Verslaafd aan Vegas: al 54 keer naar de grootste speeltuin ter wereld

Max Verstappen zal vorig weekend weinig tijd hebben gehad, maar anders had ik hem met alle liefde rondgeleid in mijn Las Vegas. Tenminste, zo mag ik die megalomane gokstad in de woestijn van Nevada wel een beetje noemen, zeker als ik de keren optel dat ik er ben geweest. Met het Formule 1-tripje van vorige week erbij kom ik op 54. Reken ik het om in aantal dagen en weken, dan kan ik zeggen dat ik er al zo’n 2,5 jaar van mijn leven heb doorgebracht. 

Wat moet je daar dan nog, vraagt u zich wellicht af. Tja, dat is lastig uit te leggen. Het is gewoon een verslaving. En niet ééns een gokverslaving, al kruip ik ook graag achter een slotmachine. Het is de hang naar avontuur, naar het onverwachte. De spanning en de sensatie. Het is nou eenmaal een knettergekke en bijzondere stad. Disneyland voor volwassenen. Je kunt er bijna álles doen. 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Bij mij openbaarde het virus zich voor het eerst in 1995. Na eerder een trip naar New York en naar Florida te hebben gemaakt, wilde ik ook dolgraag Las Vegas ontdekken. Die stad stond hoog bovenaan mijn lijst na het zien van films als Rain Man met Tom Cruise en Dustin Hoffman, Viva Las Vegas met Elvis Presley en de eerder dat jaar uitgebrachte tranentrekker Leaving Las Vegas met Nicolas Cage. Ik wilde per se slapen in de ‘Rain Man suite’ in het Caesars Palace in Las Vegas. Oké, die tweeverdieping tellende suite bleek iets boven het budget, maar ik kreeg wel een kamer met inpandige jacuzzi.

Krankzinnige hotels

Ik keek mijn ogen uit op die eerste trip. Al die krankzinnige hotels met hun nog gekkere thema’s. In die jaren waren dieren nog niet verboden in de entertainmentindustrie, dus lagen er witte tijgers bij de ingang van The Mirage en sprongen de dolfijnen uit het bassin naast het zwembad. Je liep onder echte leeuwen in de MGM Grand en langs heuse haaien in Mandalay Bay. Tegelijkertijd zag je vulkaanuitbarstingen en piratengevechten, een middeleeuws kasteel (het Excalibur Hotel), het Luxor en een Egyptische piramide midden op de Strip: de zeven kilometer lange weg dwars door Las Vegas waaraan alle beroemde casinohotels liggen.

Inmiddels zijn de hotels en resorts een stuk degelijker geworden, onderdeel van een keten (Hilton, Fontainebleau) en meer gericht op luxe en comfort dan op hun aparte uitdossing. Maar in de nineties en zero’s was het nog een bonte verzameling. Je kon daar alles verwachten. En dus ook het spektakel dat ik meemaakte toen ik ’s avonds om elf uur het casino uitliep en het ondanks 35 graden ineens met bakken uit de hemel kwam. Alle straten stonden blank en overstroomden, waardoor het even duurde voordat ik doorhad dat het écht regende en niet bij een show hoorde.

Na die vakantie was ik zó gefascineerd door de stad dat ik er snel weer heen wilde. Vanaf dat moment ging ik elk jaar, het liefst tweemaal, in het voor- en naseizoen. Ik zocht de beste deals uit voor vlucht en hotel en dompelde me onder in deze waanzinnige glitter- en glamourstad. Soms alleen, vaak met mijn partner of moeder, met mijn nicht, familie of vrienden. De laatste jaren met mijn gezin. We beginnen en eindigen onze familievakanties de laatste jaren steevast in Vegas, want het is ook de poort naar nationale parken als Bryce en Zion en de bestemming leent zich goed voor een rondreis San Francisco - Los Angeles. 

In 2005 mocht ik er zelfs namens Panorama heen, samen met een fotograaf. Ik regelde dat ik met een politieman met een eigen schietschool mee kon om een dag te gaan schieten met machinegeweren in de woestijn. Op papieren targets uiteraard, niet op boeven. In Nevada, de staat waarin Vegas ligt, mag iedereen (mits niet veroordeeld als crimineel) van 18 jaar en ouder de meeste soorten vuurwapens bezitten zonder staatsvergunning, inclusief semiautomatische wapens en geweren.

Anthony, een van mijn beste vrienden in Vegas, gaat de deur niet uit zonder zijn ‘girlfriend’: een zwarte Glock19. Volgens hem een instapmodelletje. Heeft hij altijd bij zich om zichzelf te beschermen. Nooit nodig gehad, maar ‘just in case’, als hij toevallig in minder veilige buurten moet zijn. Maar ook als we gewoon Chinees gaan eten bij Ping Pang Pong, zo heet ie echt. Ik ben er iedere keer weer door gefascineerd. En twintig jaar geleden mocht ik zelf schieten. Eerst de zwaardere broer van de Glock19: een Glock 34 met een langere loop en slede. En als toetje met een Colt Car-15 commando karabijn.

Destijds vooral leuk voor onze reportage, waarin mijn instructeur Steve Krystek vertelde over zijn antiterreurtrainingen. Vlak na de aanslagen op 9/11 op het World Trade Center in New York kreeg hij veel aanvragen om politie en special forces op te leiden. Wij mochten exclusief mee op zijn training. Maar als ik nu deze Krystek googel, zie ik dat zijn kleine PFC-schietschool van destijds inmiddels een enorm groot bedrijf is. Blijkbaar doet antiterreur het nog steeds goed.

Pamela Anderson

Twee jaar later, in 2007, ging ik weer voor Panorama naar Vegas. Dit keer zonder professionele fotograaf. Ik maakte een special over onze Hollandse blonde trots die in Vegas aan de weg timmerde: illusionist Hans Klok. Joop van den Ende investeerde destijds maar liefst 25 miljoen euro in Hans en zijn show Beauty of Magic, waarmee hij in een van de grootste theaters optrad in het Planet Hollywood Resort & Casino in Las Vegas. Niemand minder dan Baywatch-babe Pamela Anderson was de assistente van ‘the world fastest magician.’ De hele stad leek betoverd door Klok.

Zijn beeltenis schitterde zowel op de luchthaven als op alle bussen en ook op blackjacktafels. Hans vond het zo tof dat ik speciaal voor hem was gekomen dat hij mij uitnodigde ’s avonds te komen barbecueën bij hem thuis. We kenden elkaar inmiddels ook al van eerdere interviews en Hans is gewoon een ontzettende attente man. Ik hoefde geen taxi te regelen, hij stuurde zijn personal assistent David naar mijn hotel, om me op te halen. Diezelfde avond zat ik samen met assistentes Nathalie, Zarina en Debby, Hans en wat vrienden in de tuin van het grote beveiligde en ommuurde complex, waar hij zijn appartement huurde. Ik herinner me niet veel van die avond, behalve dat de drank rijkelijk vloeide. Maar misschien wel juist daarom. Het resulteerde in ieder geval in een warme vriendschap die nog steeds aanhoudt. 

Ik botste vol tegen Mötley Crue-drummer Tommy Lee aan, de ex van Pamela, die van het sekstape-schandaal en de man met de losse handjes

Een paar avonden later zat ik bij de magic show, wat een enorm spektakel was. Over de top Amerikaans met veren, glitters en La Anderson als stralend middelpunt. Ik had Hans al geappt of ik na de show even achter de schermen mocht komen kijken. Aangezien journalisten er niet echt welkom waren, smokkelde Hans mij en mijn wegwerpcameraatje mee. Zo stapte ik ook het knalroze heiligdom van Pamela binnen: haar kleedkamer.

Ik maakte achteloos wat foto’s, maar dat viel gelukkig niet op. Ik was een gast van Hans, dus het was oké. De Baywatch-ster huppelde nog steeds rond in haar zilveren glitterbadpak uit de show en was allervriendelijkst. Ik vond haar veel kleiner en menselijker dan ik dacht. Ook botste ik vol tegen Mötley Crüe-drummer Tommy Lee aan, de ex van Pamela, je weet wel: die van het sekstape-schandaal en de man met de losse handjes.

Sowieso bots je in Las Vegas snel tegen beroemdheden aan. In de diverse Amerikaanse Las Vegas-fangroepen waarin ik uiteraard ook zit, komt vaak de oproep langs: Ever bumped into a celebrity in Vegas? Het antwoord is altijd goed voor heel veel hits. Er worden zangers, acteurs en sportsterren aangetroffen bij blackjacktafels, in de diverse restaurants en in de lift op weg naar de hotelkamers. Gratis tip: de meeste kans om er eentje te zien maak je als je verblijft in een van de exclusieve hotels, zoals The Wynn/Encore of Fontainebleau. Dat zijn ook de hotels waar de Formule 1-coureurs slapen als ze in Vegas zijn.

Bokslegende Tyson

Mijn eigen verhaal over Mike Tyson en Sarah Jessica Parker doet het altijd goed in die Vegas-fangroepen en op feesten en partijen, vanwege het bewijs dat ik ervan heb, namelijk: beeld. Ik zag ooit op de luchthaven de bokslegende én getatoeëerde held uit The Hangover lopen: Mike Tyson dus.

Er zat nog wel een hele gate tussen ons in, maar ik wist hem vliegensvlug in te halen waarna hij vriendelijk poseerde naast deze Hollandse groupie. Ik was verbaasd over het gemak waarmee hij meewerkte en het feit dat er niemand anders met hem op de foto wilde. Blijkbaar verblikken ze daar niet van een beroemdheid meer of minder? Daar kwam ik zelf ook achter.

Mike Tyson poseerde uitermate vriendelijk naast deze Hollandse groupie. Ik was verbaasd over het gemak waarmee hij meewerkte

Naast een aantal lokale celebs, zoals de acteurs van de beroemde Gold & Silver Pawn-shop, ontmoette ik in waterpark Wet & Wild Harrison Ford, of Indiana Jones beter gezegd. Samen stonden we in de rij voor de glijbaan. Ik was nogal starstruck, maar om me heen was er nauwelijks commotie om zijn aanwezigheid. Met Sex And The City-actrice Sarah Jessica Parker maakte ik in de schoenenwinkel van Caesars Palace een praatje over – je verzint het niet  –schoenen. Er was wel een aantal beveiligers om haar heen, maar ze was heel benaderbaar.

En ook Hans Klok trof ik meerdere malen in onze gezamenlijke lievelingsstad. Soms, toevallig op straat of bij gemeenschappelijke vrienden van ons, soms op het podium. In 2019 keerde Klok terug naar Vegas om er in een veel kleinere zaal in Hotel Excalibur op te treden. Natuurlijk wilde ik hem ook daar bekijken. Ik genoot oprecht van zijn show en de verbaasde Amerikanen die hem na de voorstelling mochten ontmoeten en hem zo toegankelijk en gewoon vonden. Helaas, net voor zijn grote doorbraak, brak corona uit, ging de stad finaal op slot en verhuisde Hans weer naar Nederland. Toch houd ik nog steeds hoop dat drie keer scheepsrecht is en hij op zijn oude dag nog zo’n fijne Vegas-publiekstrekker wordt, net als zijn grote voorbeelden Siegfried en Roy ooit waren. 

Gokhoofdstad van de wereld

Wie aan Vegas denkt, denkt natuurlijk ook meteen aan gokken. Dat is niet zo vreemd. In 1931 gaf de staat Nevada een gokvergunning aan een club in het centrum van Vegas. Niet lang daarna ontstond er een stoffige woestijnweg ten zuiden van het centrum: de inmiddels wereldberoemde Strip. De stad groeide daarna uit tot de gokhoofdstad van de wereld. Elk jaar komen er ongeveer 41 miljoen bezoekers, die gezamenlijk circa 55 miljard dollar spenderen. Ze slapen in een van de 155.000 hotelkamers, variërend van low-budget kamers tot suites ter grootte van een paleis.

Ik mag ook graag een gokje wagen in Vegas, al was het maar vanwege de gratis drank. Zodra je achter een zogenaamde slotmachine of roulettetafel kruipt, komt een serveerster langs met de vraag of je cocktails wil. Maar je kunt er eigenlijk alles krijgen, van bier tot tequila en van water, koffie, cola tot baco’s. Het enige wat je moet doen is de serveerster tippen; een fooitje geven voor het brengen. Gangbaar is een of twee dollar per drankje. Wil jij dat ze snel weer langskomt, geef dan eenmalig een vijfdollarbiljet en ze vergeet je nooit meer. Dan komt ze elk kwartier vragen of je nog iets te drinken blieft of ze zet gewoon een Budweiser voor je neer. Casino’s hebben graag dat hun bezoekers flink drinken, want dat betekent ook flink inzetten en dat vervolgens verliezen.

Verwacht dus niet dat je er zomaar een jackpot kan weghalen. De stad is niet zo groot en luxueus geworden door winnaars. In 2024 haalde Vegas 15,6 miljard dollar binnen aan gokinkomsten. Casino-tycoon Steve Wynn zei het ooit al: “The only way to win in a casino is to own one.” Ofwel, de enige manier om winst te behalen in een casino, is een casino bezitten. Hij kan het weten, want hij bouwde iconische Las Vegas-resorts zoals The Mirage en Bellagio en later Wynn Resorts op. 

Meestal ben ik tijdens mijn vakantie vooral de kas van het casinohotel waar ik verblijf aan het spekken en ga ik met lege broekzakken naar huis. Tot een paar jaar terug. Net aangekomen in mijn favoriete hotel New York New York (met wolkenkrabber-thema) besloot ik na een vliegreis van veertien uur nog even een hotdog te scoren en een uurtje beneden in het casino door te brengen. Het was 21.00 uur Vegastijd, Nederlandse tijd 04.00 uur ’s nachts. Ik was doodmoe, maar wilde nog niet gaan slapen, omdat ik dan de hele week last zou houden van een jetlag.

Met een dubbele espresso in mijn ene hand zat ik met de andere hand domweg steeds twee kwartjes weg te drukken. In no-time verspeelde ik 20 dollar. Ik was er eigenlijk alweer klaar mee, maar omdat ik nog minstens een uur wilde opblijven, gooide ik er nog een twintigje in. Mijn inzet verdubbelde ik naar een dollar per draai, in de hoop mijn verloren geld weer terug te winnen. Dat is een typische gokkersgedachte die gewoonlijk zeer slecht afloopt, want niet voor niets verdienen casino’s miljarden aan gokinkomsten. Maar deze avond pakte het al bij de derde draai beter uit.

Elk jaar komen er ongeveer 41 miljoen bezoekers, die gezamenlijk circa 55 miljard dollar spenderen. Ze slapen in een van de 155.000 hotelkamers

Ik kreeg een bonusspel en de machine begon te loeien. Ik bleek meerdere jackpots te hebben gewonnen, waaronder een van 100 dollar, waar ik al lyrisch om was. Pas toen echt alle toeters en bellen afgingen, begreep ik dat ik ook de hoofdprijs van 6000 dollar had gehaald. Ik was zo verbluft en waarschijnlijk ook slaapdronken vanwege de jetlag, dat ik een kwartier naar het scherm heb zitten staren. Compleet in shock.

Ondertussen begon een Amerikaanse vrouw boos tegen me te gillen: “Wees blij! Je hebt veel geld gewonnen!” En meteen kwamen er van alle kanten casinomedewerkers op me af. Ze vroegen om mijn paspoort, lieten me een speciaal IRS-taxformulier invullen en inden alvast dertig procent kansspelbelasting. Om daarna toch nog veertig gezellige briefjes van 100 uit te tellen. Vervolgens bedelden ze bij mij nog wel om zo’n groene Benjamin Franklin als fooi, voor hun zware telwerk. Het was een prettige start van mijn vakantie, maar daarna heb ik nooit meer zo’n mazzel gehad. Wel fijn: sindsdien sta ik op een lijst van de ‘big fish’ en word ik elk jaar getrakteerd op gratis suites, gratis speelgeld en gratis eten.

In Vegas mag je namelijk best winnen, maar ze willen het geld eigenlijk wel weer terug. En dus nodigen ze je uit om je gewonnen centjes te komen verspelen, door je te paaien met extra’s en kamers zo groot als appartementen. Ook al ben ik in de verste verte geen ‘whale’ (walvissen zijn de échte grote gokkers), ze weten dat ik makkelijk over te halen ben geld te verspelen. Ach, ik maak daar op mijn beurt ook weer graag gebruik van, want ik ben natuurlijk een echte Nederlander, dus als ik ergens voordeel uit kan halen, waarom niet?

Voordelig naar Vegas?

Nu zult u misschien denken: die vrouw is – naast knettergek – vast erg vermogend. Of: Panorama zal wel kapitalen aan haar redacteuren betalen. Anders kun je immers nooit zo vaak naar Amerika vliegen. Maar nee, ik ben niet rijk, wel boerenslim. Standaard heb ik een oproep uitstaan bij Skyscanner. Zodra er een goedkoop ticket voorbijkomt, is het een kwestie van meteen toehappen. Soms ben je dan nog geen 700 dollar aan een retour kwijt. 

Mijn hotelovernachtingen zijn vaak kosteloos, omdat ze me zien als gokker, maar ook als je zelf je kamer moet betalen, hoeft dat niet de wereld te kosten. Buiten het hoogseizoen zijn vaak aanbiedingen op hotelsites te vinden. Het enige waarvoor je moet oppassen zijn de zogenaamde resort fees. Dat zijn extra (onzin-)kosten voor wifi of toegang tot de fitnessruimte, die bovenop de kamerprijs komen. Ze zijn niet optioneel en staan vaak pas aan het eind van het boekingsproces vermeld. Als je het ’s avonds kunt beperken tot een paar dollar gokken in ruil voor gratis drank, valt Vegas best op een klein budget te beleven. Maar wees gewaarschuwd: er bestaat dus altijd het gevaar dat ook jij verslaafd raakt aan de stad en weer snel terug wil!