Henny Huisman over harde clash met Joop van den Ende: 'Stormde mijn kleedkamer binnen'

De in een katholiek gezin opgegroeide Henny Huisman (Zaandam, 1951) volgde een opleiding aan de etaleursschool, waarna hij meters maakte als drummer van de band Lucifer (bekend van de evergreen House for Sale) en dj. In discotheken liet hij jongeren bekende artiesten imiteren, iets wat hij later op grotere schaal succesvol uitwerkte tot de Soundmixshow. Onbekende mensen die in de huid kropen van beroemdheden, terwijl diezelfde sterren op hun beurt de gewone man weer verrasten in de Surpriseshow.

De komst van Henny naar een willekeurige stad of dorp zorgde, in een tijd dat sociale media nog niet eens in de kinderschoenen stonden, veelal voor een brede glimlach, maar niet zelden ook voor zweet op het voorhoofd. Dat gebeurde wanneer hij in de kenmerkende rode jas van de Postcodeloterij een straatprijs kwam uitreiken. Henny presenteerde voor zenders en omroepen als de KRO, RTL4 en de EO en dook zelfs op als jurylid in een talentenjacht voor het Vlaamse VRT. In kinderfilms speelde hij kleine rolletjes als (stem)acteur.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Je hebt tijden gekend waarin alles wat je aanraakte veranderde in goud. Nooit gedacht: dit is te mooi om waar te zijn?

“Alertheid komt pas op het moment dat het fout gaat. Daarom is dat ook leerzaam, omdat je daarna weet hoe het moet oplossen. Zo kan ik me nog goed herinneren dat we eens een tv-programma maakten voor het goede doel; geld inzamelen voor een grote ramp met overstromingen. Het kon allemaal niet op en we zetten alles in om maar zoveel mogelijk geld op te halen. Op een gegeven moment beklom zelfs een meisje voor een striptease-act het podium en mensen betaalden daar 500 gulden voor. Prima, dacht ik. Daarmee wordt de kas alleen maar gespekt. Dat de mensen thuis dat zagen, afgewisseld met beelden van dode koeien die door de straten dreven, daar stond ik even niet bij stil. Werd ik nadien in de media veroordeeld om een ordinaire griet met blote tieten.”

Hoe ging je daarmee om?

“Ik had het voor mijn gevoel helemaal verkloot en schaamde me enorm. We hadden er te veel een show van gemaakt. Met mijn vrouw Lia liep ik door de winkelstraat en ik deed heel erg mijn best om iedereen maar zo vriendelijk mogelijk te begroeten. Zij had allang door dat ik in m’n broek scheet. ’s Avonds kreeg ik een telefoontje dat me geruststelde. Het was Mies Bouwman die relativerend zei: Zo, je hebt een rel te pakken. Nu hoor je er echt bij.”

‘Zó vaak spraken mensen me aan: Henny, moet je niet even tegen Marco zeggen dat hij het zus en zo moet aanpakken?’

Inmiddels heb je zelf de levenservaring die Mies toen had en kun je anderen adviseren. Zou je, als Marco Borsato zijnde, het hebben aangepakt zoals hij deed bij de rechtbank?

“Dat hij uit de auto stapte en meteen die zee van journalisten over zich heen kreeg, bedoel je? Het is ontzettend sneu voor alle partijen, maar ik probeer me er een beetje van te distantiëren omdat ik er inhoudelijk niet bij betrokken ben. Toch word ik er wel op aangesproken. Marco is natuurlijk doorgebroken in mijn Soundmixshow. Het succes dat hij vervolgens behaalt, straalt dan af op mij, maar de fouten die hij zou hebben gemaakt net zo goed. Hoe vaak ik wel niet werd aangesproken met de vraag: Henny, moet je niet even tegen Marco zeggen dat hij het zus en zo moet aanpakken?”

Zijn dat niet gewoon één of twee gekkies online?

“Nee, echt een behoorlijk aantal op straat. Ik ben dan wel Marco’s ontdekker, maar natuurlijk niet zijn vader. Laten we wel wezen. Uiteindelijk is hij een volwassen man die zelf zijn keuzes maakt. Ik kan hier en daar een adviesje geven en dan is het aan hem wat hij ermee doet. Zo heb ik weleens tegen Tino Martin gezegd: Verdomme, kijk nou uit joh. Je hebt het hartstikke goed voor elkaar, je wordt aan de lopende band geboekt. Ga dan niet aangeschoten op de bühne staan. Ik kan het niet laten om daar dan wat van te zeggen, want ik gun die jongens het beste.”

Je bent zelf nooit over de schreef gegaan met drank, drugs, slippertjes of misbruik. Is het lastig nee zeggen tegen verleidingen in het artiestenwereldje?

“Absoluut. Zet een alcoholist achter de bar, dat is de goden verzoeken. Dan kun je beter boswachter worden. Gelukkig heb ik er altijd goed mee om kunnen gaan. Het doet mij pijn om collega’s links en rechts van me wel onderuit te zien gaan. Op de verjaardag van Gerard Joling sprak ik Marco’s moeder Mary nog even. Hoe denk je dat het voor haar is om al die ellende dag in dag uit voorbij te zien komen? Zij had zich deze fase van haar leven ook heel anders voorgesteld. En waarom horen we niks van Marco’s vaste schrijver en goede vriend John Ewbank? Ik hoop voor iedereen dat de storm snel weer gaat liggen.”

Het bekend zijn van nu is toch in niets te vergelijken met jouw hoogtijdagen?

“Internet is een open riool waar je onder een fake-naam alles kunt schrijven wat je wilt. En dan hoeft het nog niet eens echt waar te zijn, want met AI kun je tegenwoordig alles laten lijken zoals je zelf wilt. Vroeger had je Henk van der Meijden die bepaalde wanneer welke primeur naar buiten kwam. Volgende week donderdag heb ik plek in de krant en dan breng ik het, zei hij dan. Moest je tot die tijd je lippen stijf op elkaar houden. Nu staan onze koning en koningin te dansen bij een concert van Lady Gaga en vijf minuten later staat de beelden daarvan op internet.”

Wat zou je onze aanstaande premier Rob Jetten, 38 jaar en homo, willen adviseren?

“Mensen gaan daar iets van vinden en dat is dan maar zo. Jetten moet zich daardoor niet anders gaan gedragen om een klagende minderheid tevreden te houden. Komende zomer gaat hij trouwen en uiteraard zal daar door sommigen commentaar op worden gegeven. Bijt maar gewoon even door die zure appel heen en blijf dicht bij jezelf. Zo heeft Mark Rutte dat ook jarenlang gedaan. Die laveerde overal met een teflonlaag doorheen, omdat hij naar buiten toe op veel onderwerpen neutraal bleef. Om diezelfde reden houdt iedereen ook nog steeds van André van Duin.”

Terwijl ook hij weleens over de schreef ging door eerder uit het theater te vertrekken.

“Dat is een grappig verhaal. André stond met Ron Brandsteder en Joke Bruijs met de Revue in het DeLaMar, maar had die avond ook nog een verjaardag in Venlo. Hij had daarom hier een sketch ingekort en daar een liedje eruit gehaald zodat hij eerder weg kon. Nét op de avond dat Joop van den Ende onaangekondigd een kijkje kwam nemen. Die zag om tien uur de mensen al het theater uitlopen en werd door een jongen van de techniek bijgepraat over de reden daarvan. Des duivels was hij. Stante pede is hij in z’n auto gesprongen en achter André aangereden. Bij een tankstation heeft hij me daar toch een preek gekregen.”

‘Ik moet weleens lachen om verhalen over de stemverheffing van Matthijs van Nieuwkerk. Denk je dat er bij ons niet gescholden werd?’

Heb jij weleens een uitbrander van hem gehad?

“Jazeker. Met Joop had je nooit problemen, behalve wanneer er iets voorviel waar hij zelf niet bij was en hij het van anderen hoorde. Toen ik een keer terloops tegenover regisseur Bert van der Veer opmerkte dat het voor de energie beter zou zijn om drie Mini-Playbackshows op een dag op te nemen in plaats van vier, was ik er niet mee geholpen dat hij dat vervolgens weer aan Joop vertelde. Nog diezelfde dag stormde Joop met een rood aangelopen hoofd mijn kleedkamer binnen: Wat is er verdomme aan de hand? Die kinderen vreten uit je handen, je hebt succes en je verdient er goed mee. Hoe durf je te klagen? Ik blijf hier kijken. Over een uur nemen we de volgende op en strálen zul je. Begrepen?”

Ga er maar aan staan…

“Godallemachtig. Ik backstage op de begintune wachten, stropdasje recht, deurtje gaat open en ik met het zweet op m’n voorhoofd: Goedenavond, dames en heren. Echt helemaal over de top. Het werd de beste show van de hele dag. Die opmerking tegen Bert was natuurlijk helemaal uit z’n verband getrokken en Joop is uiteindelijk gewoon een goedzak. Echter wel een die overal de controle over wil houden en die in paniek raakt wanneer hij niet het hele verhaal kent. Bij de Surpriseshow ging hij ook weleens uit z’n stekker. Dat programma namen we in drie delen op, bestaande uit de opening met een grap of gekke actie, vervolgens het middenstuk en tot slot de eind-reünie met vrienden of familieleden op de bank. Ik herinner me een opname waarbij we zouden openen met een vrouw die via een koord de lucht in geschoten wilde worden, maar door file onderweg te laat was.”

Beetje schuiven dus?

“Precies. Begonnen we gewoon met deel twee en drie, namen we daarna de opening op en monteerden we dat nadien wel weer recht. Wat denk je? Komt Joop natuurlijk halverwege in een lange jas de studiovloer opgelopen en ziet dat we veel te vroeg het einde van het programma al aan het draaien zijn. Stop, stop, stop! riep hij luidkeels. Wat ben je nou aan het doen? Je zit op je luie flikker op die bank, waar hebben we die grootse opening dan voor? Moest ik hem weer influisteren over het omdraaien van de delen vanwege die te late mevrouw. Briljant vond Joop het. Hij draaide zich om naar het publiek en riep: Het is opgelost, mensen. Er was even iets met het licht. Fijne avond allemaal!”

Je vrouw en kinderen zeggen dat ze thuis aan jou konden horen wanneer je Joop aan de lijn had.

“Mijn stem schoot dan altijd een halve octaaf omhoog. Hij belde sowieso elke zondagmiddag om de week door te nemen en bij te kletsen. Ik heb alles aan die man te danken. Joop zegt altijd dat succes begint bij talent, maar er moet ook iemand zijn die in je gelooft. En waarvan je het kan hebben dat hij scherpe dingen tegen je zegt. Ik moet daarom weleens lachen om verhalen over de stemverheffing van Matthijs van Nieuwkerk bij De Wereld Draait Door. Denk je dat er bij ons niet gescholden werd?”

Piepjonge redactieleden durven daar niet altijd een weerwoord tegenover te stellen.

“Dat maakt het lastig, ja. Al doende leert men en op een gegeven moment word je veel meer gelijkwaardig. Dan laat de baas, zoals Joop bij mij, ook zijn zwakke kanten zien. Maar niet in het begin. Dan ben je net een spons die alles wil weten. Joop was mijn leermeester die met de opbouw van RTL in dat opzicht zelf ook nog lerende was. Toen hij en John de Mol hun bedrijf Endemol verkochten aan het Spaanse Telefónica kwam er extra stress bij, omdat geen enkele presentator nog een vast contract bij hem had. Die moesten, vlak voor die deal, als de sodemieter in vijf verschillende talen worden opgesteld en getekend. Zodoende waren we ook bij de buitenlanders die ons niet kenden verzekerd van werk.”

Grote studioshows verschijnen steeds meer ten faveure van praatprogramma’s.

“We zijn het land met de meeste talkshows. Het beetje entertainment dat er nog is bestaat voor het grootste deel uit programma’s die snel op locatie worden gemaakt. Ik probeer daarop in te spelen door een programma te ontwikkelen waarin twee ‘gewone mensen’ een dag van beroep wisselen en daarin gevolgd worden. Hopelijk ziet een zender er iets in om het te gaan maken.”

Je eigen reallifesoap is voor een groot deel gedraaid, maar heb je zelf gecanceld.

“Ik vind dat moeilijk om over te praten. Ik las in de media dat het er niet is gekomen omdat ik het niet verkocht kreeg, maar het is mijn eigen besluit geweest om er een streep door te zetten. Wat de precieze reden daarvan is, wil ik graag voor mezelf houden, maar het komt erop neer dat er een rode lijn in zat met betrekking tot onze kleindochter Emma waar het momenteel niet zo goed mee gaat. Door een aantal gebeurtenissen is ze een beetje in de war en dat willen we graag privé houden. Niet alles is geschikt voor televisie, zoals ook dit niet. Ik ben een open boek en zo kennen mensen mij ook, maar uiteindelijk moet je doen wat het best voelt. Sommige dingen wil je als echtgenoot, vader en opa ook een beetje voor jezelf houden.”

Televisie is belangrijk, je familie meer.

“Absoluut. Zij zijn mijn grootste rijkdom. Zelf heb ik twee kinderen, zeven kleinkinderen en sinds 3,5 jaar ben ik zelfs overgrootvader. Ik zeg altijd maar zo: je kinderen zijn van goud, je kleinkinderen briljantjes. Die hebben nu weer meer zorg nodig op de manier waarop hun ouders de opvoeding voor zich zien. Als opa heb je daarin vooral een adviserende, maar zeker geen sturende rol. Dat hoeft ook niet. Mijn vrouw Lia en ik hebben onze kinderen een goede basis gegeven en ook zij zijn de 50 inmiddels gepasseerd.”

Zolang ben jij getrouwd met Lia.

“Dat hebben we gevierd op Bonaire. Volgend jaar bereiken wij beiden de leeftijd van 75 en zijn we samen 150. Dat vieren we met de hele familie in eigen land. Het is mooi om te zien hoe iedereen zijn en haar eigen weg vindt. De kleinkinderen doen de studie van hun keuze en vinden een baan. Onze kleinzoon liep bijvoorbeeld een half jaartje stage op Curaçao en werd daar verliefd op een meisje uit Boston. Het zou dus zomaar kunnen dat hij daar op een dag gaat wonen. Prima, zolang hij maar gelukkig is, maar doe dat maar pas als opa dood is. Dan heb ik hem nu nog lekker dicht bij me. Ons achterkleinkind ontwikkelt langzaam een eigen karaktertje. Ik geniet daar intens van, want ik heb niet meer de leeftijd dat ik die kleinste nog zal zien trouwen.”

Je moeder werd 95, Viola Holt overleed dit jaar plotseling op haar 76ste. Naar welke kant leun jij meer?

“Die van Viola. Niet dat ik iets mankeer, maar zij is hét voorbeeld dat het zomaar ineens afgelopen kan zijn. Ron (Brandsteder, red.) was zelfs maar 74. Wanneer ik ga, zal de eerste zin in het nieuwsbericht wel gaan over het platleggen van het telefoonverkeer tijdens de finale van de Soundmixshow. Ik heb dat verhaal al zo vaak verteld en ben er gewend aan geraakt, maar ik snap wel dat het nog steeds bijzonder is. Wanneer vliegtuigen niet kunnen landen op Schiphol en moeten uitwijken naar Londen omdat er geen communicatie mogelijk is door ons programmaatje, dan is dat natuurlijk een leuk gegeven. Dat kleeft aan mij en vind ik niet erg. Zelf heb ik een betere openingszin: Altijd wat bijzonders. Nou is ie weer dood. Zet dat maar op m’n grafsteen.”

'Het is hartstikke egoïstisch, maar ik zou er niet aan moeten denken dat Lia van ons twee eerder overlijdt’

Ben je bang voor de dood?

“Het grootste trauma in een mensenleven vindt plaats tijdens de geboorte, wanneer dat hoofd erdoor geperst moet worden en je ineens vanuit vruchtwater frisse lucht moet inademen. Dat begrijpt iedereen. Voor de dood zijn mensen vaak bang, maar ik denk dat je – als het onder normale omstandigheden gebeurt – op het laatste moment een soort oerkracht vindt om je eraan over te geven. Dat zie je ook bij mensen die kiezen voor euthanasie. De mensen die achterblijven, moeten het verlies een plek zien te geven. De pijn verdwijnt nooit, maar je vindt na een tijdje een manier om met het verdriet te leven. Anders zou je gek worden. Mensen die een kamer met posters, bureau en een bed van hun overleden kind nog jaren intact laten… Ik begrijp het ergens wel, maar daardoor blijf je ook een beetje in dat verdriet hangen.”

Kan jij makkelijker zonder Lia of zij makkelijk zonder jou?

“Als ik heel eerlijk ben: dat tweede. Ik zou er niet aan moeten denken dat zij van ons twee eerder overlijdt. Dat is hartstikke egoïstisch, want haar verdriet om mij zal ook enorm zijn, maar het is wel de waarheid. Dat vindt Lia ook. We hebben het er weleens over gehad en dan zegt zij: Dat gerommel met jou alleen wordt helemaal niks. Vrouwen worden over het algemeen ook ouder. Laten we daar dus maar vanuit gaan.”