Jessica zit sinds de zomer vast in Zuid-Frankrijk, nadat douaniers bij een tolpoort 147 kilo xtc in twee tassen in haar kofferbak ontdekten. Het detentieleven omschrijft ze als een compleet andere wereld. Veel vrouwen in haar vleugel slikken zware medicatie en volgens Jessica is een deel van hen "knettergek".
Toch houdt ze zichzelf bewust scherp en probeert op routine te draaien. Maar dat valt haar zwaar. "Want de verveling is misschien nog het ergste."
Dagen vol muren, regels en gaas boven je hoofd
Elke dag mag ze een paar uur naar buiten, al voelt dat nauwelijks als vrijheid. De luchtplaats wordt volledig omringd door betonnen muren, met daarboven gaas gespannen. In haar eigen woorden: "Ontsnappen met een helikopter, zoals in de film, zit er dus niet in."
Jessica mag twee uur per week sporten. Bellen kan alleen naar vooraf goedgekeurde nummers, waardoor vooral haar ouders contact met haar hebben.
'Ik moet dit zelf dragen'
Over de smokkelzaak zelf kan Jessica niets zeggen, dat mag niet. Maar één zin herhaalt ze zonder nuance: "Ik moet dit zelf dragen. Mijn verantwoordelijkheid."
Ze beseft dat de gevolgen hard zijn aangekomen bij haar ouders. "En mijn broertje en vriendinnen ook", zegt ze over het verdriet dat ze haar familie heeft aangedaan.
Toekomstplannen ondanks alles
Ondanks de onzekerheid over haar rechtszaak en mogelijke straf denkt Jessica al verder dan de gevangenismuren. Wat ze na haar vrijlating wil? Ze zegt daarover: "Het lijkt me geweldig om cosmetisch arts te worden. Ik concentreer me op studiemogelijkheden."
Ze volgt taalcursussen en probeert haar dagen te structureren, hoe beperkt die ook zijn. Een rechtszitting laat waarschijnlijk nog maanden op zich wachten. De aangetroffen hoeveelheid drugs kan haar een jarenlange gevangenisstraf opleveren.
- Barneveldse krant
- NL Beeld / Heukers Media