1. De drugsverslaafde tiener
Je zou het niet snel zeggen, maar Thomas Jacob Black, zoals de artiest Jack Black werkelijk heet, is het product van hyperintelligente wezens. Pa en ma Black waren gerenommeerde raketwetenschappers. In 1969 hielp moeder Judith Love Cohen zelfs mee aan het noodsysteem dat later de levens van de astronauten van de befaamde Apollo 13-missie zou redden. “Vanuit de verloskamer belde ze nog naar haar baas om te zeggen dat ze een complex probleem had opgelost. Daarna zette ze Jack op de wereld,” aldus Neil Siegel, de oudere halfbroer van Jack. Hij is overigens systeemingenieur. De appel viel in het geval van Jack lichtjaren van de boom. “Nee, ik heb niets van hun hersenkracht geërfd,” bekende Black in 2003. “Maar ik bezit wél de kracht om te rocken. Mijn ouders zijn rocket scientists. Ik ben een rock scientist.”
Als het zwarte (jawel) schaap van zijn gezin zette Black zich af tegen alles en iedereen. “Ik was een wilde en roekeloze tiener,” blikte hij terug in The Guardian. “Zozeer zelfs dat ik blij mag zijn dat ik hier nog ben. Ik had allang in de gevangenis moeten zitten. Ik raakte aan de drugs en jatte geld van mijn moeder. Ik reed rond door de straten van Hollywood alsof het mijn eigen racebaan was. Er had zomaar een tragedie kunnen gebeuren. Het was een slechte tijd.”
Black merkte al snel dat hij wel heel goed was in het doen alsóf hij intelligent was. Tijdens een schaaktoernooi van zijn opa, een spelletje dat Black voor geen reet begreep, trok hij eens zulke ernstige gezichten dat zijn tegenstanders dachten dat hij superintelligent was. “Mensen waren onder de indruk – Kijk hoe hij denkt! – en dat voelde goed.” De acteur Jack Black was geboren.
2. Het vreemdste cv van Hollywood
Een monnik die professioneel worstelaar wordt, een mislukte muzikant, een B-acteur die vooral beroemd is om zijn poep-en-plas-grapjes, een rockverslaafde dromer die gelooft dat zijn lotsbestemming ligt in een duivels gitaarplectrum: de rollen van Jack Black zijn bijna net zo krankjorum als Jack Black zelf. En da’s geen toeval, want voor het spelen van al die mafklappers hoeft Black dus alleen maar zichzelf te zijn. Achter de schermen van een Jack Black-film kan het eigenlijk ook nooit normaal gaan.
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F12%2FMMoqyBHHPjX1Ix1766485006.jpg)
Op de filmset van Tropic Thunder bijvoorbeeld, toen een van zijn lolligste scènes hem bijna fataal werd. Toen Black een ritje moest maken op een waterbuffel, een scène waar de acteur vooraf al flink sceptisch over was omdat hij ‘een slechte vibe’ bij het beest voelde, ging het helemaal mis. Halverwege de opname had de buffel er geen zin meer in en smeet Black zo hard het luchtruim in dat die over de kop vloog. Black landde, wonderwel, tussen twee rotsblokken in en kwam ervan af met een schrammetje of twee. Twintig centimeter naar links of rechts en dit verhaal was een ode geweest aan een te jong overleden rocker. Pas maanden na deze bijna-doodervaring vernam Black dat de waterbuffel drachtig was, en daarom zo onvoorspelbaar.
Dankzij een recentere film, A Minecraft Movie, heeft Black een record gevestigd met het kortste nummer dat ooit in de Britse Top 40 heeft gestaan. Het liedje heet Steve’s Lava Chicken, duurt 34 seconden en komt uit de bioscoopfilm. Het lied, waarin Black bezingt hoe hij een kip gaart met gesmolten lava, kwam op nummer 21 binnen in de hitlijst en is meteen ook het succesvolste nummer van de komiek in Groot-Brittannië.
Het kan ook nooit normaal. Ook niet in Anaconda, die volgende week verschijnt. Dat wordt geen remake, zoals je zou verwachten, maar een film waarin twee mafkezen een remake willen maken van de originele prent.
De liedjes over zaken als gerookte worst, mythische wezens en karate werden met een mengeling van afschuw en verbijstering ontvangen.
3. School of Rock
Dé film die Black in 2003 op de kaart zette. Voor de rol van Dewey Finn – een groot kind voor wie rock-’n-roll een way of life is – hoefde de acteur amper te acteren. Eventjes vreesde regisseur Richard Linklater dat Black té wild zou zijn voor een film met kinderen, maar toen hij zag hoe Black in de repetitieruimte transformeerde tot een soort hyperactieve kampbegeleider-met-gitaar, was hij om. Black verzon spontaan liedjes, deed luchtgitaarsolo’s en liet de kinderen schateren nog vóór hij überhaupt zijn officiële tekst had geoefend. In een beroemde scène voert Black een melige versie op van Led Zeppelin-kneiter Immigrant Song. Die kreeg een duimpje omhoog van Robert Plant himself, die Black prees voor het ‘ontkrachten van de mythe rond Led Zeppelin’. Dat Black en co dit liedje überhaupt mochten gebruiken, komt ook op het conto van de sterspeler. Led Zeppelin heeft namelijk de reputatie om heel moeilijk te doen op dit vlak. De videoboodschap van een jolige smeekbede van Black, omringd door de juichende kindercast, wist Plant te overtuigen.
4. The Greatest Band in The World
Het grootste deel van zijn vermogen – geschat op een slordige vijftig miljoen dollar – dankt Jack Black aan zijn films, maar zelf zweert de acteur altijd al een rocker in hart en nieren te zijn geweest. Voordat School of Rock hem als filmster lanceerde, had Black al een schare fans als helft van het rockduo Tenacious D. Het geesteskind met kameraad Kyle Gass begon – uiteraard – als grap. Zeker in de beginjaren begon iedere Tenacious D-show met vastberaden blikken en op de achtergrond het gefluit van een spaghettiwestern-soundtrack. Opgetreden werd er in altijd diezelfde, spuuglelijke outfits van driekwartbroeken, hoge sokken en sandalen. De liedjes, die vaak gingen over zaken als gerookte worst, mythische wezens en karate, werden met een mengeling van afschuw en verbijstering ontvangen. Black en Gass traden op in cafés waar mensen dachten naar gewone singer-songwriters te luisteren, totdat Black ineens begon te brullen over duivels, epische queestes en the power of rock.
Die formule sloeg wonderwel aan. Nog voordat de comedyband in 2001 een debuutalbum had, kregen ze van HBO een eigen serie. Hun eerste echte hit, genaamd Tribute, ontstond toen de mannen op een dag naar Metallica luisterden en beseften: wij zullen nooit zelf zulke goede liedjes kunnen schrijven. “Maar we kunnen wél een eerbetoon schrijven aan de beste liedjes ter wereld,” riep Black blij. En zo ontstond een liedje over het zich niet kunnen herinneren van het beste lied ter wereld.
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F12%2FgaCYFLqNOqAj8V1766485155.png)
Tenacious D is ‘het comedy-rockequivalent van Stairway to Heaven’, zoals de mannen het zelf graag noemen. Melige materie, maar stiekem een project dat misschien nog wel serieuzer werd genomen dan ‘echte’ rockgrootheden deden met hún werk. Black: “Op een bepaalde manier was Tribute onze Mona Lisa. We hebben er de hele jaren 90 aan gewerkt. Het was keihard knutselen.” Tenacious D bracht vier studioalbums uit, won een Grammy voor Best Metal Performance en werkte samen met rockgiganten als Pearl Jam, Beck en Foo Fighters. Niet slecht voor een stel grapjassen op sandalen.
5. De dood van Jack Black
Hoge bomen vangen veel wind, dus wie constant mensen in de zeik neemt, komt zelf ook een keer aan de beurt. Misschien wel daarom wordt Jack Black om de haverklap doodverklaard op sociale media. In 2012 zou de man van een klif in Nieuw-Zeeland zijn gevallen, in 2014 zou hij zijn gesneuveld aan een beroerte en in 2016 was er het zoveelste ‘officiële’ bericht van het overlijden van de inmiddels 56-jarige Jack Black. De reden laat zich raden: grappenmakers die het officiële Twitter-kanaal van Black en Tenacious D hacken. Na de laatste keer dat Black was gestorven, beet de acteur via Twitter voor het eerst van zich af: “We kunnen jullie verzekeren dat Jack LEEFT en GEZOND is. Deze hackacties zijn niets meer dan een zieke grap.”
6. De nachtmerrie van iedere journalist
In zijn films en videoclips is Jack Black knettergek, maar iedere journalist, talkshowhost of politieagent die de man ooit ontmoette, zal precies hetzelfde zeggen. Geen interview met ‘Jables’ verloopt zoals verwacht. Gevraagd naar zijn perfecte dag: “Een lange wandeling of een flinke frisbeesessie in het park, een heerlijke maaltijd – een Indiase kip korma met een heerlijke knoflooknaan – en slechts één keertje hoeven te vegen na het schijten. En dan niet met van die natte doekjes. Ik ben heel gevoelig daar beneden.” Tijdens een persronde van de animatiefilm Kung Fu Panda nam hij een journalist, die uren moest wachten om tien minuten met Jack Black te mogen praten, volledig in de zeik door de tien minuten vol te praten over de Nickelodeon-tekenfilmfiguren op diens T-shirt, om af te sluiten met een spontane karatetrap.
Na de foute Trump-grap eiste de Australische senaat dat het duo per direct het land werd uitgezet.
7. Tenacious Doei?
Op 14 juli 2024, de dag nadat Trump op een campagnebijeenkomst door een kogel in zijn oor werd geraakt, moest Tenacious D optreden in Australië. Tijdens die show overhandigde Black zijn maatje Kyle Gass op het podium een taart, ter ere van diens 64ste verjaardag. Toen hij Gass vervolgens vroeg een wens te doen, riep die: “Don’t miss Trump next time.” Die opmerking had veel impact. De Australische Senaat eiste dat het duo per direct het land werd uitgezet. Achteraf beleefde Black zijn minst rock-’n-rollmoment tot dusver: hij bood zijn excuses aan. “Ik was overrompeld door wat er zondag tijdens de show werd gezegd,” aldus de rocker in een verklaring. “Ik zou haatspraak of het aanmoedigen van politiek geweld in geen enkele vorm ooit goedkeuren.” Het incident leidde zelfs tot het opheffen van zijn geliefde comedyband, na ruim dertig jaar. “Na lang nadenken vind ik het niet langer gepast om de Tenacious D-tournee voort te zetten en dus liggen alle toekomstige creatieve plannen stil. Ik ben de fans dankbaar voor hun steun en begrip.” Paniek alom, maar al een maand later beloofde Black een comeback: “De band is mijn lievelingsbaan. Het is een kunstwerk, mijn kindje. Iedereen heeft soms een pauze nodig.” Rock on!
8. De ‘serieuze’ Jack Black?
Jawel, zelfs Jack Black heeft een serieuze kant. Heel soms accepteert de man een rol die meer vereist dan vieze liedjes zingen en gekke bekken trekken. De oplettende kijker zag hem in de jaren 90 al langsflitsen in spannende films als The Fan, Dead Man Walking en Enemy of the State.
Maar in 2006 stapte Black écht uit zijn comfortzone. Al vanaf de eerste minuut op de set van kerstfilm The Holiday dacht Jack Black alleen maar: fuck, wat ik doe hier? Ga er maar aan staan: als enige dikke, kleine vent tussen sekssymbolen als Jude Law, Cameron Diaz en Kate Winslet. “Die film vereiste een gevoeligheid die ik niet gewend ben te tonen,” zei Black daarover. “Ik ben niet iemand van grote publieke uitingen van genegenheid, en je kunt niet opener zijn dan op het witte doek.”
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F12%2FYKEPtsxyAlQwxr1766485220.jpg)
Een en al ongemak dus. Maar: dat spatte niet van het scherm. Black stond zowaar zijn mannetje tussen de heetste Hollywood-sterren van dat moment. “Ik weet dat hij geen Clark Gable is, hij is niet lang, donker en knap, maar hij is schattig, hij is beminnelijk,” zei regisseur Nancy Meyers over haar keuze voor Black destijds. “Het is mijn manier om te zeggen dat dit de juiste man is. Dat de meeste mannen er zó uitzien, als ze geluk hebben. Hij is zo schattig, en waarom niet?” Klinkt ook weer een beetje aandoenlijk, maar zo zielig is dat niet; de kaskraker leverde de bankrekening van Black weer een paar extra nulletjes op.
En dan was er nog de rol in Bernie, een zwarte komedie uit 2011 waarin Black in de huid kruipt van een vriendelijke engerd die een bejaarde vrouw doodschiet en haar lijk in een vriezer verstopt. Voor de overtuiging waarmee de komiek dit deed, ontving Black veel lof. Van alle markten thuis, deze lolbroek.
9. De Jack Blackfluencer
Veruit alle filmsterren en muzikanten zitten op TikTok, Instagram of Twitter voor extra aandacht of om nog meer geld te verdienen. Of, heel soms, voor activistische doeleinden. Niet Jack Black. Die gaat ook op de socials radicaal zijn eigen weg. Met succes. De ‘anti-influencer’ gaat om de haverklap viral, vaak om de simpele reden dat hij zichzelf is. Zoals die keer dat hij een video deelde van een belangrijk telefoongesprek met filmstudiobaas James Gunn. Daarin ‘accepteert’ Black de hoofdrol voor de nieuwe Superman-film.
In het begin van het gesprek ‘twijfelt’ hij nog even: “Nee sorry, ik heb al alle superhelden gespeeld.” Dan verspringt het beeld naar een Jack Black in een veel te strak Superman-pak, liggend op een tuintafel, met pal achter hem zijn vader die als een malloot aan zijn cape trekt voor een lullig wappereffect. Of het filmpje van Black in een knalrode speedo, zwoel dansend onder de straal van een tuinslang, op de beat van Wet Ass Pussy, een met seks doordruipt liedje van stoeipoezen Megan Thee Stallion en Cardi B.. Of de parodie op de iconische videoclip Wicked Game van Chris Isaak. In de jaren 80 zagen we het bloedmooie fotomodel Helena Christensen topless dartelen in de branding, in de nieuwe versie doen Jack Black en Kyle Gass dat dunnetjes over. Hoewel, dunnetjes… de heren dragen enkel een witte slip en goudzwart mannenbadpakje. Probeer je ogen maar eens van die monumentale pens van Kyle Gass af te houden. Of van die enorme rotgrijns van Jack Black. De clip had binnen een paar uur al 800.000 kijkers op YouTube, inmiddels staat die teller op 11 miljoen. In de reacties verwoordt een fan dat succes treffend: “De zee, de golven, de vrijheid en het stuiteren van dikke buiken. Legendarisch.”
10. Dikke pens? Komisch instrument!
Over dikke buiken gesproken: Jack Black draagt zijn grootste handelsmerk al 56 jaar met gepaste trots. Over zijn gewicht praat de lolbroek niet graag in interviews (wellicht omdat journalisten hem er amper naar vragen), maar in 2016 liet hij zich het volgende ontvallen: “Ik ben geen alcoholist. Mijn kwetsbaarheid ligt echt in cheeseburgers. Dat is mijn heroïne. Daar moet ik echt mee worstelen. Dat is meer een bedreiging voor mijn leven dan wat dan ook. Dat is mijn verslaving. Ik zou eigenlijk naar de Anonieme Overeters moeten gaan.”
Toch heeft zijn buikje nooit hem nooit in de weg gezeten, ook niet toen hij nog als onbekende weirdo aan de weg timmerde. Een behoorlijke prestatie in Hollywood, waar zongebruinde fitnesslichamen en symmetrische gezichten de dienst uitmaken. “Als je er niet supersexy uitziet, zoals Brad Pitt, zul je harder je best moeten doen,” zei Black in 2013. “Je zult ze aan het lachen moeten maken. Je zult moeten schrijven. Laten we eerlijk zijn, de grote komieken die nu een handicap hebben qua uiterlijk, zijn geweldige schrijvers.”
Een pens hoort nu eenmaal bij Jack Black, stelt de acteur zelf. Op de vraag of hij weleens de behoefte heeft om de cheeseburgers in te ruilen voor yogamatjes, proteïneshakes en moordende fitness-schema’s zegt hij: “Dat zou mijn carrière waarschijnlijk ruïneren. Mensen zullen zeggen: Wat is er met Jack gebeurd? Hij was grappig toen hij dik was.”
Bovendien sluit zijn lijf naadloos aan op zijn kledingstijl: een bizarre cocktail van T-shirts met ruimtekittens erop, driekwartbroeken met plaatjes van vlammen en maar liefst zes paar identieke bordeelsluipers. Kortom: de man heeft schijt aan hoe hij voor de dag komt. En om voor ons onverklaarbare redenen doet juist deze houding het verdomd goed bij vrouwen. “Elke vrouw die ik ken zou haar eigen oma in het gezicht spugen voor de kans om Jack Black ook maar één druif te mogen voeren,” twittert comédienne Janel Comeau. Ze krijgt bijval van kunstenares Sarah York: “De mooiste vrouwen zouden alles riskeren voor een man die op Jack Black lijkt. Een gezellige vent die zijn plannen uitvoert.” Waarvan akte.
Online onbeperkt lezen en Panorama thuisbezorgd?
Abonneer nu en profiteer!
Probeer direct- Panorama 51-52
- Instagram, Columbia Pictures, Red Hour ProductionsUniversal, Paramount,