Op de set van top-podcast KieftJansenEgmond Gijp: 'We gaan gewoon zitten en dan zien we wel'

Op de vide van het paleiselijke Fletcher-hotel ’t Slaakhuys in Rotterdam staan de glazen en broodjes al klaar op tafel en wachten vier microfoons op het roemruchte kwartet. Wim Kieft en sportboekenschrijver Michel van Egmond, bekend van zijn prijswinnende bestsellers Gijp en Kieft en De wereld volgens Gijp, zijn keurig op tijd aanwezig. Kieft rookt een sigaretje op het balkon, Van Egmond staat er lachend bij met rode wangen, want hij heeft volgens eigen zeggen gisteren nog ‘57 flessen wijn’ met Van der Gijp soldaat gemaakt. Laatstgenoemde komt zo’n 20 minuten later dan afgesproken binnengewandeld en werpt meteen een blik op de broodjes. 

Het hotel is op de dag af een jaar de thuisbasis van de podcast, nadat jarenlang de keuken van voetbalmakelaar Rob Jansen als decor van het gebabbel fungeerde. Van der Gijp is bevriend met ‘de grote baas’ van Fletcher en had geregeld dat ze in het Rotterdamse etablissement, met de prachtige jaren zeventig-inrichting (dikke tapijten, majestueuze hanglampen) terecht konden, tot grote opluchting van mevrouw Jansen. “Ik was de hele dag in de weer voor die mannen, daar was ik wel een keer klaar mee.”

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Ze lacht erbij, de vrouw die achter de schermen de grote regelaar is voor de vier. Van der Gijp licht toe: “Ik kom deze man regelmatig tegen, hij is een Rotterdammer, ik zie hem soms in de Harbour Club als ik daar een happie zit te eten. En ook als ik naar Feyenoord ga, wat ik niet vaak doe, dan loop ik altijd even naar hem toe, even een babbeltje. Hij heeft een box net boven die mensjes van CSU. Ik vroeg: Kunnen we niet bij jullie die podcast doen? Hij zei gelijk: Moet je lekker in ’t Slaakhuys doen joh, kun je lekker makkelijk parkeren.” 

Iedereen is er blij mee, behalve Wim Kieft, die in Haarlem woont. “Ik moet anderhalf uur met de trein. Maar als ik ga voorstellen dat we het ook in Amsterdam kunnen gaan doen, dan komen de heertjes in opstand.” Van Egmond: “In elke straat van Amsterdam worden al 27 podcasts opgenomen, elke boerenlul in de Watergraafsmeer heeft een podcast. Laten wij nou lekker hier blijven zitten.” Het Rotterdamse hotel verzorgt de mannen met veel egards, al doet van Egmond nogal lichtzinnig over de geserveerde witte bolletjes met ham en kaas. “Dit zijn slechts de inleidende schermutselingen,” zegt hij met gevoel voor literaire poëzie. “Straks komen de kroketten.” 

‘Man, laat gaan’

De familie Jansen is drie kwartier na de afgesproken tijd gearriveerd. De voetbalmakelaar haast zich te zeggen dat er problemen waren bij de Van Brienenoordbrug en de excuses worden met hoongelach begroet. Eigenlijk gaan er geen tien seconden voorbij zonder dat er gelachen wordt. 

Intussen doen Hugo en Tim hun uiterste best om alles te prepareren voor de opname. Hugo heet Fretz van achteren en doet het geluid, de techniek en de regie. Tim Vijftschaft is er voor het camerawerk – de podcast is ook te zien op YouTube – en de montage, of, zoals hij zelf zegt: ‘het editen’. Dat laatste is hard werken, want elke audioversie moet al krap twee uur na de laatste grap online. “Ja, dat is snel werken,” zegt hij. “De geluidsmontage doe ik gewoon vanuit het hotel zodra ze klaar zijn, de videomontage doe ik ’s avonds thuis. Die gaat de volgende ochtend om tien uur online.” 

‘René slaat aan tafel weleens op hol. Als hij iemand dan tot drie keer toe een klootzak heeft genoemd, kan dat er maar beter uit’

Vrijwel elke aflevering staat er na een one-shot op, er wordt niet geknipt en er worden geen stukjes opnieuw opgenomen. Tenzij… “René zegt weleens een dingetje dat er niet in kan,” lacht regisseur Hugo. “Dat moeten we dan eruit monteren. Meestal is het René zelf die daar mee komt. Als we ergens op terugkomen, zegt ie eerst: Man, laat gaan! Dan loopt ie naar buiten, belt ie vanuit de auto en bekent ie: Nah, dat stukje kan toch niet. Hij heeft soms van die buien dat ie tijdens de gesprekken aan tafel op hol kan slaan, waarbij hij ver kan gaan en iemand dan tot drie keer toe een klootzak heeft genoemd. Dat kan er dan maar beter uit.”

Luisteren is leuker

Terwijl de mannen ongegeneerd op de stoelen hangen, komt het publiek naar boven. Jawel, de podcast is voor beangstellenden toegankelijk, als ze zich vooraf aanmelden via de website. Er is plek voor wel zestien man. Gijs en Sander, twee broers van wie de een in Rotterdam woont en de ander in Alphen aan de Rijn, hebben de maandagmiddag vrijgehouden voor een live-ontmoeting met hun helden. “Ik luister de podcast regelmatig,” zegt de jongste (43) van de twee. “Mijn broer Sander (53, red.) luistert ook vaak, zo weet ik sinds een maand. Ik dacht: leuk om met z’n tweeën te gaan, pakken we een lunch, maken we er een uitje van.” Broer Sander is niet verrast met wat hij aantrof, maar dat is niet vreemd omdat hij ook op YouTube kijkt. Gijs niet. “Met beeld vind ik er eigenlijk niks aan. Luisteren is veel leuker.” 

Het publiek komt overigens niet alleen uit de buurt. Frans is helemaal uit Eindhoven gekomen. “Ik heb het drie keer gehoord, nou wilde ik er bij zijn ook.”

Dan begint de show. Jeroen Pauw opent het bal met een ingesproken trailer: “Voetbal. Vriendschap. Én goede verhalen. Gesprekken over van alles en niets. Kieft, Jansen, Egmond, Gijp.” Dat heeft Jansen dus geregeld. “Jeroen is een vriendje van me.” 

Na het intro neemt vaste talkshow-host Van Egmond het woord. Voor hem ligt een piepklein papiertje op tafel. Er staan twee namen op: Ihattaren en Heitinga. Dat is het draaiboek. “Ja joh,” zegt hij nonchalant, “we bereiden niets voor. Ik schrijf wat namen op voor mezelf, die heb ik ook niet vooraf gedeeld met ze. We beginnen gewoon.” Is hij niet bang dat het soms stilvalt dan? Lachend: “Ik ben al blij als ik er af en toe ook tussen kan komen. Nee, ik had al heel snel het vertrouwen dat het tussen de heren niet snel zou stilvallen. ”

Grootste gezwel

Van Egmond zegt altijd “Ja lieve kijkers en luisteraars, daar zijn we weer in ’t Slaakhuys met Wim, met Rob en met René.” Dit keer gevolgd door: “Én met een doldrieste menigte die me zit aan te staren én een reportageteam van de Panorama niet te vergeten, we worden aan alle kanten gefotografeerd. Dat ben jij natuurlijk wel gewend Rob, als wereldster. Wij moeten er toch even aan wennen.” 

Rob riposteert: “Voor jullie is dat ook weleens leuke ervaring.” De toon is gezet. De vier vrienden maken vooral lol en mot hebben ze eigenlijk nooit. Volgens van Egmond is de band zo hecht, dat ze alles tegen elkaar kunnen zeggen zonder dat het ruzie wordt. Vandaag is Rob veelvuldig de klos. Van Egmond laat na de uitzending weten dat Rob altíjd de klos is. Maar hij kan het hebben. 

Diezelfde Jansen, net terug van een liefdadigheidsgala in New York waar ook Famke Jansen (geen familie), prins Albert van Monaco en acteur Richard Gere aanwezig waren, is normaal gesproken de stilste van de vier, maar vandaag is dat anders. Hij heeft wat op z’n lever: het probleem bij Ajax ligt namelijk dieper dan mensen denken. “De club is ziek,” oreert hij.

“Het grote probleem is het technische beleid en in de corporate structuur van Ajax, die is verrot. En een van de grootste gezwellen in de club, die alles ondermijnt, is Danny Blind. Hij is een van de grootste factoren van alle shit bij Ajax, omdat ie alles manipuleert, beïnvloedt. Elke dag kreeg Louis van Gaal te horen dat Heitinga niks was. Hij heeft John niet een seconde gesproken in de hele tijd dat hij bij Ajax was.” 

Van der Gijp moet glimlachen, op de van hem zo bekende wijze. “Ik zit Rob even aan te kijken,” zegt hij, “maar eindelijk zegt ie wat. Onvoorstelbaar. Ik weet niet wat ik meemaak. Maar ga nog even door, is er een oplossing? Schoon schip?”

Rob: “Ja, iedereen eruit.”

Kieft reageert: “Hoe lang ben je eigenlijk in New York geweest?”

Van der Gijp: “Nee, vertel Rob, ga door.”

Kieft, dwars door Rob Jansen en Van der Gijp heen: “Twee weken?”

Van Egmond: “Hó-hó-hó-hó-hó!”

Opgeblazen hoofden

De gesprekleider wordt door de drie compleet genegeerd. En ineens gaat het over Sylvia Tóth, dan via het Okura-hotel en vliegen naar Bermuda naar Nina Brink en Pieter Storms. Van Egmond, licht wanhopig. “Waar gáát dit allemaal over jongens?” Het publiek heeft de grootste schik. Wim gaat gewoon verder en vertelt een voor buitenstanders onbegrijpelijke anekdote over een boot bij hotel De l’Europe met in de hoofdrol een man die piano ging spelen en een contract bij Vodafone. 

“Mag ik jullie erop wijzen dat de trainer van Ajax eruit is?” verzucht Van Egmond. “Misschien kunnen we het dáár even over hebben.” 

Gijp: “Laat ik vooropstellen, die persconferenties waren lachwekkend, toch Wim?” Wim: “Ja, dat zag ik, iedereen reed door.” Egmond is het spoor nu helemaal bijster. Rob Jansen: “Hebben we het nou nog over die sloep bij De l’Europe?” Van Egmond, hoofdschuddend: “Ik wil naar huis… Ik zou het liefst nú naar huis gaan.” 

Toch probeert hij de draad voor de zoveelste keer weer op te pakken en snijdt hij de kritiek van Peter Bosz en Ron Jans op het Nederlandse sportjournaille aan. “Hebben jullie het gezien, dat opgeblazen hoofd van Rob Jansen?” Jansen: “Van mij?” Van Egmond: “O nee, ik bedoel Jans, Ron Jans. Ik haal die opgeblazen hoofden altijd door elkaar.”

De naneuk

Dan zitten de 41 minuten erop, tijd voor ‘de naneuk’, zoals Van Egmond het noemt, vragen van luisteraars die in de aparte, korte uitzending op donderdag worden uitgezonden, genaamd Blessuretijd. De eerste vraag luidt: Wat was de slechtste wedstrijd ooit van René? René: “Ach, zoveel.” En als snel belandt het doorgeefluik bij de laatste vraag: Wim, er is veel te zeiken over Ajax, maar wat vind je wel goed gaan? Wim: “Niks. Maar jongens, mijn trein gaat zo.” Van Egmond: “We moeten nog met Panorama praten en die gasten hebben geen boodschap aan die trein van jou.”

Als we het interview starten, zoals afgesproken na de opname van de podcast, loopt een van de bezoekers met een gesigneerde voetbal de trap af. Hij heeft het quizje ‘getal onder de 16’, uitgevoerd door regisseur Fretz, gewonnen door 8 te roepen. Bewijs dat dit het goede getal was is er niet, want de regisseur deed dat gewoon even via zijn eigen geheugen. Niet moeilijk doen als het ook makkelijk kan. 

‘Danny Blind is een van de grootste factoren van alle shit bij Ajax, omdat ie alles manipuleert, beïnvloedt’

Over moeilijk gesproken: de heren hebben er zelf best moeite mee om na te gaan hoe dit hele project gestart is, zo blijkt tijdens het geanimeerde kringgesprek. René: “We zaten een keer in het zonnetje in Noordwijk, toen hadden we het erover. Aan het strand toen, weet je nog, Wimpie?” Wim knikt maar lijkt geen idee te hebben. 

Rob: “Ik heb een heel andere perceptie. In mijn herinnering belde René me een keer, en er waren toen grote problemen bij VI (het programma waar Van der Gijp zoals bekend al jaren aan meewerkt, red.). Er was ruzie en René zei: Als het zo doorgaat, dan is het misschien een idee als wij een podcast gaan maken. Later heb ik het opgepakt, zonder René omdat eerst niet duidelijk was of hij dat contractueel wel mocht van Talpa, en mét Michel en Wim, die ik ook al jaren ken. Dorine (Jansens vrouw, red.) heeft het toen in de steigers gezet. En later kwam René er ook bij omdat het geen probleem bleek te zijn.” 

René knikt: “Ik begon erover omdat ik had gelezen dat er een podcast met Mike Tyson is, waar 18 miljoen mensen naar hadden geluisterd. Ik zei tegen Rob: Misschien kunnen wij ook zoiets doen. Maar dan praat je wel of andere aantallen natuurlijk. Daar kun je hele studio’s omheen bouwen omdat je 18 miljoen luisteraars hebt, maar wij zitten toch ook al op de 150.000.” Dorine: “170.000.” 

Wim: “Hoe het precies begon weet ik niet meer. Bij mij weten kwam Rob ermee, maar dat vind ik zelf niet zo belangrijk. Ik dacht wel meteen: leuk. We vinden elkaar ook leuk, dus leek het me wel gezellig, zo samen.” 

Van Egmond: “Ik denk dat het ook is ontstaan door de keren dat we bij elkaar kwamen in Noordwijk. Dat doen we al jarenlang een paar keer per jaar en er was altijd wel een moment dat we tegen elkaar zeiden: Hier had eigenlijk een camera bij moeten, of een microfoon of hier zouden we ook een boek over moeten maken.” 

Gijp: “Wat Gerard Joling het hele jaar heeft, dat hebben wij zeg maar één, twee keer per jaar, zo’n vlaag van zelfoverschatting.” 

Niet te serieus

De geboorte van de podcast wordt langzaam maar zeker duidelijk, maar hoe is de vriendschap ontstaan? Van der Gijp: “Ach Rob ken ik al extreem lang, hij doet al jaren wat dingetjes voor me, ook toen ik nog voetbalde. We klikken gewoon goed. Mich ken ik van VI, al vanuit de begintijd in 2008, hij was toen onze eindredacteur, en later werd de band sterker door de boeken. En met Wimpie heb ik nog gevoetbald, niet vaak, een paar keer in Oranje. Op een gegeven moment hebben we gewoon eens met z’n vieren afgesproken en dat gaat al heel lang heel leuk.”

‘In de meeste tv-programma’s over voetbal wordt over het algemeen weinig gelachen, en bij ons eigenlijk alleen maar’

Wim: “Rob ken ik ook al heel lang, hij heeft mij ook geholpen met dingen door de jaren heen en Michel ken ik tien jaar denk ik, door het boek dat ie over me schreef. En ik kwam hem ook bij VI tegen in die tijd. Dat is uiteindelijk tot een vriendschap uitgegroeid.” 

Michel van Egmond vult aan: “Ik denk ook dat we een beetje dezelfde kijk op het wereldje hebben en dat dit ons ook bindt. Hetzelfde gevoel voor humor, we nemen het allemaal niet te serieus, die business waar we inzitten. We zijn best wel gelijksoortig.”

Intiem houden

Wim Kieft is de laatste jaren vooral bekend als analist van zo’n beetje alle voetbalprogramma’s die de tv in Nederland rijk is. Sinds kort is hij de vaste analist bij Studio Voetbal van de NOS. Wat is het verschil tussen de podcast en de tv-optredens? “Hier doe je maar wat,” zegt hij. “Hier ga je gewoon zitten, we spreken nooit iets door, er komt steeds vanzelf wel wat op gang. De setting is ook anders hier. In zo’n tv-studio heb je al snel het idee dat allemaal heel belangrijk moet zijn, daar gaat het er veel serieuzer aan toe.” 

In de podcast gaat er losjes aan toe, is dat nou precies de reden dat de vier zo’n succes hebben, of gaat het vooral om de namen? Van der Gijp: “Daar begint het wel mee natuurlijk, het feit dat iedereen weet wie je bent. Er luisteren veel mensen die ook al jaren naar VI kijken, ze volgen Wim al 20, 30, 40 jaar als voetballer en later analist, ze kennen Michel van de boeken, we hebben allemaal een achterban. Behalve Rob, Rob niet. Ja, hij heeft Do. Nee, grapje joh.” 

Michel van Egmond beaamt Van der Gijps verhaal: “Je hoeft niet helemaal vanaf nul te beginnen, jezelf te introduceren. De meeste mensen die voor het eerst gingen luisteren, kenden ons alle vier, in ieder geval René en Wim. En ik denk dat we goed beluisterd worden omdat onze toon in schril contrast staat met de meeste tv-programma’s die over voetbal gaan. Daar wordt over het algemeen weinig gelachen, en bij ons eigenlijk alleen maar. Mensen voelen ook aan: hoe wij nu zijn op deze bank en hoe wij zijn als de microfoons openstaan, daar zit weinig verschil tussen.”

En wat is het doel? Tot hoever reikt de polsstok van het viertal? “World domination!” roept Van Egmond. Wim Kieft: “Ik vind het wel leuk als we blijven groeien. Dat er steeds meer mensen gaan luisteren.” En komt er dan ook meer ruimte voor meer publiek? Rob Jansen: “Ja, gaan we naar Wembley of zo.” 

Hoewel hij met grote waardering naar de Engelse podcast Stick to Football kijkt met hun 15 miljoen volgers wil Van der Gijp het toch liever intiem houden, op de vide van zijn Rotterdamse vriend. Wim Kieft: “Maar weet je, of we nu tussen zestien man of tussen 5000 mensen zitten, er verandert dan voor ons toch niks. We blijven gewoon doen wat we doen.”

Tijd om afscheid te nemen. Het is over vijven, de podcast staat inmiddels al online. Het handen schudden gebeurt amicaal. Van Egmond, tot slot: “Het is zo’n leuk, intiem medium, zo’n podcast. Mensen thuis voelen zich ook verbonden, ze voelen zich ook een vriend van ons, hebben het idee dat ze ook aanschuiven aan tafel. Dat vind ik echt heel bijzonder.”