat hij zijn spelers publiekelijk niet afvalt, is nog daaraantoe, zoals hij ook de confrontatie aangaat met dat Legioen in Vak S om zijn spelers te beschermen. Waar ik vooral benieuwd naar ben, is hoe het eraan toegaat in de kleedkamer en op kantoor bij algemeen en technisch directeur Dennis te Kloese. Of ie daar ook doet alsof alle scheten die Feyenoord laat inderdaad allemaal naar roosjes ruiken.

Dat Te Kloese die dubbelfunctie al drie jaar bekleedt is overigens onderdeel van de malaise waar Feyenoord momenteel mee te maken heeft, maar dat werd in zijn eerste jaar nog verbloemd door het succes dat ene Arne Slot in de Kuip had. Maar Van Persie is Slot niet, dat is inmiddels ook wel duidelijk. 

Net als jij schudde ik mijn hoofd toen ik Van Persie voor dat schuimbekkende vak in de Kuip zag staan, maar vooral omdat het zo treurig was. Ergens mag hij van geluk spreken dat Feyenoord thuis speelde en niet in Heerenveen, anders had hij diep in de nacht tekst en uitleg moeten geven als de spelersbus na een lange terugreis werd opgewacht. Ik snap nooit wat zulke mensen bezielt. Als ik naar mijn favoriete restaurant ga en mijn biefstuk is niet gebakken zoals ik het wil, ren ik ook niet als een dolle stier naar de keuken om de kok te vertellen hoe het wél moet. Ik mag aannemen dat ie dat zelf wel weet. 

Van Persie voetbalde zelf onder legendarische trainers als Arsène Wenger (Arsenal), Sir Alex Ferguson (Manchester United) en Louis van Gaal (bij zowel Manchester United als Oranje), mensen die zich nooit hoefden te verantwoorden voor een op hol geslagen menigte. De enigen waar ze de confrontatie mee aan gingen waren journalisten die ze tot vijand van de spelersgroep bombardeerden. Hun oorlog voerden ze in de persruimte, niet op een parkeerplaats of achter een goal. Ergens hoop ik dat Van Persie vanaf nu een voorbeeld aan hen neemt, zijn hart laat spreken en ook eens uit zijn plaat gaat voor de camera, kleedkamer of waar dan ook. Daar heb je als speler uiteindelijk ook meer aan, aan een trainer die af en toe vuurspuwt. Als de trainer geen vuur laat zien, waarom zou je zelf dan het vuur uit je sloffen rennen? Ik verheug me nu al op een tirade dit weekend.