Drugsbazen kiezen steeds vaker voor Scandinavië: 'Je verdient er het dubbele'

Het is zondag 19 januari 2020 als in de immense haven van het Duitse Hamburg een groot vrachtschip uit Colombia aanmeert. Werknemers van de douane hebben besloten om de lading van het schip aan een nauwkeurige inspectie te onderwerpen en stuiten in een container op tientallen zakken die volgens de bijbehorende documenten koolstofpoeder bevatten. Maar de speurders vertrouwen het niet helemaal en als ze de lading door een röntgenapparaat halen, blijkt dat wantrouwen niet geheel onterecht. Er zit namelijk ook iets in wat niet op het label vermeld staat: cocaïne. Bijna twintig kilo, met een straatwaarde van ruim 5 miljoen euro.

De lading is bestemd voor een bedrijf in Zweden en dus nemen de Duitse speurders meteen contact op met hun collega’s in het Scandinavische land. Die oordelen dat de vondst een mooie gelegenheid biedt om een val op te zetten om zo de betrokken criminelen op te pakken. Wie zit er in Zweden te wachten op een partij coke om te verhandelen? Dus verzoeken ze de Duitsers om de zakken en de container weer aan boord te brengen en het schip z’n koers te laten hervatten.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Het is inmiddels februari als het schip uiteindelijk aanlegt in de haven van Stockholm, waar de container van boord gaat. De autoriteiten kijken nieuwsgierig mee en wachten geduldig tot er iemand komt opdagen om het spul op te halen. Dat gebeurt echter niet. De recherche duikt daarop dieper in de zaak en tapt het telefoon- en mailverkeer af van het bedrijf waarvoor de container volgens de papieren bestemd is. Ze stuiten daarbij op de namen van twee Nederlandse mannen: Henk R. uit Enschede en Chris S. uit Glanerbrug. Ze blijken uit alle macht bezig zijn om te regelen dat de container verscheept kan worden naar de 600 kilometer noordelijker gelegen stad Hällaström, waar Henk R. een jaar eerder naartoe verhuisd is en waar ook zijn bedrijf gevestigd is. Dat transport blijkt echter ingewikkelder dan gedacht. Het lukt Henk maar niet om een bedrijf te vinden dat de container kan oppikken. 

De Zweedse recherche heeft al snel een overstelpende hoeveelheid bewijs tegen het Nederlandse duo: er blijken maar liefst 670 berichten over en weer te zijn gegaan om het lucratieve transport te regelen. Ruim voldoende om Henk en zijn kompaan Chris in het voorjaar van 2020 op te pakken. Aanvankelijk gooien Henk en Chris het erop dat ze erin geluisd zijn door andere onderwereldfiguren, maar daar geloven de rechercheurs helemaal niks van. Ook de rechters die zich in 2021 over de zaak buigen, hechten weinig waarde aan dat verhaal. Zeven jaar cel wordt er tegen Henk en Chris geëist. Hun Zweedse witte droom is in één klap vervlogen en van de dollartekens in hun ogen is ook niks meer waar te nemen. 

Henk R. probeert hierna nog in hoger beroep dit vonnis aan te vechten, maar dat levert voor hem niet het gewenste resultaat op. Hij moet zijn zonden overdenken in een cel van een paar vierkante meter in Zweden. Zijn maat Chris S. mag zijn straf in Nederland uitzitten.

De Zweden zien in de vondst een mooie kans om een val op te zetten. Wie zit er te wachten op de partij coke?

De Zweedse ontsnapping 

Samen met zijn kompaan Peter van D. uit het Zuid-Limburgse Schinveld was Robbie van L. in het verleden pionier als het ging om de productie van en handel in xtc-pillen. Het duo verdiende hier goudgeld mee, waardoor Limburger Van L., vanwege zijn grijze baard ook wel De Kerstman genoemd, kon verkassen naar het zonovergoten Bonaire. 

Als jonge crimineel had hij ook een directe link met Scandinavië. Robbie van L. zat in 1982 vast in Duitsland toen hij werd overgeleverd aan Zweden. Dit alles had te maken met drugshandel. Ongeveer vier jaar later, in december 1986 om precies te zijn, wist de zuiderling te ontsnappen uit de Hall-gevangenis in de hoofdstad Stockholm. 

Deze uitbraak forceerde hij samen met de Zweedse bankovervaller Dan Svensson. De opsporingsdiensten haalden werkelijk álles uit de kast om Robbie van L. in de kraag te kunnen vatten, maar de Heerlenaar wist het Scandinavische land te ontvluchten. Zonder zich te hoeven verantwoorden bij de rechter aldaar.  

Hoe hij heeft weten weg te komen? Dat bleef altijd in nevelen gehuld, omdat Van L. hierover nooit ergens een verklaring heeft afgelegd. De tachtiger is in mei dit jaar overigens na een langdurige juridische strijd alsnog veroordeeld voor zijn aandeel in een coketransport van vijftig kilo in 2012 en deelname aan een criminele organisatie. 

Achter de tralies verdwijnt hij echter niet, omdat hij zijn straf in voorarrest al heeft uitgezeten. Waardoor Robbie van L. gewoon rustig op Bonaire kan blijven.

Limburgse lijntjes

Wie ook aan de Scandinavische cel ontkomt, is de Limburgse veertiger René F. En dat terwijl er toch wel degelijk een directe link is tussen hem en de Scandinavische drugsmarkt. Nog niet zolang geleden blijkt hij de absolute leider te zijn geweest van een groepering die zich vanuit het zuiden van Nederland op grote schaal heeft beziggehouden met de handel in verdovende middelen. Die werden verstuurd via pakketjes naar onder meer Denemarken en Finland. 

F. zou nadrukkelijk aan de touwtjes hebben getrokken en de verdiensten waren behoorlijk. Uiteindelijk is hij in Nederland rechterhanden tegen de lamp gelopen. Dik tien jaar gevangenisstraf kreeg hij opgelegd. Advocaat Peer Szymkowiak laat weten dat de veroordeelde F. in hoger beroep is gegaan tegen het vonnis. 

Een tweede Limburgs lijntje naar het Hoge Noorden komt uit bij een andere cliënt van de ervaren Maastrichtse strafpleiter Szymkowiak. Ene Kenny L. uit het Zuid-Limburgse Heerlen. L. heeft volgens de opsporingsdiensten in Denemarken een flinke vinger in de pap gehad bij het binnensluizen van maar liefst 112 kilo amfetamine. Iets waar men in Denemarken zwaar aan tilt. Wat ook wel blijkt uit de flinke douw die de rechter aldaar voor Kenny L. in petto heeft tijdens de behandeling van zijn zaak: veertien jaar gevangenisstraf wordt er geëist.

L. vindt zijn veroordeling volkomen onterecht en blijft volharden in zijn onschuld. Hij houdt vol dat hij nooit is bezweken voor het grote drugsgeld dat in Denemarken te verdienen is en heeft volgens zijn raadsman hoger beroep aangetekend tegen de opgelegde celstraf. 

Kankermoer

Als Kenny aan zijn straf begint in een Deense bajes, komt echter het bericht dat hij terug moet keren naar Nederland. Voor even althans. Het Openbaar Ministerie (OM) in Maastricht heeft namelijk om zijn komst gevraagd. Dat zit zo: in de Limburgse stad Kerkrade, vlak bij de Duitse grens, is een drugslaboratorium ontdekt en men verdenkt L. ervan aldaar ‘productiehandelingen te hebben verricht’. Hij zou 142 kilo amfetamine in zijn bezit hebben gehad. 

Eind augustus dit jaar wordt Kenny L. daarom uit zijn Deense cel gehaald en overgebracht naar Nederland. Hij maakt van zijn hart geen moordkuil als hij voor de rechter staat. Limburgse media citeren hem als volgt: “Ik kom hier eigenlijk alleen om mijn excuses aan te bieden aan die andere jongens. Die zitten hier onschuldig. En door die Deense zaak, weet ik hoe dat is. Verder heb ik hier geen zin in. Al geven jullie me tien jaar, het boeit me geen kankermoer.”

De aanklager laat tijdens zijn strafeis weten dat Kenny L. vijf jaar achter de tralies moet als het aan justitie ligt. Voor alle duidelijkheid: in Nederland. Nádat hij zijn Deense straf heeft uitgezeten. Twee weken later krijgt de Heerlenaar uiteindelijk vier jaar cel opgelegd. L. zou volgens de rechtbank een voorname rol hebben gespeeld bij het in Kerkrade ontdekte drugslab. 

L. is na zijn gedwongen bezoekje aan Nederland weer teruggekeerd naar de cel in Denemarken. Waar hij dus naar verwachting nog heel wat jaren zal moeten slijten. Een tussentijds reisje naar Nederland in een geblindeerd busje is echter nog wel voorzien, want L. is ook tegen zijn straf in Nederland in hoger beroep gegaan. Wanneer dat beroep dient, is nog onbekend. 

Je verdient er het dubbele met drugshandel. ‘Je zou wel gek zijn als je die stap naar Scandinavië niet maakt’

Hogere prijzen

Waarom kiezen Nederlandse drugsbazen eigenlijk voor landen als Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken om illegale handel in verdovende middelen te drijven? Dat heeft vooral een financiële reden, zo klinkt het bij insiders in het duistere circuit. Zij willen, zonder met naam genoemd te willen worden, wel enige uitleg geven. 

Een gram coke kost in Nederland rond de 50 euro, terwijl in bovengenoemde Scandinavische landen de straatprijs voor het ‘witte goud’ tussen de 80 en 100 euro per gram is. Voor pillen als xtc geldt hetzelfde fikse prijsverschil: binnen de Nederlandse grenzen kosten ze zo’n 5 euro per stuk, terwijl er op bijvoorbeeld de Zweedse markt ongeveer het dubbele voor neergeteld moet worden. Een grammetje amfetamine: in Zweden 20 euro, in Nederland ongeveer 8,50 euro. Kassa dus als je een weekendtas met dat spul vult om er een handeltje mee te beginnen in steden als Stockholm, Göteborg of Malmö. “Je zou wel gek zijn als je die stap naar Scandinavië niet maakt,” aldus een ingewijde.

Gelden die opmerkelijke verschillen op de drugsmarkt ook voor Finland, Denemarken en Noorwegen? Het antwoord is klip en klaar: ja. Ook daar ligt de gangbare prijs een stukje hoger dan in Nederland. “Het is niet voor niks dat je in het circuit steeds vaker de namen van landen als Denemarken en Finland vallen als het over xtc-handel gaat. Dat afzetgebied is zeer interessant geworden voor de onderwereld.” Het feit dat de straffen voor drugsdelicten in Scandinavië doorgaans hoger liggen dan in Nederland, wordt voor lief genomen. 

‘Dagobert Duck’

Iemand die deze eenvoudige rekensommetjes vele jaren terug al maakte, is drugsbaron Dori X., een zestiger uit Venlo die al geruime tijd actief is in de wereld van de verdovende middelen en die volgens mensen die het kunnen weten, als een grote naam in de scene gezien mag worden. 

X. is zeker ook een bekende van politie en justitie. Zijn naam duikt geregeld op in strafdossiers. In december 2023 krijgt hij een gevangenisstraf van acht jaar aan zijn broek voor deelname aan een criminele organisatie die zich bezig heeft gehouden met de productie van harddrugs. 

De opsporingsdiensten komen in een later stadium de naam van Dori X. ook tegen tijdens een vervolgonderzoek naar foute praktijken die zich al in het voorjaar van 2017 zouden hebben afgespeeld. Dit betreft een onderschept transport van een dertigtal kilo’s amfetamine naar Finland. 

De aanklager denkt een sterke zaak te hebben tegen ‘Dagobert Duck’, zoals de Venlonaar ook wel genoemd wordt. De eis voor de drugssmokkel naar Scandinavië is redelijk hoog: vier jaar celstraf. De rechtbank in Den Bosch ziet dat in mei vorig jaar echter helemaal anders: X. komt weg met een vrijspraak. Een opsteker voor hem dus, op dat moment in ieder geval. 

Omdat het bewijs in deze drugszaak ‘in beslissende mate steunt op de verklaring van één getuige’, zo laten de magistraten weten. Andere bewijsmiddelen, zoals een aanvullend onderzoek van de FIOD, hebben niet met honderd procent zekerheid kunnen aantonen dat Dori X. daadwerkelijk betrokken is geweest bij het drugstransport naar Scandinavië.  

Megapartij op Deens strand

Ali M. (50), een Nederlandse Iraniër afkomstig uit Rotterdam, werd begin vorig jaar in Ierland gearresteerd op verdenking van een smokkelpoging van 840 kilo drugs. Er was onderweg echter klaarblijkelijk iets gruwelijk misgegaan tijdens het vervoer van de verdovende middelen: de partij coke, straatwaarde 60 miljoen euro, spoelde namelijk aan op een Deens strand.  

M. werd aangehouden met enigszins verdachte spullen: portofoons, afluisterapparatuur, satelliettelefoons, volgapparatuur. Hij zou aanvankelijk in een verstevigde motorboot hebben gezeten met apparatuur om onzichtbaar te blijven. De vermeende bende waar de Nederlander volgens de opsporingsdiensten deel van uitgemaakt zou hebben, kwam op de radar van de speurders in West Cork na een surveillanceoperatie in maart vorig jaar. Verdovende middelen werden tijdens onderzoek niet aangetroffen, maar die bleken naderhand zoals gezegd aangespoeld in Denemarken.

Of deze drugs ook daadwerkelijk voor de handel in dit Scandinavische land bestemd waren, werd nooit duidelijk. Mogelijk dat deze eigenlijk bedoeld waren voor de onderwereld in Ierland. Verdachte Ali M. moest eerder dit jaar uiteindelijk voor de rechter verschijnen. 

Daar bleef hij erbij dat hij onschuldig was, dat justitie dus ongelijk had voor wat betreft zijn rol in deze drugszaak. M. verklaarde dat hij onderweg was geweest naar een ‘militair fitnesskamp’ en daarom dus bovengenoemde spullen nodig had gehad. 

De rechter vond uiteindelijk dat de Rotterdammer vrijgesproken moest worden.