John en Kees de Bever: 'Een burn-out is een hype, dat heeft met een bepaalde generatie te maken'

John de Bever (60) werd zanger na het beëindigen van zijn loopbaan als prof- en zaalvoetballer. In 2006 leerde hij Kees Stevens (40) kennen, omdat hij een manager zocht. Kees had op dat moment nog een vriendin, maar John zei meteen: “Jij bent een homo en jij wordt mijn manager.” Een half jaar later waren ze getrouwd, of zoals Kees het zegt: “We zijn nooit meer van elkaar afgekomen.” Kees heeft nog een tijdje geprobeerd om ook andere artiesten te managen, maar aan alleen John heeft hij zijn handen vol. Zeker sinds Kees zelf ook een Bekende Nederlander is geworden, met dank aan de realityshow De Bevers. John en Kees trappen het nieuwe jaar goed af, met vanaf 8 januari een nieuw seizoen van hun realityserie op Videoland en RTL5, de lancering van hun eigen podcast De Bevers geven zich bloot! en de première van hun muzikale voorstelling De Bevers zijn er bijna, waarmee ze tot eind mei door het land trekken. 

Er is inmiddels sprake van een heus De Bevers-imperium. Verbaast het jullie dat zoveel mensen zich aangetrokken voelen tot jullie?

Kees: “Het is niet normaal hè, wat we allemaal doen? Vroeger ging ik als ventje naar Ahoy om Frans Bauer te horen zingen. Nu staan we er zelf. Zoveel mensen die voor ons naar een concertzaal komen.”

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

John: “Ja, dat blijft apart. Maar beter zo dan andersom.” 

Kees: “Het is niet normaal, maar je gaat er ook een beetje aan wennen. Ik denk altijd: wie kunnen we nog meer bereiken? Dat bekijken we per doelgroep. Als je in Ahoy staat, trek je een ander publiek dan in Preston Palace.” 

Wat is het geheim van jullie succes?

John: “Ik zou het niet weten. Zo speciaal zijn we niet.”

Kees: “Volgens mij is dat het. Het is bij ons zoals bij iedereen thuis.”

John: “Het is natuurlijk een gekke tijd, met al die oorlogen en ellende. Als mensen naar ons kijken, is er even een uurtje niks aan de hand.” 

Kees: “Wij downgraden de glamourwereld. Mensen hebben een heel groot beeld bij artiesten. Wij maken alles een beetje kleiner en gewoner. Ik hoor artiesten weleens zeggen: Wij zijn een jaar bezig om een album op te nemen. Bij ons zie je dat John naar de studio gaat en zijn liedjes in een halfuurtje inzingt. Het wordt niet zo belangrijk gemaakt.”

John: “Mensen denken dat ze bij ons horen. Ze voelen zich één met ons. Dat is de hoofdzaak.”

Ondertussen rijst jullie succes de pan uit. Hoe ‘gewoon’ kun je nog zijn als het geld tegen de plinten klotst?

John: “Fans kijken toch tegen je op. Zij denken dat wij andere mensen zijn dan we zijn. Dat is nu eenmaal zo.”

Kees: “Maar we zijn écht heel gewone mensen. Natuurlijk, we zijn bevoorrecht en we hebben het heel goed. Ons appartement is heel mooi, maar het is ook niet zo dat we in een paleis wonen met bedienden.”  

Hier in huis is wel veel goud te zien…

Kees (draait zich naar de keuken): “Die kranen en andere gouden details hebben gewoon zo’n messing laagje. Dat kun je allemaal kopen bij de Action en de Xenos.”

John: “Ik denk dat mensen het snel door zouden hebben als we ons anders zouden voordoen. Je kunt mensen niet bedriegen.” 

‘Ik hoef ook niet iedereen naakt te zien. Johan Derksen is mijn beste vriend, maar ik was blij dat hij zijn kleren aanhield’

In januari start jullie podcast De Bevers geven zich bloot! Willen wij dat wel?

John: “We gaan uit de kleren, maar houden wel onze badjas aan. Ik hoef ook niet iedereen naakt te zien. Johan Derksen is mijn beste vriend, maar ik was blij dat hij zijn kleren aanhield.”

Kees: “Er was ons al vaker gevraagd om een podcast te maken met bekende mensen, maar ik wilde wel dat ze echt iets nieuws zouden vertellen. Dat ze zich echt blootgeven, zeg maar. Toen zei iemand: Dan moet je naar de sauna. Doordat de setting anders dan anders is, vertellen mensen meer dingen over zichzelf dan normaal. Dat maakt het leuk.” 

Wie stelt de meest impertinente vragen?

Kees: “Ik denk dat ik het meest aan het woord ben. Maar dat is altijd zo, haha.”

John: “Mensen vinden Kees heel leuk. Hij is enthousiast en direct. Ik vind dat hij het goed doet.”

Een ander nieuw avontuur is de muzikale komedie De Bevers zijn er bijna, waarin jullie jezelf spelen in een humoristisch verhaal. Spannend?

John: “Ik ga niet acteren. Ik hoef alleen maar te zingen.”

Kees: “Dat zegt hij steeds, maar dat is niet waar. De karakters zijn gebaseerd op onszelf, dus we zijn niet ineens een moordenaar. Maar het is wel een verhaal met een begin, een midden en een einde. We zullen niet ineens een Oscar krijgen voor onze rollen, maar we moeten wel een beetje acteren.”

John: “Jij wel hoor, jij krijgt een Gouden Kalf denk ik.”

Kees onverstoorbaar: “De voorstelling is grappig, op het randje soms. Er wordt gelachen, we lopen de polonaise, we spelen bingo. Ik vind het geweldig. Het is iets wat nog nooit iemand heeft gedaan, dat je een verhaal schrijft om twee mensen heen. Het klinkt als een geintje, maar we krijgen een supermooi decor en werken samen met Mariska van Kolck, Arijan van Bavel (Adje) en Bas Muijs. Zij zijn echte acteurs, dus ik vind het nog steeds bijzonder dat ze ja tegen ons hebben gezegd.”

‘Tijdens die cruise zitten we in zwembroek naast onze fans in het zwembad een biertje te drinken. Daar hou ik van’

Als jullie iets doen, dan doen jullie het goed.

Kees: “Mensen die iets van ons kopen, of dat nu een kaartje is voor een voorstelling of een ticket voor onze fanreis, mogen rustig zeggen dat ze iets niet leuk vinden. Maar ze mogen nooit zeggen dat ze niet genoeg hebben gekregen voor hun geld. Dat heb ik in al die jaren ook nog nooit gehoord.”

John: “Die fanreis doen we al dertien jaar. Aankomende mei gaan we op een Middellandse Zee-cruise met onze fans en dat was binnen twee dagen uitverkocht. Dan zitten wij in zwembroek naast onze fans in het zwembad een biertje te drinken. Ik hou ervan om tussen de mensen te zitten. Plezier maken, een eenheid vormen. Tijdens de laatste reis was er een 82-jarige vrouw mee die sinds het overlijden van haar man, 22 jaar geleden, niet meer op vakantie was geweest. Ze had niks tegen haar kinderen gezegd en zelf onze trip geboekt: Ik vertrek morgen naar Curaçao met De Bevers. Die kinderen waren zo blij voor haar. Daar zit ik dan de hele vakantie naast, dat is mijn vriendin. Ik krijg er nog kippenvel van.” 

Kees: “Ik hoorde haar op een gegeven moment bellen met een van haar kinderen: De Bevers zijn echt de hele dag bij ons hoor, niet alleen als er camera’s zijn. Dat is toch prachtig?”

Tot een paar jaar geleden was Kees vooral achter de schermen aan het werk, ver weg van de camera’s, als manager van John. Dat veranderde toen jullie je leven in 2022 openstelden voor een cameraploeg. Waarom hadden jullie daar überhaupt zin in?

John: “Ik heb er niet zo veel moeite mee om mensen te laten zien hoe wij leven. Dat komt ook omdat ik geen toneel speel. Ik ben altijd mezelf. Kees ook. Of de cameraploeg er nu wel of niet is: ik ga naar bed als ik er zin in heb. Er is niks gescript. De zender krijgt van Kees onze agenda en aan de hand daarvan bepalen zij of ze er zijn of niet.”

Kees: “We hadden al tien pilots gemaakt voor reallifeseries, maar de reactie was altijd: jullie zijn niet gek genoeg. Patty Brard liet klysma’s zetten, wij lagen op de bank, haha. Maar na corona mocht het allemaal weer normaal en gezellig zijn. John had net aan Expeditie Robinson meegedaan, dus hij stond weer volop in the picture. Het was de juiste timing, alles klopte. Al dachten wij eerst dat het een zangshow van John zou gaan worden.”

John: “Dat hebben mensen snel gezien, mij zingend op een podium. Dat vinden mensen niet leuk. De productiemaatschappij weet precies wat ze wel en niet moeten filmen. Dat doen ze heel goed. Van tevoren zien wij ook niets hè? Dat zou wel mogen, maar dan gaan we de beste versie van onszelf laten zien. Het moet zijn wat het is.” 

Zijn jullie zelf fan van het realitygenre?

John: “Ik niet. Ik kijk alleen naar Vandaag Inside en sport. En soms een filmpje op Netflix. Kees en ik kijken bijna nooit samen tv. Hij is altijd maar aan het rondrennen.” 

Kees: “Jij hebt altijd de afstandsbediening! Ik kijk heus weleens iets, maar niet als jij er bent. Ik ben verslaafd aan soapseries: GTST, As The World Turns, Neighbours, The Bold and the Beautiful. Het is kort, het is heftig en het kan altijd erger dan in je eigen leven, snap je. Naar The Bold keek ik als kind al met mijn opa en oma, bij wie ik ben opgegroeid. Toen mijn oma Miep nog leefde, zouden we een reis gaan maken naar Amerika en de studio’s van The Bold bezoeken. Dat leek ons fan-tas-tisch. Lang verhaal kort: ze overleed in 2023 en dat is niet gebeurd, maar ik had het wel beloofd. Het voelde als iets dat niet ‘af’ was. Toen heb ik RTL gebeld met de vraag of ik toch niet een keertje kon gaan en zij hebben geregeld dat ik met mijn tante op de set van The Bold kon rondlopen. Ik zat in de stoel waar ik met mijn oma 35 jaar naar heb zitten kijken! John denkt nu echt: hij is gek, maar dat was zo bijzonder.”

John: “Nee hoor, dat maakt mij niet uit, is toch leuk.”

Kees: “Het is overdreven om te zeggen dat het de mooiste dag van mijn leven was, maar het kwam er wel dichtbij. Ik had ook een klein beetje as van mijn oma meegenomen. Dat heb ik bij het Hollywood Sign uitgestrooid.”

Hadden jullie als kind al de droom om later in de belangstelling te staan?

Kees: “Ik wist dat ik verkoper wilde worden. En jij, John?”

John: “Ik heb altijd gezegd dat ik voetballer of zanger zou worden, mijn twee grote hobby’s. Dat is gelukt. Als kind was ik al een zangertje, bij Pierre Kartner. Maar daar ben ik na twee jaar mee gestopt, omdat ik dacht: ik ga voetballen. In 1997 was ik de beste zaalvoetballer van de wereld. Op het moment dat ik te oud werd voor voetballen, ben ik geswitcht naar zingen. Als het precies zo gaat als je in je hoofd had, dan heb je geluk.” 

Kees: “Een zondagskind.”

John: “Het ging niet vanzelf, als voetballer moet je elke dag trainen. Je wordt ook geen betere zaalvoetballer als je elk weekend op stap gaat. Ik heb concessies moeten doen, maar daar heb ik ook veel voor teruggekregen.” 

‘Ik moet altijd oppassen dat ik niet dichtgroei. John zit elke dag aan de Magnums en frikadellen, maar er komt niets bij’

Op internet werd onlangs breed uitgemeten dat de roem Kees bijna te veel was geworden. Je zou zijn ingestort tijdens een van jullie meezingconcerten. Wat gebeurde er?

Kees: “God, echt? Je hebt allerlei nieuwe showbizzsites die dat soort onzin delen. Een tijdje terug had ik een voedselvergiftiging. Als je de berichten mocht geloven, was ik bijna dood. Maar er is niks aan de hand hoor. Wij zijn niet zo van de burn-outs.”

John: “Een burn-out is een hype. Dat heeft met een bepaalde generatie te maken. Als je oververmoeid bent, dan rust je een paar dagen uit en dan ben je weer fit.”

Voor een 60-jarige zie je er sowieso topfit uit, John.

John: “Daar doe ik weinig voor. Ik voetbal eens per week en wandel met de honden. Dat is het.”

Kees: “Dat is ongelofelijk, joh. Ik train drie of vier keer per week en eet bijna alleen maar yoghurt, bananen en appels, maar alsnog moet ik oppassen dat ik niet dichtgroei. John zit elke dag aan de Magnums en frikadellen, maar er komt niets bij.” 

John: “Het zit niet in je genen, denk ik. Bij mij wel. Ik heb er heel lang op kunnen teren dat ik altijd heb gesport. Dat zou ik elke jonge gast of meid aanraden: kweek een basisconditie. Dan hou je het langer vol als je ouder wordt.” 

Jullie werken én leven samen. Worden jullie nooit eens gek van elkaar?

John: “Voorheen ging Kees altijd mee naar optredens. Tegenwoordig ga ik vaak alleen, omdat we anders echt de hele tijd bij elkaar zijn.”

Kees: “Dat komt ook omdat we alles zelf doen: boekingen, contracten, management. Daar hebben we geen team voor.”

John: “Ik zing en Kees doet de rest.”

Kees: “Ik hou van drukte, ik hou van stress. En ik denk dat ik het zelf het beste kan. Ik hou er niet van om iets uit handen te geven. John en ik leven echt voor ons werk. Met Kerstmis, op onze verjaardagen. We zijn altijd beschikbaar. Veel artiesten zeggen: we nemen drie of vier weken vakantie per jaar. In die vijftien jaar zijn wij nog nooit langer weggeweest dan twee weken.”

Waarom niet?

Kees: “Toch wel vanuit de angst dat het ooit ophoudt. Dat ze niet meer bellen, dat het stopt. Als er geen volgend seizoen meer komt van de realityshow, dan weet je: het wordt minder. Dat is een onzekere factor, dus je wilt er nu alles uithalen.”

John: “Ik zou het wel wat rustiger aan willen doen, wat meer van de wereld zien. Maar Kees niet. Hopelijk komt dat over een paar jaar, als hij wat volwassener is geworden.” 

Kees: “Als we één dag niets te doen hebben, zegt John al: Waar gaan we heen, wat gaan we doen? Als hij twee weekenden niet zingt, dan gaat hij zich vervelen.” 

John: “Ik zeg ook niet dat we moeten stoppen. Maar iets minder doen, dat kan best.”

Jullie schelen twintig jaar. Is dat een sta-in-de-weg in jullie relatie?

John: “Het leeftijdsverschil houdt me ook jong. Maar het is wel zo dat Kees nu alles leuk gaat vinden wat ik al heb gedaan en beleefd. Hij is pas net een Bekende Nederlander, maar ik ben dat al dertig jaar geweest. Dat is natuurlijk een verschil. Maar zolang ik mee kan doen, doe ik mee.”

Kees: “Natuurlijk merk je wel het verschil tussen iemand die 40 is en iemand die 60 is. Maar dat is nu nog niet erg. Ik denk soms weleens: als ik 60 ben, dan is hij 80. Of als ik 70 ben, dan is hij 90.”

John grappend: “Ik zorg wel dat ik de 90 niet haal. Dan hoef je je daar niet druk over te maken.”