SPORTCOLUMN: Een ‘geheime’ liefde in het buitenland

Edwin Struis

Ja, er is voor mij maar enen club (de HFC Haarlem is haar naam), maar dat belet me niet om er ook wat scharrels in het buitenland op na te houden. Net zoals je je eerste vakantieliefde niet vergeet, zorgt ook het bezoek aan de eerste buitenlandse club voor warme gevoelens. Omdat dit een sportrubriek is, zal ik het hier niet over Anneli hebben die lang, lang geleden mijn pad kruiste in de Algarve, maar wel over IK Start, provincieclub uit Kristiansand, in het zuidelijkste puntje van Noorwegen.

Vanaf eind jaren zestig streken we er bijna iedere zomer in de omgeving neer om twee weken lang te resideren in een witgeverfd huisje, met een ouderwetse poepdoos in een aanpalende schuur. Naast ons vakantiehuis graasden de koeien van boer Knud Knudsen, die overigens een leuke boerendochter had die, als ik geen jonge tiener was geweest, ook zomaar tot eerste vakantieliefde had kunnen uitgroeien.

Ergens midden jaren zeventig kwamen we op een dag bij toeval terecht in het stadion van IK Start. Een dag eerder hadden we ‘FC Den Haag’ zien staan in de plaatselijke krant en ontcijferd dat de ploeg een oefenduel zou spelen in Kristiansand. Daar moesten we natuurlijk bij zijn. In de gemoedelijke sfeer waarin dit soort duels zich destijds afspeelde, herinner ik me ook nog gezellig gekeuveld te hebben met de Haagse crack Henk van Leeuwen.

Afijn, je weet hoe het gaat, vanaf dat moment heb ik mijn voetballiefde niet louter aan HFC Haarlem gegeven, maar bleef ik ook IK Start intensief volgen. Tot mijn grote vreugde werden ze landskampioen in 1978 en 1980, speelden ze Europees tegen Ajax en AZ (ja, vier keer verloren, maar wat geeft het?) en verrees er in 2007 een prachtig nieuw stadion (de Sør Arena, goed voor 15.000 toeschouwers), van een type dat we graag in Haarlem hadden begroet. 

Helaas gingen daarna de prestaties evenredig achteruit, Start werd een beetje het Volendam van Noorwegen, heen en weer geslingerd tussen de eerste en tweede divisie. Maar promoveren deden ze in stijl, dat moet je ze nageven. In 2019 werd in een play-offduel een hopeloze 4-0-achterstand tegen Lillestrøm binnen 8 minuten weggepoetst en dit seizoen overbrugden ze in de laatste twee speelrondes een gat van vier punten met Kongsvinger, goed voor rechtstreekse promotie. “Yææh!!!” schalde er keihard door onze huiskamer, Start mag zich volgend seizoen weer meten met Brann Bergen, Bodø/Glimt en Rosenborg. Heb jij ook zo’n ‘geheime’ liefde in het buitenland?

Micha Jacobs

Als liefhebber van het betere tietenwerk en ja, ook van flauwe humor, kijk ik altijd reikhalzend uit naar de wedstrijd Nice-Brest in Frankrijk. Naamtechnisch een van de beste affiches op de internationale voetbalkalender, maar dat hoef ik je waarschijnlijk niet uit te leggen. Binnenkort, op 1 februari om precies te zijn, staat die weer op het programma, dus dan zal ik mij weer verkneukelen als ik de uitslag voorbij zie komen. Verder gaat mijn liefde voor mooie tieten niet, op voetbalgebied welteverstaan.

Dat ik vreemde voetbalnamen volg, moet begonnen zijn in 2008, in Bolivia, waar ik in de stad Sucre met een Amerikaanse schone – over vakantieliefdes gesproken – de wedstrijd Universitario Sucre-Blooming bezocht. Van de wedstrijd zelf weet ik niet meer zoveel, wel dat ik mijn kies brak op zo’n maïskorrel in een zak popcorn, scheelzag van de hoogteziekte en tussen het kotsen door in de lach schoot toen ik het programmaboekje las. In de stand van de Boliviaanse competitie zag ik namelijk clubs staan met namen als Always Ready en The Strongest, namen die verzonnen leken door de popcornverkoper op de hoek die ik nog een tandartsrekening moet sturen.

Maar dat zijn dus echt bestaande clubs. Sterker nog, het zijn momenteel de beste twee clubs van Bolivia, waardoor Always Ready-The Strongest zelfs een regelrechte topper is. Nou ja, in juli eindigde die wedstrijd nog in 7-2, een beetje zoals Ajax Feyenoord in 1983 met 8-2 over de knie legde. Dat Feyenoord dat seizoen nog kampioen werd, zou The Strongest troost moeten bieden, als ze daar überhaupt weten wie Ajax en Feyenoord zijn. Maar heerlijk toch, voetballen tegen Always Ready? Dat klinkt toch een beetje als jouw Klaar voor de IK Start.

Het zijn van die namen waarvan ik niet weet of ze nu bedoeld zijn om de tegenstander angst in te boezemen of om hem in de broek te laten pissen van het lachen. Wat het ook is: in beide gevallen sta je bij voorbaat al met 1-0 voor. Dat bleek ook toen Go Ahead Eagles laatst tegen Aston Villa speelde in de Europa League (2-1) en er in Engeland vooral lacherig werd gedaan over de naam van de Eagles (en over de magnetron in de zo goed als lege prijzenkast in de Adelaarshorst). De bijkomende onderschatting werd de Engelsen uiteindelijk fataal, waarmee ik maar wil zeggen: leve alle underdogs met gekke namen. Leve Start, leve Always Ready en leve The Strongest! En leve mooie tieten!