MISDAADCOLUMN: Geen lichaam, geen spoor in 20 jaar durende vermissingszaak Henk Wildeman

Op 16 november 2005 verdween Henk Wildeman uit Beekbergen. Twintig jaar geleden alweer. Geen lichaam, geen spoor, geen zicht op een doorbraak. Alleen een politiedossier dat stof ligt te verzamelen en een familie die al twee decennia in het duister tast. Ik hoor weleens zeggen: man, het is al zo lang geleden, laat het rusten. Maar zo werkt het niet. Als iemand in Nederland gewoon kan verdwijnen, midden in een dorp, dan zegt dat iets over meer dan alleen over het lot van één man. Over ons geheugen misschien. Over hoe snel we vergeten zodra de media-aandacht verslapt.

In mijn tijd bij Peter R. de Vries, misdaadverslaggever werd ik samen met collega Daniel Heeringa op deze zaak gezet. We spraken vrienden, familie, oud-zakenpartners. Hoorden verhalen die elkaar tegenspraken, verklaringen die alleen maar vragen opriepen en details die niemand hardop gezegd wilde hebben. Er kwamen tips binnen en we stonden in nauw contact met de politie. Die beloofde alles na te trekken. “Al is wat iemand op televisie zegt juridisch niet voldoende,” zo liet een woordvoerder duidelijk weten.

Henk handelde in goud. Hij had eerder met justitie te maken gehad, maar probeerde zijn leven weer op de rails te krijgen. Na zijn vrijlating woonde hij alleen in een stacaravan op een camping in Beekbergen. Toch bleven er verhalen aan hem kleven. Zijn bedrijf, Gova, stond ingeschreven op zogenoemde spookadressen: leegstaande huizen in een villapark dat op de nominatie stond om gesloopt te worden. Ook dook er een zakenpartner op, een Fries met een Spaans adres, die in Beekbergen vaker werd gezien dan in Benalmádena. Niemand wilde het er echt over hebben. “Je hebt milieus waar je liever niet mee wordt geassocieerd,” zei een handelaar destijds tegen De Stentor.

Acht baren goud geroofd. Geen braaksporen, geen getuigen. Het was zo klaar als een klontje wie hier meer van wist

Kort voor zijn verdwijning werkte Henk samen met Jan de G., een goudhandelaar uit de regio. Op 29 september 2005 werd deze Jan naar eigen zeggen bij Weil am Rhein aan de Zwitserse grens beroofd van acht baren goud, met een waarde van 140.000 euro. Geen braaksporen, geen getuigen. Voor Jan was het zo klaar als een klontje: hier moest Henk meer van weten.

In onze uitzending kwam een tipgever aan het woord die we Remco noemden. Hij beweerde dat híj bij die goudroof betrokken was geweest, en dat de dader een ander was: een zekere Alwin, een bekende van Henk. Volgens de tipgever wist Henk meer dan goed voor hem was. De politie sprak met Remco, maar verder gebeurde er niets. De roof en de verdwijning bleven officieel twee afzonderlijke dossiers...

Toch hadden de verhalen wel degelijk raakvlakken. Dezelfde namen, dezelfde ruzies, hetzelfde kleine netwerk van mensen die elkaar kenden, zakendeden en elkaars bloed soms wel konden drinken. We spraken mensen in cafés, op parkeerplaatsen, in doorrookte huiskamers. Iedereen wist iets, niemand wist het fijne van de zaak.

Wat er daarna gebeurde laat zich raden. De zaak liep langzaam weg. Nieuwe aanwijzingen bleven uit, oude verklaringen bleken minder waardevol dan gedacht. De recherche zette nog zoektochten uit in de bossen rond Beekbergen, met honden en talloze vrijwilligers, maar het bleef zonder resultaat. Zelfs Interpol werd ingeschakeld. Op papier werd Henk internationaal gesignaleerd, in werkelijkheid was hij gewoon weg.

Soms denk ik dat de waarheid allang ergens is uitgesproken, maar nooit op de juiste plek of op het juiste moment. Iemand in dat kleine netwerk weet wat er is gebeurd, maar heeft ervoor gekozen om te zwijgen. Misschien uit loyaliteit, misschien uit angst, of gewoon uit gemakzucht. Wat resteert zijn losse eindjes. Een man met spookadressen, een gestolen partij goud, een kringetje van figuren die veel praten maar weinig zeggen. Met als resultaat een verdwijningsdossier waar niemand nog naar om lijkt te kijken.