SPORTCOLUMN: Een nine-darter, een big fish of een no look-180’er, pure dartsp*rno

Micha Jacobs

Ik wil dat WK darts natuurlijk niet met porno vergelijken – welke rare fetisj heb je dan? – maar de afgelopen weken besefte ik dat het verslavender is dan ik dacht. Althans, voor zo’n simplistisch mannenbrein als dat van mij. Even snel een clipje van een paar minuten kijken op mijn telefoon – met mijn broek aan, maak je geen zorgen – van een Schot die na zijn verloren partij kortsluiting in zijn hoofd krijgt, opzettelijk zijn hand verbrandt aan zo’n vuurwerkfontein en vervolgens diezelfde hand tot bloedens toe kapotslaat op een weerloos tafeltje. Of van een nine-darter, een big fish of een no look-180’er, pure dartsporno als je begrijpt wat ik bedoel. 

Maar jou kennende begrijp je er geen hol van. Ook niet van dat beschonken volk in de zaal dat zich als koeien, kippen, paarden en weet-ik-niet welke dieren heeft verkleed, wat door de Engelse boulevardpers niet alleen wordt gezien als ‘het grootste foute kerstfeest van het jaar’, maar ook als ‘de grootste kinderboerderij aller tijden waarbij het darten steeds vaker bijzaak is.’ Je had het waarschijnlijk niet beter kunnen zeggen. 

Inmiddels zijn we aanbeland bij de bekende namen, zoals in de Champions League ook altijd dezelfde ploegen boven komen drijven met de finale in zicht, maar dat is natuurlijk saai. Ik heb nu al heimwee naar de mindere goden die mij de afgelopen weken even de hel die de feestdagen elk jaar weer zijn, deden vergeten: verdwaalde Chinezen, Nieuw-Zeelanders, Indiërs en voormalige Oostblokkers die dat gesticht van een ‘Ally Pally’ alleen maar van tv kenden totdat ze er zelf instonden. Zo schrok mijn vriendin zich op haar beurt dood toen ze Wesley Plaisier uit Hendrik-Ido-Ambacht aan het werk zag, de dartende Ork. “Is dat echt?” vroeg ze verbaasd, alsof het inderdaad een darter was die zich in een Lord of the Rings-kostuum had gehesen. Maar hij zag er echt zo uit, zei ik, terwijl ze hoofdschuddend naar het schermpje bleef kijken. 

Zo heb ik ook al heimwee naar Koert Westerman, met zijn in nicotine gemarineerde stembanden, die met hetzelfde gemak elk Brits reclameblok aan elkaar lult als waarmee hij een shaggie draait. Holle, surrealistische gesprekjes over de oche die je als ‘okkie’ uitspreekt (“Zei je nou tokkie?”), over de container waarin de darters zich even terugtrekken tijdens zo’n reclameblok (“Zouden ze het nu over de situatie in Oekraïne hebben?”) en meer van dat lachwekkende werk. Je begrijpt: het is nog niet voorbij of ik begin het nu al te missen. Retorische vraag natuurlijk, maar herken je dat een beetje?

Edwin Struis

Ach, en ik in de laatste dagen van het jaar maar hopen op een kritische beschouwing over Robin van Persie, die ‘jouw’ Feyenoord nog slechter laat presteren dan zijn voorganger Priske, maar als ‘kind-van-de-club’ de hand opzichtig boven het hoofd wordt gehouden. Afijn, maar die afrekening houden we nog wel tegoed van je, denk ik zomaar.

Hoewel: volgens mij is Van Persie net zo’n darts-lover als jij. Ik zie hem nog zo komen opdraven bij de presentatie van het boek Game Over van Jasper Boks over Raymond van Barneveld, een jaar of zes geleden. In de overtuiging, en de titel gaf dat ook min of meer aan, dat de dartslegende zijn pijlen aan de wilgen had gehangen. Intussen zijn we blijkbaar twee rentrees verder, want ik zie de naam van de ex-postbode (altijd goed om even te vermelden) nog steeds terug in het deelnemersveld van het WK, tegenwoordig als opvulling van het deelnemersveld. 

Tja, hoe zullen we de darts-community eens doeltreffend omschrijven? Darten rijmt op farten, dat lijkt me al afdoende. Zelden zo’n luidruftige menigte meegemaakt die keer dat ik ooit, waarschijnlijk in een vlaag van verstandsverbijstering, het WK bezocht, ergens in een buitenwijk van Londen, ver voordat het hele circus verhuisde naar een omgeving die ‘Ally Pally’ heet. In the middle of nowhere genaamd Purfleet stond een soort mega-tent opgesteld waarin, eenmaal binnen, horen en zien je verging.

Een freakshow, zeg maar het rariteitenkabinet van Schoof op dartsniveau, waarbij de sport (spel, bezigheid, cafévermaak) slechts bijzaak was en als ik op jouw woorden afga nog steeds is. Toen ik me door een muur van geluid en bijpassend aroma had geworsteld en om me heen keek naar het wit-lillende vlees (want Engelsen) dat zich hier had verzameld, had ik nog slechts één vraag te beantwoorden: wat doe ik hier in godsnaam? Na één schuimloze pint achter de huig gewerkt te hebben, rende ik de straat op, op zoek naar een taxi. Dit nooit meer. En daar heb ik me keurig aan gehouden.    

Wat me wel deugd doet: dat de pijlsnelle verslaggever Arjan van der Giessen een kilo of 180 afgevallen is na een maagverkleining. Vroeger noemde ik hem in mijn tv-column oneerbiedig ‘de man zonder nek’, maar nu moet ik hem dus omschrijven als ‘de man zonder buik’ of ‘zonder maag’, naar keuze. Al net zo’n dartsgek als jij. Veel plezier bij de finale! Tot in het nieuwe jaar!